บทที่ 763

ยังมิทันที่ฉินซานจะคิดมาตรการตอบโต้ได้ ก็เกิดเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังขึ้นด้านนอก แล้วข้าหลวงหยางก็เดินเข้ามาพร้อมกับองครักษ์หลายคน

ฉินซานเห็นเช่นนี้ ก็มิสามารถพาเซียวทงออกไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว จึงต้องหลบไปซ่อนตัวอยู่หลังม่านเตียง รอดูว่าข้าหลวงหยางมาเพื่อสิ่งใด

หากข้าหลวงหยางจะจับตัวเซียวทงจริง ๆ เขาก็ทำได้เพียงออกไปฆ่าข้าหลวงหยางแล้วพาเซียวทงออกไป

“องค์หญิงหก กระหม่อมมารบกวนตอนดึก เพราะมีเรื่องด่วนจะคุยกับองค์หญิงหกจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ!”

หยางจื้อฟางเข้ามาพร้อมเอ่ยอย่างกังวล

“โอ้ ข้าหลวงหยางมีเรื่องด่วนอะไรหรือ?”

เซียวทงเหลือบมองม่านเตียงแล้วยิ้มเย็นชา

ฉินซาน ข้ามิใช่คนที่เจ้าคิดจะทำให้อับอายก็ทำได้ตามต้องการหรอกนะ รอข้าก่อนเถอะ วันนี้ข้าจะแก้แค้นกลับแน่นอน

“เป็นเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ… วันนี้กระหม่อมไปที่เจ่าจวง​ เห็นว่าท่านอ๋องอี้ติดเชื้อโรคระบาด… องค์หญิงหก เรื่องนี้จะมองเป็นเรื่องเล็ก​ ๆ​ มิได้พ่ะย่ะค่ะ!”

หยางจื้อฟางเอ่ยอย่างกังวล “กระหม่อมเห็นผู้ป่วยติดโรคระบาดมามากแล้ว เพียงมิกี่วันก็ตายไป! หากเกิดเหตุมิคาดคิดกับท่านอ๋องจะทำเยี่ยงไรดีพ่ะย่ะค่ะ?"

“ว่ากระไรนะ? พี่สี่ของข้าติดโรคระบาดหรือ? ข่าวนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

เซียวทงได้ยินเข้าก็ตกใจ แต่แล้วก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา

เซียวหลินเทียนติดโรคระบาด ดังนั้นเขาก็มิสามารถปกป้องหลิงอวี๋ ฉินรั่วซือและฉินซานได้ ตนก็ใช้โอกาสนี้แก้แค้นพวกเขาได้ใช่หรือไม่?

“เป็นเรื่องจริงพ่ะย่ะค่ะ!”

หยางจื้อฟางสังเกตสีหน้าและท่าทาง และเขาก็สัมผัสได้ถึงความสุขบนใบหน้าของเซียวทง

หยางจื้อฟางดูถูกพวกเขา พี่น้องกันแท้​ ๆ!

พี่ชายตนติดโรคระบาดแต่ผู้เป็นน้องสาวมิได้เป็นห่วงเลยสักนิด ทั้งยังดูมีความสุขมากกว่าคนนอกเสียอีก!

หยางจื้อฟางนึกถึงจดหมายลับที่เขาได้รับจากองค์ชายเว่ยก่อนหน้านี้​ ที่อยากหาทางฆ่าเซียวหลินเทียน