บทที่ 590 การบอกลาที่ไร้เสียง

ปีกหงส์สะบัด พลังเสวียนพลุ่งพล่าน แสงระยิบระยับระหว่างฟ้ากับดิน มีเพียงเฟิ่งเสวียนตู้และฉู่เชียนหลีเท่านั้นที่เป็นสีเดียว

ฉู่เชียนหลีได้เติมพลังทิพย์อย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ว่านางจะโจมตีรูปแบบด้วยดาบยาวกี่ครั้ง ค่ายกลก็ยั

ไม่หยุด

อีกทาง เฟิ่งเสวียนตู้ปราบราชาอสรพิษเซิ่งฉีเพียงฝ่ายเดียว แต่เนื่องจากค่ายกลที่สนับสนุน เขาไม่สามารถพรากชีวิตมันได้

เวลายาวนานขึ้นเรื่อยๆ ราชาอสรพิษเซิ่งฉีมีใบหน้าที่บวมช้ำ เปล่งตะโกนเสียงแปลกๆ ออกมา เสียงนั้นเต็มไปด้วยความสุข

“จิ๊ ค่ายกลจะเสร็จในไม่ช้านี้ พวกเจ้าไม่มีโอกาสแล้ว!”

สถานเก้าทมิฬถูกปลดปล่อย เผ่าสจิ่วโหย่วที่ถูกคุมขังในนั้นก็จะออกมาอย่างเต็มกำลัง ปีนกลับจากนรกคืนสู่โลก หากไม่รีบฆ๋า เป็นเรื่องยากที่จะทำลายความเกลียดชังและความอยุติธรรมในใจพวกเขา ถึงเวลานั้น มันจะเป็นหายนะแผ่นดินชิงหวู่

ฉู่เชียนหลีขมวดคิ้วแน่น พลังทิพย์ถูกทำให้หมดลงและเติมเต็มอย่างต่อเนื่อง ทำให้เส้นชีพจรของนางเจ็บเล็กน้อยใบหน้าของนางซีดมาก

เมื่อนางต้องการจะลองอีกครั้ง ร่างสูงเดินมาที่ด้านข้างของนาง ยกมือของเขาขึ้นเพื่อจับข้อมือของนาง เอ่ยพูดเสียงต่ำ:

“เชียนหลีพอได้แล้ว”

“อาจารย์？”

เป็นโม่หลีที่เดินเข้ามา

ใบหน้าของหลี่ไม่มีรอยยิ้มใดที่แสดงออกมาเพื่อเอาใจนางดังเดิม แต่มีสีหน้าที่จริงจังและทุกข์ใจอยู่บนใบหน้าของเขา

“เด็กโง่ เจ้ายังเด็กมาก เรื่องใหญ่เช่นนี้ ควรจะมอบให้ผู้ใหญ่ทำ เช่นข้าที่เป็นอาจารย์ของเจ้า”

หลี่ฉีเย่ยกมือขึ้น อยากจะสัมผัสแก้มซีดของฉู่เชียนหลี แต่สุดท้ายเขาก็กำหมัดแน่นและห้ามตัวเองไว้

ค่ายโคจรดาราบูมกำลังจะสร้างเสร็จ งูใหญ่พูดถูกไม่ผิด ตอนนี้หากอยากทำลายค่ายกล มีเพียงแค่จ้าวเซียน

แต่สิ่งที่ไม่ได้กล่าวคือหลังจากที่จ้าวเซียนเสด็จลงมา จะทรงทำลายช่องเซียน ต่อต้านกับพลังแห่งดวงดาว แล้วสลายพลังเซียนทั้งหมด ปิดกั้นการก่อตัวที่ยิ่งใหญ่อย่างสมบูรณ์ ในขณะเดียวกันก็ปิดผนึกทางออกของสถานเก้าทมิฬ

ช่องเซียนแตกสลาย พลังเซียนสลายไป เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

เขาอยากบอกเด็กสาวตัวน้อยที่อยู่ข้างหน้าเขาจริงๆ ว่าเขาคือบิดาที่ให้กำเนิดนาง อยากจะกล่าวคำขอโทษต่อนาง แต่ตอนนี้เมื่อเขารู้จุดจบของความตายของเขาเอง เขาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้อยู่ดี

เด็กสาวตัวเล็กๆ ไม่รู้จักสถานะของนาง ดังนั้นนางจะถือว่าเขาเป็นปรมาจารย์ราคาถูกที่หาได้ตามทาง แม้ว่านางจะเศร้า แต่เวลาที่อยู่ด้วยกันมีจำกัด จะไม่ใช้เวลานานนัก

แต่ถ้าให้นางรู้ว่าตนเป็นพ่อที่ให้กำเนิด การตายของตนอาจกลายเป็นหนามในหัวใจของนาง ซึ่งจะทำให้นางคิดถึงมันไปอีกนาน และจะลืมได้ยาก

ตนรู้สึกผิดต่อนางและชิงหย่า ไม่ต้องการที่จะทิ้งหมอกควันในใจของนางเมื่อกำลังจะตาย ดังนั้น ก็เอาแบบนี้เถอะ

ฉู่เชียนหลีมองเข้าไปในดวงตาของโม่หลี เพียงรู้สึกว่าอารมณ์ในนั้นซับซ้อนเป็นพิเศษ นางไม่เข้าใจอารมณ์ซับซ้อนนั้นเลย

“อาจารย์ ท่านจะทำอะไร？”

“ค่ายกลที่อยู่ข้างหน้าข้านั้นทรงพลังเกินไป ไม่สามารถหยุดนิ่งได้อย่างสมบูรณ์หากไม่มีพลังเซียน ดังนั้น อาจารย์จะเข้าไปในค่ายกล ใช้พลังเซียนเพื่อหยุดกายทำงานของค่ายกล เจ้าถือโอกาสนี้ทำลายตาข่าย แล้วงูตัวใหญ่จะทนไม่ไหว”

ฉู่เชียนหลีเลิกคิ้ว โมลี่พูดได้ง่ายๆ ภายใต้รอยยิ้มบนใบหน้า แต่นางมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"มีอันตรายใดๆ หรือไม่หากอาจารย์จะเข้าสู่ค่ายกล?"

“ท่านอาจารย์มาจากโลกเซียน จะเกิดอันตรายอะไรขึ้นได้? เจ้าวางใจได้”

โมลี่อดกลั้น แต่ก็ยังไม่สามารถระงับความรู้สึกในใจได้ ค่อยๆ ยกมือขึ้น สัมผัสเบาๆ ที่ศีรษะของฉู่เชียนหลี หัวใจของเขาแทบจะระเบิดออกมาด้วยความเจ็บปวด