บทที่ 571 หัวล้านก็ไม่กลัว เซินเป่าจะทำวิกผมให้เอง

ฉู่เชียนหลีได้ยินเสียง หันไปเห็นอาจารย์ราคาถูกของเขากำลังตบหน้าผากอยู่

“ท่านอาจารย์ สมองท่านรู้สึกไม่ค่อยสบายหรือ?”

ท่าทางของโม่หลีดูแข็งทื่อ ยกมือขึ้นกำผมอย่างไม่รู้ตัว “ไม่มีอะไรหรอก แค่ช่วงนี้มีเรื่องปวดหัวนิดหน่อย”

ฉู่เชียนหลีกวาดตาไปที่ผมของโม่หลี และพยักหน้าด้วยความเข้าใจ “ในห้องมีชาดำที่เจ้าขี้เหร่ชงไว้ ท่านรีบเข้าไปดื่มเถอะ บำรุงผม จะได้ดีขึ้น”

โม่หลีตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาเป็นเทพแล้ว ทำไมยังต้องห่วงเรื่องหัวล้านอีกล่ะ?ในขณะที่กำลังคิดก็มีเสียงดังเข้ามา

เซินเป่าเอาเห็ดยักษ์กับดอกแรคคูณยักษ์เข้าไปบนเรือบิน

“อิอิ ท่านปู่มู่ ท่านรีบรับข้าที เซินเป่าจะตกอยู่แล้ว”

โม่หลีได้ยินเสียงของเซินเป่า ก็รีบหันไปรับเจ้าหงส์น้อย สุดท้ายไม่ทันระวัง ก็ลื่นลงไปที่พื้น

เซินเป่าตกลงกลางอากาศ ก้นลงไปนั่งอยู่บนหัวของโม่หลี่ กรงเล็บน้อยๆ ทั้งสองจิกลงไปที่หัวของโม่หลีอย่างแน่น จนดึงผมหลุดออกมาสำเร็จ

โม่หลีเจ็บหัว อดไม่ได้ที่แอบจะร้องออกมา

“โอ๊ย”

เซินเป่ารีบเอาผมสอดเข้าไปในปีกของเขา “อิอิ ท่านปู่ม่อ เซินเป่าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”

“เห็ดยักษ์ จู่โจม!”

เวลาต่อมา หุ่นเชิดเห็ดทุบลงไปที่ตัวของเซินเป่า กรงเล็บของเซินเป่าก็ดึงผมออกมาอีกกระจุกอย่างไม่รู้ตัว

ฉู่เชียนหลีรีบขึ้นไปด้านบน เอาตัวเซินเป่าลงมา

“เจ้าเด็กน้อย เจ้าทำอะไรอยู่”

ปีกเล็กๆ ทั้งสองข้างของเซินเป่ากระพือขึ้นลงและมองไปที่ฉู่เชียนหลี “ท่านแม่ เซินเป่ากับเห็ดยักษ์กำลังเล่นวิ่งไล่จับกันอยู่ครับ”

“ข้านึกว่าเจ้ากำลังเล่นเกมดึงผมอยู่ซะอีก?ดูท่านปู่ม่อของพวกเจ้าสิ ไม่เพียงแค่ดูแลความปลอดภัยของพวกเจ้า ยังโดนพวกเจ้าถอนขนอีกด้วย”

ปีกเล็กๆ ของเซินเป่าหุบลงมา มองไปที่โม่หลี่ด้วยความรู้สึกผิด

“ท่านปู่ม่อ ข้าขอโทษ เซินเป่าไม่ได้ตั้งใจถอนผมบนหัวท่าน”

โม่หลีรีบลุกขึ้นยืน เขาโบกมืออย่างอารมณ์ดี “ไม่เป็นไร เซินเป่าไม่ต้องคิดมาก ปู่ไม่เป็นอะไร”

เซินเป่าเงยหน้าและมองไปที่ฉู่เชียนหลี รู้สึกว่าสีหน้าของเขายังดูเคร่งเครียด ปีกสองข้างของเขาสอดเข้าไปที่หน้าท้องอ้วนๆ ของเขา

“ท่านปู่ม่อ เซินเป่าทำผิด ก็ต้องขอโทษ”

เซินเป่าบิดก้นเล็กน้อยและบินไปในมือของม่อลี จากนั้นก็หันหลังให้ ยื่นก้นให้

“ท่านปู่ม่อ เซินเป่าถอนขนบนหัวท่าน งั้นท่านก็ถอนขนเซินเป่าคืนแล้วกัน แบบนี้ท่านก็จะได้ไม่ต้องเสียใจแล้ว”

โม่หลีมองความน่ารักของเซินเป่า รู้สึกว่าหัวใจกำลังจะละลาย รีบยกมือขึ้นลูบหัวของเซินเป่าอย่างเบาๆ

“เจ้าเด็กน้อย ปู่ไม่เป็นอะไรจริงๆ”

เซินเป่ายืดอกแสดงความรับผิดชอบ และพูดด้วยความมั่นใจว่า “ท่านปู่ม่อไม่ต้องลังเล ท่านดูสิ เซินเป่ามีขนเยอะแยะเลย”

ขนของเขาขึ้นดกจริงๆไม่มีตรงไหนที่โล้นเลย

“ไม่เป็นไร ท่านปู่ม่อก็มีผมเยอะเหมือนกัน แต่แค่ไม่ระวังมันเลยร่วงไปบางส่วน ไม่ต้องตกใจ”

เซินเป่าคิดอย่างละเอียด และสัญญาอย่างจริงจังว่า “ท่านปู่ไม่ถือโทษเซินเป่า งั้นเซินเป่าจะทำวิกผมให้เอง วันไหนที่ท่านปู่หัวล้าน จะได้เอามาใช้ได้ คิดซะว่าเป็นของขวัญแทนคำขอโทษจากเซินเป่านะครับ”

โม่หลียืนตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น “ผมปลอม?เจ้าทอผมปลอมเป็นหรือ?”

เซินเป่าพยักหน้าด้วยความภูมิใจ “เซินเป่าเรียนมาจากท่านปู่เฟิ่งครับ มีทั้งแบบทรงผมดำยาวตรง แล้วก็ยังมีทรงผมหยิกแบบน่ารักๆ แล้วก็....อีกหลายแบบเลยครับ เซินเป่าทอเป็นหมดเลย”