บทที่ 572 ประวัติของหอคอยสุเมรุ

ซูยี่รีบอุ้มเซินเป่า และคอยดูแลระวังเจ้าก้อนนี้เป็นอย่างดี

“เซินเป่าน้อย อย่าไปสนใจท่านปู่เย่เลย เดี๋ยวท่านปู่ใหญ่จัดการเขาให้เอง”

เย่หวู่กุ้ยได้ยินดังนั้น ก็ตกใจไปชั่วขณะ

“เซินเป่า?เซินเป่าอยู่ที่ไหน?”

เขากวาดตามองไปทั่วทุกทิศทุกทาง ก็ไม่เห็นร่องรอยของเซินเป่า ทันใดนั้นเขาก็หันไปจ้องมองเจ้าก้อนขนก้อนนั้น

“เซินเป่า เจ้ากลายเป็นลูกเจี๊ยบไปแล้วหรือ?”

เซินเป่ารีบหันหัวไปทันที อ้าปากกว้างอย่างดุดัน และพ่นลูกไฟกลมๆ ออกมา

“จิ๊บจิ๊บ เซินเป่าเป็นเจ้าหงส์น้อย เจ้าหงส์น้อยที่เก่งกาจที่สุด พ่นลูกไฟได้ด้วย”

สีหน้าเย่หวู่กุ้ยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ประคองเซินเป่าขึ้นมา แล้วเอาไปไว้บนหัวของตน

“เจ้าเซินเป่าน้อย ปู่ผิดไปแล้ว เมื่อครู่ปู่ไม่ควรบอกว่าจะเอาเจ้าไปทำสตูเลย อย่าโกรธเลยนะ ปู่ได้ของใหม่ๆ มาหลายอย่างเลย เดี๋ยวข้ายกให้เจ้าหมดเลย ให้เจ้าเลือกอันที่เจ้าชอบ”

เซินเป่าเป็นคนโกรธง่าย หายง่าย พอได้ยินแค่นั้น ก็กระโดดโลดเต้นอยู่บนหัวของเย่หวู่กุ้ยด้วยความดีใจแล้ว

ซูหมินและซูยี่มองไปทางด้านหลังของฉู่เชียนหลี เห็นผู้ฝึกตนมากมาย ก็รู้สึกแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง

เชียนหลีออกไปรอบนี้ ดึงคนกลับมามากมายขนาดนี้หรือ?คนที่อยู่ด้านหลังนั้นเกรงว่าเมื่อรวมพลังกันแล้วจะมากกว่าจงอวี้เกินกว่าครึ่งเลยนะ?

ซูยี่มีสติปัญญาที่เฉียบแหลม พอรู้สึกว่ามีคนกำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ไม่ค่อยสบายใจ ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง ดีนะที่เป็นโม่หลี

เมื่อเห็นท่าทีของเขา ก็รู้ทันทีว่าไม่ปกติ อดไม่ได้ที่จะถามและมองไปที่ฉู่เชียนหลี

“เชียนหลี ท่านนี้คือ?”

“ท่านอารอง ท่านนี้คืออาจารย์ของข้าเอง โม่หลี พบกันที่ดินแดนปริศนา มาจากโลกเทพ”

ตัวตนและข่าวคราวของโม่หลีคงปิดต่อไปไม่ได้แล้ว ในเมื่อมีคนจำนวนไม่น้อยที่เจอเขาแล้ว ดังนั้นฉู่เชียนหลีเลยจำเป็นต้องพูดความจริงออกมา

“โลกเทพ?” ซูยี่รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย แต่ไม่นานก็ผ่อนคลายขึ้น ยอมรับสิ่งที่เชียนหลีพูด สามารถทำให้เขายอมรับเป็นท่านอาจารย์ได้ แสดงว่าจิตใจและคุณสมบัติคงไม่เลว “ข้าน้อยขอคารวะ ข้าเป็นท่านอารองของเชียนหลี ต่อไปนี้ต้องรบกวนท่านช่วยอบรมสั่งสอนนายหญิงให้มาก”

ยิ่งซูยี่แสดงความเกรงใจมากเท่าไร โม่หลียิ่งรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนพรมเข็ม

เขาติดหนี้ชิงหย่า ติดหนี้เชียนหลี่ เวลาเดียวกันก็ติดหนี้ตระกูลซูด้วย ตอนนี้ยิ่งพวกเขาแสดงความเกรงใจกับเขามากเท่าไร หากวันหนึ่งความจริงถูกเปิดเผย เขาก็จะยิ่งรู้สึกลำบากใจมากขึ้นเท่านั้น

โม่หลีรู้สึกว่าก่อนที่จะนอนรอความตาย ยังไงก็ต้องพยายามลองดูสักตั้ง ดังนั้น สายตาของเขามองกวาดไปหยุดอยู่ที่ซูจิ่นจือ และเขาก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ?

“หา?นี้คือ...”

ดูเหมือนจะมีทางก้าวหน้าแล้ว!

“ท่านลุงทั้งสอง ท่านลุงเย่ ด้านนอกยังมีคนอีกจำนวนาก ช่วยจัดคนดูแล เข้าเมืองชางหลานพวกเขาที เรายังมีเรื่องที่ต้องปรึกษาหารือกันอีก”

“ได้เลย”

เย่หวู่กุ้ยรีบจัดการกับเซินเป่าก่อน

เซินเป่าเป็นเจ้าเมืองของเมืองชางหลานนี้ ตอนนี้เจ้าเมืองน้อยกลับมาแล้ว บรรยากาศทั้งเมืองกลับมาคึกคักอีกครั้ง คนที่อยู่ด้านล่างก็กระตือรือร้นกันทำงาน และในเวลาไม่นาน พวกเขาก็จัดการกับบรรดาผู้ฝึกตนได้อย่างเรียบร้อย

ฉู่เชียนหลีและซูยี่รอทุกคนกลับเข้าตระกูลหมิน