บทที่ 822

จ้าวซวนรีบวิ่งไปคว้ากรามของหมอเฉินแล้วค้นในปากของเขาทันที

หลังจากนั้นไม่นาน จ้าวซวนก็พบฟันปลอมที่มีถุงพิษอยู่ด้วย

เพื่อป้องกันหมอเฉินซ่อนเข็มพิษไว้ในร่างกาย จ้าวซวนกับองครักษ์จึงลากหมอเฉินเข้าไปในห้องแล้วเปลื้องผ้าเขาจนหมด จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเขาใหม่

ในเสื้อผ้าของหมอเฉิน พวกเขาพบเข็มพิษหนึ่งห่อกับยาพิษอีกสองห่อ นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก

ท่านจินต้าจัดให้หมอหานกับคนอื่น ๆ ไปอาศัยอยู่ในเรือนอื่น ในเรือนนี้มีเพียงคนของเซียวหลินเทียนอยู่เท่านั้น

หลิงอวี๋ตรวจดูยาพิษทั้งสองห่อ ล้วนเป็นพิษที่อันตรายถึงชีวิตทั้งคู่ หากกินเข้าไปจะตายภายในไม่กี่นาที

นางแอบดีใจที่ยาพิษที่หมอเฝิงวางใส่ตนนั้นมิร้ายแรงถึงชีวิตเช่นนี้ มิเช่นนั้นตนคงทนอยู่จนพวกเซียวหลินเทียนหายาแก้พิษมิได้หรอก

“หมอเฉิน ตัวตนของเจ้ามิใช่เพียงแค่หมอของโรงหุยชุนใช่หรือไม่?”

เซียวหลินเทียนกำลังสอบปากคำหมอเฉิน

หมอเฉินไม่มีโอกาสฆ่าตัวตายแล้ว เขาอดทนต่อความเจ็บปวดแล้วมองเซียวหลินเทียนโดยมิพูดอะไรเลยสักคำ

“เจ้ากับชิวเหวินอิงเป็นพวกเดียวกันใช่หรือไม่? นางหนีออกจากตำหนักอ๋องอี้มา เป็นเจ้าที่รับนางไปอยู่ด้วยใช่หรือไม่?”

หมอเฉินยังคงมิพูดอะไร จ้าวซวนโกรธแล้วจึงเหยียบไปตรงข้อเท้าที่หักของหมอเฉิน

หมอเฉินเจ็บปวดมากจนเหงื่อท่วมตัว แต่ก็ยังคงมิพูดอะไร

จ้าวซวนขมวดคิ้ว มองมิออกเลยว่าหมอเฉินจะเป็นคนที่กระดูกแข็งแกร่งเช่นนี้!

หลิงอวี๋มิได้ร่วมสอบปากคำด้วย นางทำสิ่งที่ตนควรทำแล้วกลับไปพักผ่อนก่อน

เซียวหลินเทียนกับพวกจ้าวซวนใช้แส้เฆี่ยนตีถึงกระทั่งใช้ผงคันที่หลิงอวี๋ให้ไว้ แม้ว่าหมอเฉินจะเจ็บปวดจนหมดสติไป แต่ก็ยังคงเงียบตั้งแต่ต้นจนจบ