บทที่ 570 คนใกล้ชิดเป็นสิ่งสำคัญ

ฉู่เชียนหลีก่อนมา คิดว่าจำนวนคนของเมืองหวูหยินมีจำนวนมากอยู่แล้ว แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ตอนกลับ จำนวนคนจะเพิ่มมากขึ้นขนาดนี้

ยังดีที่ท่านอาวุโสได้ย้ายสมบัติของเผ่าหงส์ไปแล้ว ภายในมีเรือบินจำนวนไม่น้อย ที่สามารถรองรับจำนวนคนมากมายเพื่อเดินทางไปพร้อมกัน

ครั้นแล้ว ผู้ฝึกตนทั่วไปจำนวนมากในจงอวี้มองดูฝูงเรือบิน ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า มุ่งหน้าไปทางเมืองชางหลาน ต่างยืนมองดูด้วยความตกใจจนอ้าปากค้าง

บางคนที่เข้าใจสถานการณ์ ก็อดไม่ได้ที่จะแอบทอดถอนใจ

ท้องฟ้าของจงอวี้ เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

บนเรือบิน เหยากวงอยู่กับเชียนหลีชมวิวทิวทัศน์บนท้องฟ้า คิดถึงม่อหวั่นซู ที่ยังรู้สึกขุ่นเคืองจนถึงทุกวันนี้ อดไม่ได้ที่จะออกความเห็น

“ท่านพี่ พวกเราจับม่อหวั่นซูโยนจากเรือบินลงไปเลยดีไหม?”

ฉู่เชียนหลียิ้มและส่ายหน้า “ช่างมันเถอะ ตอนนี้เขาก็ไม่ได้บำเพ็ญตนอะไรแล้ว โยนลงไป คงเป็นทางเลือกสุดท้าย”

“แต่ว่าใจข้ายิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ม่อหวั่นซูไม่เพียงแต่ขโมยตัวตนของเธอไป แต่ยังใช้ประโยชน์จากไข่มุกเลือดของพี่สาวมานานหลายปี กินบนเรือน ขี้บนหลังคาจริงๆ ไม่รู้จักมียางอายเสียบ้าง ท่านพี่ ถ้าท่านยังใจอ่อนทำไม่ลงคอละก็ ข้าจัดการให้เอง เรื่องโยนคนลงไปตายข้าถนัด”

“ไม่ใช่ว่าทำไม่ลงคอหรอก แต่มันไม่จำเป็นต่างหาก”

ฉู่เชียนหลีถอนใจเบาๆนางไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว นางเป็นเทพธิดา ไม่มีความปรารถนาใดๆ ตอนนี้ตัวตนที่แท้จริงของม่อหวั่นซูถูกเปิดเผยแล้ว ได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ถือว่าได้ทำให้เจ้าลัทธิเดิมและท่านแม่ได้นอนตายตาหลับแล้ว

เหยากวงพยักหน้า “ที่ท่านพูดก็ถูก ถ้าจะโยนม่อหวั่นซูลงไป ก็อาจจะทำให้มือของท่านพี่สกปรกเสียเปล่า แล้วท่านพี่เตรียมจะจัดการกับเขายังไงต่อหรือ?”

“ตอนนี้นางก็กลายเป็นมนุษย์ธรรมดาไปแล้ว รอจัดการเรื่องของจงอวี้ให้จบก่อน ค่อยส่งนางกลับไปโลกธุลี”

ทันทีที่ฉู่เชียนกะพริบตาพูดจบ ก็เห็นมู่ซิวหานเดินเข้ามา เกือบจะชนกันโดยไม่ตั้งใจอยู่แล้ว

“น้องมู่ เจ้าเป็นอะไรไป?”

มู่หานซิวกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง มองแววตาที่เป็นห่วงของฉู่เชียนหลี และถอยหลังก้าวหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ สีหน้าแสดงความรู้สึกผิด

“พี่ฉู่.....ข้า....”

ฉู่เชียนหลีกวาดตามอง เขาสังเกตเห็นรอยเลือดบนแขนเสื้อของเขา อดได้ที่จะขมวดคิ้วและถามว่า “เมื่อครู่เจ้าไปที่ไหนมา?”

มู่ซิวหานยกมือขึ้นกุมศีรษะ และนั่งลงไปกับพื้น และร้องไห้ฟูมฟาย

“พี่ฉู่ ข้าขอโทษ!”

ฉู่เชียนหลีสีหน้ากังวล “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

นางมองว่ามู่ซิวหานเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีที่สุดเท่าที่นางเคยเจอมา ถ้าเป็นคนธรรมดาที่โดนหายนะเข้าครอบงำ ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงแล้ว แต่ใบหน้าของนางกลับปรากฏรอยยิ้มอยู่เสมอ แม้ว่าจะเจ็บปวดกับการต้องคำสาป แต่เขาก็ไม่เคยโทษใครเลย

ดวงตากลมของมู่ซิวหานแดงฉาด เธอกัดริมฝีปากแน่น แรงจนเลือดเกือบออก

“พี่ฉู่ พี่ยังจำเรื่องที่ข้าเคยเล่าเกี่ยวกับราชวงศ์ให้พี่ฟังได้อยู่ไหม เดิมทีท่านป้าของข้า ท้องก่อนแต่ง และคลอดลูกสาวออกมาหนึ่งคน...”

แววตาของฉู่เชียนหลีเริ่มสั่น และก็เชื่อมโยงเรื่องราวก่อนหลังได้

“เจ้า...ความหมายของเจ้าคือ ม่อหวั่นซูคนนั้นเป็นลูกสาวของท่านป้าเจ้า?”

“ใช่ ม่อหวั่นซูกับท่านพี่หน้าตาคล้ายกันมาก ตอนแรกที่ข้าเจอ ก็ยังแยกไม่ออก แต่หลังจากที่นางฝึกตนแล้ว รูปร่างหน้าตาของนางก็เปลี่ยนไปมาก ไม่มีตรงไหนเลยที่เหมือนกับท่านพี่ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา ดังนั้นวันนี้เลยหาเวลาไปดูอย่างละเอียด และนางก็คือลูกสาวของท่านป้าของข้าจริงๆ”