บทที่ 604 ในที่สุดหญิงนางร้ายก็มาถึง?

ระหว่างจงอวี้กับเซี่ยอวี้มีเขาแบ่งเขตกั้นอยู่ คิดที่จะข้ามผ่านไปได้เป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก แต่จากจงอวี้ไปซางอวี้ไม่ได้เป็นเช่นนั้น

แค่ต้องผ่านค่ายกลไปให้ได้แค่นั้น แม้ว่าหนึ่งในค่ายกลนั้นระหว่างทางข้ามแดนจะมีลมหนาวสะท้านอยู่ แต่ขอแค่มีหลังเสวียนมากพอ ก็จะสามารถคุ้มครองให้ผ่านไปได้อย่างไม่มีปัญหา

ฉู่เชียนหลีไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว เรือเหาะได้ติดตั้งม่านอาคมไว้คุ้มครองแล้ว นางไม่ต้องออกแรงเลยด้วยซ้ำ พรรคพวกทั้งหลายต่างข้ามผ่านค่ายกลนั้นไปอย่างเรียบร้อย

เมื่อเข้าสู่ซางอวี้ พลังเสวียนรอบๆ ก็เปลี่ยนไปทันที มันดูมีพลังสูงมากโดยที่ไม่ต้องบำเพ็ญตน พลังเสวียนก็เข้าสู่ร่างกาย ผู้คนที่ติดตามมาต่างรู้สึกประประหลาดใจ

เซินเป่าโดนพลังเสวียนปกคลุมทั่วร่าง จนรู้สึกเวียนหัว ขาสองข้างอ่อนแรง ร่างกายอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปหมด

ท่านอาวุโสรีบเรียกคนมาช่วยประคองเขาไว้ “นายน้อย พอเข้าเขตซางอวี้ อาจจะรู้สึกมึนกับพลังเสวียนได้ พักสักหน่อยก็จะดีขึ้น”

พื้นที่ของซางอวี้กว้างใหญ่ไร้ใครเทียบ ค่ายกลคูเมืองและประตูเมืองด้านนอกก็มีมากจนหาที่เทียบไม่ได้เช่นกัน ค่ายกลถูกส่งถ่ายพลังอย่างมั่นคงเพื่อไปคอยปกป้องและคุ้มครอง ในขณะเดียวกันก็มีการจัดระเบียบวินัยอย่างเข้มงวดขึ้นในเมือง ทุกที่ล้วนแต่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ จะว่าไปก็คือทุกอย่างถูกบีบบังคับด้วยคำสอนนั่นเอง

ฉู่เชียนหลีมองสังเกตรอบด้าน ทันใดนั้นก็เห็นเงาของคนควบม้ามุ่งมาทางด้านข้าง

“นายท่านเฟิ่ง!”

เสียงเรียกปนเสียงร้องไห้ดังขึ้นมา ทันใดนั้น ทุกคนบนเรือเหาะต่างพากันมามุงดู บ้างก็ส่งเสียงพูดไม่ค่อยดีนัก

“ท่านนี้คือคุณหนูกงชูหยู แห่งตระกูลกงซูมิใช่หรือ?”

คุณหนูแห่งตระกูลกงซูท่านนี้เป็นคนที่นายท่านตามตัวมาตลอด สิบกว่าปีที่ผ่านมาไม่ก็ไม่เคยละความพยายาม

จูเหยียนรีบหันไปมองท่านปู่ “โฮ่งโฮ่ง ท่านปู่ ท่านส่งคนของอสูรวานรไปสำรวจ เพื่อลงโทษตระกูลกงซูมิใช่หรือ?ทำไมถึงได้มีคนจากตระกูลกงซูมาถึงนี้ได้อีกเล่า?”

สีหน้าจูชิงเริ่มเปลี่ยนสี “เจ้าพวกโง่นั้น คงต้องมาสร้างความวุ่นวายอีกแน่ๆ”

ฉู่เชียนหลีหูผึ่ง จูเหยียนตั้งใจฟังอย่างกระตือรือร้น คุณหนูแห่งตระกูลกงซู?น่าจะเป็นคนที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ

มีเลือดเปรอะอยู่ที่เสื้อของกงชูหยู แต่สีหน้าของเขาก็ไม่ได้ดูแปลกอะไร

นางเป็นคุณหนูจริงๆพรสวรรค์ในการฝึกตนช่างเป็นเลิศ นางถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีตั้งแต่ยังเด็ก ผิวพรรณบริสุทธิ์ผุดผ่อง รูปลักษณ์งามอย่างไร้ที่ติ

“หัวหน้าจูก็อยู่ จะต้องจัดการเรื่องนี้ได้ง่ายขึ้นแน่!”

กงชูหยู หยุดอยู่กลางอากาศ เขายกมือขึ้นเพื่อปิดบาดแผลที่ไหล่ขวา เลือดยังคงไหลออกมาไม่หยุด เห็ดได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บรุนแรง

“นายท่าน ข้าต้องการฟ้องอสูรวานรที่ทำลายตระกูลกงซูของข้าจนสูญเสียอย่างรุนแรงโดยไร้สาเหตุ”

จูฉิงด่าเหล่าอสูรวานรจนเละที่ทำเรื่องเช่นนี้ เขาเขียนในจดหมายอย่างชัดเจนว่า ให้แอบตรวจสอบให้ดีก่อน ถ้าตระกูลกงซูทำเรื่องชั่วช้าจริง ให้รวบรวมหลักฐานแล้วค่อยลงมือ ทำไมลูกน้องพวกนั้นถึงได้วู่วามเช่นนี้ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ

กงชูหยูยิ่งพูดยิ่งอยากจะหยุดเรือเหาะนั้น ในใจของเขาโกรธแค้นมาก ไม่รอช้า เข้ากระแทกม่านอาคมของเรือเหาะอย่างแรง

“ฮ่ะ!”

กงชูหยู อุทานขึ้นเบาๆ เงยหน้ามองเรือเหาะอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

นางได้ชื่อว่าเป็นบุตรสาวแห่งตระกูลกงซู แต่วันนี้แค่จะหยุดเรือเหาะนั้นยังทำไม่ได้?

ท่านอาวุโสรองขมวดคิ้ว มองดูสิ่งที่เกิดขึ้น “ราชินีหงส์อยู่ที่นี้ เจ้าอย่าเสียมารยาท”

ถ้าปกติอยากจะขึ้นมาก็ขึ้นมา แต่ตอนนี้เมื่อฮูหยินอยู่ แล้วถ้ากงชูหยู คิดจะทำอะไรขึ้นมา จนทำให้ฮูหยินเข้าใจความบริสุทธิ์ของนายท่านผิด จะทำยังไงล่ะ?

กงชูหยูยังคงไม่เชื่อสายตาตัวเอง กวาดสายตามองเรือเหาะจนทั่วหนึ่งรอบ นอกจากลูกเจี๊ยบน้อยเพียงตัวเดียว ก็ไม่เห็นว่าจะมีหญิงสาวผู้วิเศษอะไร