บทที่ 766

หมอเฝิงยังคิดวิธีมิออก

อีกด้านหนึ่ง องครักษ์ของฉินซานเร่งรีบพาผู้ป่วยพิเศษเข้ามาในตอนก่อนมืด

เมื่อหลิงอวี๋รู้ข่าวก็รีบไปที่ห้องรักษา เมื่อเข้าไปองครักษ์ก็เข้ามาพูดกับนาง

“พระชายา นี่คือแม่ทัพหลิง แม่ทัพฉินให้พวกเราส่งเขามาที่นี่ขอรับ! เขาดูอาการมิดีนัก รีบช่วยเขาเถิดขอรับ!”

“แม่ทัพหลิง?”

ทันทีที่หลิงอวี๋ได้ยินก็รีบพุ่งไปที่ข้างเตียง แล้วก็เห็นผู้บาดเจ็บอยู่บนเตียงนั้นผมเป็นปม บนหัวก็สกปรก และมีบาดแผลนับไม่ถ้วนบนใบหน้า รวมทั้งมีรอยไหม้กับรอยแส้ด้วย ไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่ดีเลย

นางเห็นมิชัดด้วยซ้ำว่าหน้าตาเดิมของเขาเป็นอย่างไร!

"เขาชื่ออะไร?"

หลิงอวี๋ถามขณะที่ตรวจผู้บาดเจ็บไปด้วย

องครักษ์เอ่ย "ตอนนั้นสถานการณ์เร่งด่วน แม่ทัพฉินมิทันบอกขอรับ… ว่ากันว่าเขาเป็นนักโทษประหาร ตอนเราไปรับมีเจ้าหน้าที่ทหารจำนวนมากกำลังจับกุมเขาอยู่!”

“แม่ทัพฉินจึงให้เราพาเขากลับมาเพื่อความปลอดภัยของเขา ส่วนเขาก็ล่อทหารที่ไล่ตามออกไป!”

หลิงอวี๋ขมวดคิ้ว เช่นนั้นสถานการณ์ของฉินซานก็อันตรายมากมิใช่หรือ?

หลิงอวี๋เห็นว่าผู้ป่วยกำลังจะตายแล้วจึงมิได้สนใจถามองครักษ์ พลางรีบเอ่ย

“เจ้าไปหาท่านจินต้าแล้วบอกสถานการณ์เหล่านี้ให้เขาฟัง ข้าต้องรีบช่วยผู้ป่วย!”

กระทั่งองครักษ์ออกไป หลิงซวนก็เรียกหลี่เฉียงเข้ามาช่วยหลิงอวี๋ถอดเสื้อผ้าของผู้บาดเจ็บ

หลี่เฉียงเห็นว่าผู้บาดเจ็บมีบาดแผลเต็มตัว และแผลบางทีก็เปื่อยเน่าด้วย

เขาเห็นแล้วก็รู้สึกสยดสยอง มิอยากจะเชื่อเลยว่าได้รับบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้แล้วชายผู้นี้ยังสามารถเอาชีวิตรอดมาได้!

หลิงอวี๋เห็นแล้วก็ใจกระตุก

นี่ได้รับการทรมานขนาดไหนกัน!

นางตรวจดูก็พบว่า ซี่โครงของชายผู้บาดเจ็บหักสองซี่ ตรงข้อมือข้อเท้าก็ถูกพันธนาการไว้จนเนื้อปริ

บาดแผลบางส่วนเน่าเปื่อยจนมีหนอน ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงนั้นก็มีเหาด้วย

หลิงอวี๋เห็นแล้วก็ขนลุกไปทั้งตัว รู้สึกคันไปทั่วทั้งร่างกาย