บทที่ 591 บอกลา? ไม่ ยังสามารถต่อเนื่องได้อีกสิบเหรียญ

ฉู่เชียนหลีจัดวางพลังทิพย์ล่วงหน้า ควบคุมช่องเซียนที่ตกลงไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเข้าไปในตำแหน่งตาค่าย นำช่องเซียนระเบิดออกอย่างรวดเร็ว

ในเมื่อจำเป็นต้องใช้ช่องเซียน เช่นนั้นถ้าผู้ใดใช้ก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ?

โม่หลีไม่มีช่องเซียนแล้วจักต้องตายเป็นแน่ แต่นางกลับไม่แน่

เรื่องราวยังไม่ได้พูดอย่างชัดเจนจนถึงที่สุด อย่าได้คิดสละชีพอย่างกล้าหาญรวดเร็วเช่นนี้!

นางฉู่เชียนหลีล้วนกินได้ทุกอย่าง แต่จะไม่กินความเสียเปรียบ ถ้าหากเรื่องราวเป็นจริงดั่งที่นางคาดเดาเช่นนั้น บัญชีนี้ยังคงต้องสะสาง ฉะนั้นนางจะไม่มีทางให้โม่หลีวางมืออย่างรวดเร็ว

ตามการแตกสลายของช่องเซียน ฉู่เชียนหลีกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

“พรวด!”

“เชียนหลี!”

เฟิ่งเสวียนตู้ร้องอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด ปฏิกิริยาตอบโต้ของร่างกายรวดเร็วยิ่งกว่าจิตสำนึก ก้าวไปข้างหน้านำฉู่เชียนหลีมาโอบกอดไว้ในอ้อมอก

บนใบหน้าของฉู่เชียนหลีไม่มีสีของเลือดเลยแม้แต่น้อย ช่องเซียนแตกสลาย ร่างกายราวกับแตกเป็นหลุมใหญ่หลุมหนึ่ง พลังทิพย์ไหลทะลักออกมาด้านนอกอย่างรวดเร็ว

ไม่มีพลังทิพย์คอยประคอง เส้นลมปราณของนางก็เริ่มได้รับความเสียหายแตกสลาย ความเจ็บปวดที่รุนแรงต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทำให้ร่างกายของนางกำลังสั่นเทาเบาๆอย่างควบคุมไม่ได้

เฟิ่งเสวียนตู้รีบเคลื่อนย้ายพลังเสวียน ถ่ายทอดไปยังภายในร่างกายของฉู่เชียนหลี น่าเสียดายไม่ว่าเขาจะถ่ายทอดพลังเสวียนไปมากสักเพียงใด สุดท้ายล้วนกระจัดกระจายออกมา

“เชียนหลี เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมริมฝีปาก การแตกสลายของช่องเซียนทำให้หัวสมองนางเจ็บปวดรุนแรงอย่างต่อเนื่อง ความรุนแรงและเจตนาสังหารภายในใจหมุนขึ้นหมุนลงอยู่ชั่วครู่ แต่ถูกนางอาศัยพลังจิตใจอันแน่วแน่ที่แข็งแกร่งทั้งหมดควบคุมลงไป

“ข้าไม่เป็นไร”

เสียงคำรามของราชาอสรพิษเซิ่งฉีดังขึ้นกึกก้องไปทั่วทั้งสวรรค์และโลก มันกำลังจ้องฉู่เชียนหลีอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับกำลังมองดูปีศาจตนหนึ่ง

“ฟ่อ เหตุใดเจ้าจึงมีช่องเซียน? ท่ามกลางสวรรค์และโลกนี้ มิใช่มีเพียงเจ้าแห่งโลกเซียนเท่านั้นถึงจะมีช่องเซียนหรอกหรือ? เพราะเหตุใดเจ้าก็มีเช่นเดียวกัน?”

ฉู่เชียนหลียืมพละกำลังของเฟิ่งเสวียนตู้ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เหลือบดวงตาขึ้นมองไปทางราชาอสรพิษด้วยสายตาเย็นยะเยือก

“หนวกหู!”

ราชาอสรพิษเซิ่งฉีกำลังจ้องฉู่เชียนหลีด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต เมือกพิษไหลย้อยออกมาตามปาก ในปากเต็มไปด้วยคำพูดที่ชั่วร้าย

“ฟ่อ ช่องเซียนแตกสลาย เจ้าต้องตายเป็นแน่แล้ว! เจ้าสามารถผนึกข้าได้ครั้งหนึ่งแล้วจะอย่างไร? หลังจากหนึ่งร้อยปี ข้าก็ยังสามารถออกมาได้ตามเดิม เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะต้องทำลายทั่วทั้งแผ่นดินชิงหวู่อย่างแน่นอน!”

“งั้นหรือ?”

เฟิ่งเสวียนตู้ค่อยๆยกมือขึ้น กระบี่ยาวสีแดงก่ำเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นภายในมือ

บนกระบี่ยาวมีเปลวเพลิงที่กำลังเดือดพลุ่งพล่าน มีเสียงคำรามของหงส์ไหลล้นออกมาเป็นระลอกๆ

ด้านบนกำแพงเมือง ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองตกตะลึงอยู่กับที่โดยสมบูรณ์

“กระบี่หงส์คำราม......”

เผ่าหงส์เชี่ยวชาญด้านการใช้กระบี่ กระบี่หงส์คำรามเป็นเครื่องเสวียนประจำกายของเฟิ่งเสวียนตู้ หนึ่งรุ่งโรจน์ล้วนรุ่งโรจน์ หนึ่งล่มสลายล้วนล่มสลาย เป็นเพราะเผ่าหงส์ความสามารถแข็งแกร่ง ตอนปรกติไม่จำเป็นต้องใช้กระบี่หงส์คำรามเลยสักนิด ฉะนั้นจะนำมันซ่อนไว้เพาะบ่มอยู่ในจวนทิพย์ตลอดเวลา ทันทีที่นำกระบี่หงส์คำรามเรียกออกมา เช่นนั้นก็กำลังแสดงถึง นายท่านไม่สนใจความเป็นหรือตายของตนเองแล้ว

เฟิ่งเสวียนตู้มือถือกระบี่ยาว สายตาจ้องมองไปบนตาค่ายที่ถูกฉู่เชียนหลีโจมตีบริเวณนั้น

“เชียนหลี รอข้าสักประเดี๋ยว”

เฟิ่งเสวียนตู้คลายมือที่กำลังประคองฉู่เชียนหลีออกอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่านางสามารถยืนได้อย่างมั่นคง บนใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กน้อยออกมาแวบหนึ่ง

“เจ้าขี้เหร่......”

“เรียกท่านพี่”

“ท่านพี่......”

“เด็กดี!”

เฟิ่งเสวียนตู้หันหน้ากลับไป สีหน้าบนใบหน้ากลับไปเย็นยะเยือกตามเดิมอีกครั้ง จากนั้นมือที่ถือกระบี่ยาว มุ่งหน้าแทงเข้าไปที่ตำแหน่งของตาค่ายอย่างรุนแรง

ในขณะเดียวกัน โม่หลีที่ใบหน้าเต็มด้วยความขาวซีดก็ปลดปล่อยพลังเซียนเฮือกสุดท้ายออกมา ร่วมแรงร่วมใจแทงไปที่บนค่ายใหญ่อย่างรุนแรง