บทที่ 603 ทำไงดีล่ะ ท่านแม่จะกินเจ้าหงส์น้อย

เหล่านักศึกษาของวิทยาลัยซางชิงจ้องมองฉู่เชียนหลีและพรรคพวกนั่งเรือบินเหาะออกไปยิ่งไกลขึ้นเรื่อยๆหลายคนแอบร้องไห้ตาแดง

“การไปครั้งนี้ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอกับอาจารย์ฉู่อีก”

“ก็ใช่หน่ะสิ ข้าขโมยเศษไม้โลงศพของท่านปู่มา ยังคิดไม่ออกว่าจะให้อาจารย์ฉู่ยังไง เขาก็ไปเสียแล้ว”

ตู๋กูหมิงถอนสายตากลับมา ก้มมองและเปิดจดหมายในมือ เมื่อเห็นสิ่งของนั้นอย่างชัดเจนแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงไปครู่หนึ่ง

“ท่านผู้อำนวยการ สิ่งนี้คือ…”

“สูตรยาเต็มไปหมดเลย ยังมีวิธีการกลั่นยาที่อาจารย์ฉู่เขียนเองกับมือด้วย...”

ตู๋กูหมิงนำของที่ล้ำค่ามากนี้ไปเก็บไว้เป็นอย่างดี หันหลังกลับไปมองบรรดาลูกศิษย์ทั้งหลาย

“วิทยาลัยซางชิงจะเปิดสอนหลักสูตรการกลั่นยาใหม่ ใครที่อยากจะเรียนก็สามารถเข้าเรียนได้ จำเอาไว้ว่า นี้คือโอกาสที่อาจารย์ฉู่เก็บเอาไว้ให้กับพวกเจ้า และเป็นสิ่งดีดีที่นางมอบให้กับผู้ฝึกตนทุกคนของจงอวี้”

“ครับ ท่านผู้อำนวยการ พวกข้าจะตั้งใจศึกษาแน่นอน และจะไม่ทำให้อาจารย์ฉู่ผิดหวัง!”

เมืองตัน ร่างอันผอมบางของจี้ซิงสือเดินออกมาจากห้องกลั่นยา ได้ยินว่าฉู่เชียนหลีฝากจดหมายมา รีบรับมาเปิดอ่านทันที พออ่านจบ แววตาเต็มไปด้วยความปีติยินดี

หอคอยสุเมรุดารา ใช้เพื่อเก็บรวบรวมและอบรมเหล่าวิญญาณ ฟางฮั๋วจะได้รับการช่วยเหลือแล้ว!

แม่นางฉู่ ขอบคุณท่านมาก

เขาจะบำเพ็ญตนและกลั่นยาด้วยความตั้งใจ เพื่อให้มีชีวิตที่ยาวนานขึ้น และรอคอยการกลับมาของฟางฮั๋วอย่างมีความหวัง

บนเรือเหาะ ฉู่เชียนหลีเหยียดมือสวมใส่เสื้อ นางใช้ชีวิตอย่างสบายตามอรรถภาพ

เฟิ่งเสวียนตู้คอยปรนนิบัตินางจนถึงสวรรค์

อีกฝ่ายหนึ่ง ในใจของโม่หลียังคงรู้สึกไม่สบายใจ

เชียนหลีมุ่งหน้าไปซางอวี้ เขาก็แอบติดตามไปด้วย ไม่รู้ว่าถ้าเชียนหลีจับได้ จะไล่เขาลงจากเรือเหาะไหม

เซินเป่าหลับอยู่ในอ้อมอกของฉู่เชียนหลี หัวน้อยๆ ขยับไปมา บางครั้งปุยขนนุ่มๆ ก็ปัดโดนนิ้วของฉู่เชียนหลี จนทำให้เธอรู้สึกจั๊กจี้ พอเห็นเขาขยับตัว ก็ต้องคอยเอามือมาตบตูดเขาเพื่อกล่อมนอนต่อ

“เซินเป่านี้ยังไงกันนะ หรือว่าเหาขึ้น?”

เซินเป่ารีบส่ายหน้า “จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ เซินเป่าเป็นหงส์น้อย ร่างเป็นไฟ จะไปมีเหาได้ยังไงกัน”

ฉู่เชียนหลีอุ้มเซินเป่าขึ้นมา ดึงอุ้มตัวน้อยๆ ดึงปีกเล็กๆ

“แม่เห็นแต่เจ้าพ่นลูกไฟได้ ทำไมไม่เห็นเคยรู้ว่าร่างเจ้าเป็นไฟได้ด้วยล่ะ?”

เซินเป่าพองแก้มขึ้น มองซ้ายมองขวา ท่าทีราวกับว่ารู้สึกผิด

“จิ๊บจิ๊บ คือว่า...เซินเป่ายังเด็กอยู่ ขนบนตัวก็นุ่มๆ นิ่มนิ่ม ถ้าตอนนี้เป็นไฟได้ละก็ คงต้องกลายเป็นหงส์เผาสุกๆ แน่เลย ใช่สิ ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ เพราะฉะนั้นเซินเป่าต้องโตกว่านี้อีกหน่อย ถึงจะสามารถเป็นไฟแบบท่านพ่อได้”

ฉู่เชียนหลีเอาจมูกไซ้ขนนุ่มๆ นิ่มๆ ของเซินเป่า และสูดดมอย่างแรง

“เนื้อเจ้าหงส์ย่าง กลิ่นต้องหอมมากแน่ๆ”

เซินเป่าเบิกตากลมโต “จิ๊บจิ๊บ ท่านพ่อมาเร็ว ท่านแม่จะคิดหงส์น้อยย่างแล้ว ท่านรีบไปจับมาให้ท่านแม่สักตัวเร็วววว!”

เฟิ่งเสวียนตู้รีบเดินเข้ามา อมยิ้มที่มุมปาก

เซินเป่าไม่ลืมที่จะเอาใจฉู่เชียรังเกียจหลี “จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ไม่ต้องรีบร้อน ห้ามทำน้ำลายหยดใส่ขนของเซินเป่านะ ท่านพ่อรักท่านจะแย่ ต้องรีบช่วยท่านหาหงส์น้อยตัวอื่นมาให้ท่านได้แน่นอน แต่ถ้าท่านพ่อหาไม่ได้จริงๆ เซินเป่าจะช่วยท่านประณามเขาให้เอง”

เฟิ่งเสวียนตู้ได้ยินดังนั้น ก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ มองเซินเป่าหนึ่งรอบ

“นอกจากเจ้าแล้ว เป็นเวลาสามร้อยปีแล้วที่เผ่าหงส์ไม่เคยให้กำเนิดหงส์น้อยได้เลย ถ้าเจ้าอยากให้ท่านแม่ของเจ้าสมหวังละก็ งั้นข้าคงต้องยอมเสียสละตัวเองแล้วล่ะ”

เซินเป่าเบิกตากว้าง ราวกับไม่เชื่อในคำพูดนั้น

หมายความว่าเซินเป่าคือเจ้าหงส์น้อยของเผ่าหงส์เพียงตนเดียวอย่างนั้นหรือ

แล้วท่านแม่จะกินใครได้ล่ะ?

ยังไงก็กินเซินเป่าไม่ได้หรอก ถ้ากินเซินเป่าแล้ว ท่านแม่ก็จะไม่มีลูกที่น่ารักแบบนี้อีกแล้วนะ!

ว้า เรื่องราวชักจะไปกันใหญ่!