บทที่ 605 สวัสดีนางร้าย ลาก่อนนางร้าย

ฉู่เชียนหลีโดนแววตาป้องกันกงชูหยู อดไม่ได้ที่จะยกริมฝีปากขึ้น ทำไมถึงรู้สึกว่าคุณหนูของตระกูลกงซูคนนี้เหมือนจะเป็นคู่แข่งเรื่องความรักของตนจัง เรื่องสถานะไม่ต้องพูดถึง เรื่องความแข็งแกร่งและหน้าตานี้สิมองข้ามไม่ได้

คราวนี้ สุดท้ายแล้วนางก็ต้องผ่านมันไปด้วยมือของตัวเองอีกรอบงั้นหรือ?

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้นมาถอดหน้ากากออก ตลอดทางมานี้ บนเรื่องไม่มีเรื่องอะไรเลย นางเบื่อมากที่ต้องใส่หน้ากากตลอดทั้งวัน

แม้ว่าผิวพรรณจะไม่ต้องบำรุง แต่เรื่องความสวยความงามเป็นเรื่องปกติของผู้หญิงทุกคน ยังไงก็ห้ามให้ตัวเองขี้เกียจเด็ดขาด เพราะถ้าเริ่มขี้เกียจนั่นหมายถึงเริ่มจะน่าเกลียดด้วย และนางก็ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองน่าเกลียดได้เด็ดขาด

ฉู่เชียนหลีรวบรวมพลังทั้งหมด เตรียมจะพูดกับกงชูหยูสักสองสามคำ

เฟิ่งเสวียนตู้ที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากตัดหน้าไปก่อนว่า “ท่านอาวุโสรอง คำสารภาพของงูหมอกจิ่วโยวตนนั้นจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

“เรียนนายท่าน จัดการเรียบร้อยแล้วขอครับ งูหมอกจิ่วโยวตนนั้นดึงเขี้ยวพิษของมันออกมาเพื่อพิสูจน์และยืนยันว่าคำสารภาพของตนเป็นเรื่องจริง”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นเจ้ารีบนำคนไป ช่วยอสูรวานรจัดการกับเหล่าแมลงพวกนั้นให้เรียบร้อยซะ!”

“รับทราบ”

“นายท่านเฟิ่ง ท่าน...เมื่อครู่ท่านพูดอะไรนะ?ข้าฟังผิดไปหรือเปล่า?”

เฟิ่งเสวียนตู้มองมาอย่างเย็นชา แววตาแสดงความรำคาญและพูดว่า “พาคนคนนี้ไปด้วย”

“ขอรับ”

จากคำสั่งของเฟิ่งเสวียนตู้ ท่านอาวุโสรองก็นำคนของเผ่าหงส์เริ่มลงมือทันที

หงส์สองตัสที่อยู่ข้างๆ รู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟมานานแล้ว พอได้รับคำสั่งเท่านั้น ก็รีบจับ กงชูหยู และมัดปิดปากทันที

“วู วูวู....”

กงชูหยู ขัดขืนไม่หยุด แต่เผ่าหงส์ที่จับนางสองตนนั้น ก็ยังลากนางลงไปอยู่ดี

เชียนหลียังคงถือหน้ากากไว้ในมือ พร้อมกับรอยยิ้มทื่อๆ บนใบหน้า

“เจ้าขี้เหร่ เจ้าจะจับเขากลับไปในสภาพนี้จริงๆ หรือ?”

“ฮูหยินยังไม่หายโกรธหรอกหรือ จะโบยนางก่อนแล้วค่อยไปไหม?ไม่ใช่ทำไม่ได้นะ เด็กๆ...”

“ช้าก่อน!” ฉู่เชียนหลีรีบหยุดเฟิ่งเสวียนตู้ “ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าโบยนางก่อนค่อยไป เพียงแค่รู้สึกว่า.....เออออ นางก็เป็นหญิงงามคนหนึ่ง เจ้าไม่คิดจะทะนุถนอมนางหน่อยหรือ?”

เฟิ่งเสวียนตู้ยกริมฝีปากขึ้น มองไปที่ฉู่เชียนหลีด้วยรอยยิ้ม

“ในสายตาข้า นอกจากความงามของฮูหยินแล้ว สาวคนอื่นที่คล้ายกับฮูหยิน แต่ยังไงนางก็ไม่ใช่ฮูหยิน เจ้ายังคิดว่าข้าจะสนใจพวกนางอยู่อีกหรือ?”

ฉู่เชียนหลีรู้สึกอายจนหน้าแดง “พูดอะไรแบบนี้”

“ในใจข้าคิดยังไง ข้าก็พูดแบบนั้น ไม่เห็นต้องประดิดประดอยหรือโกหกเลย ฮูหยินเชื่อข้าก็พอ”

ท่านอาวุโสใหญ่รอจนคนอื่นค่อยๆ ถอยกลับออกไปกัน พวกเขาเป็นหงส์ ยังไงก็ไม่กินสุนัขจิ้งจอกแน่นอน

เดิมทีฉู่เชียนหลีก็อยากจะต่อสู้กับพวกปีศาจเพื่ออัพเลเวลตัวเอง แต่ตอนนี้ปีศาจถูกเฟิ่งเสวียนตู้จัดการในเพียงชั่ววินาทีเดียว นางไม่มีโอกาสแม้แต่จะสู้กลับเลยด้วยซ้ำ เป็นได้แค่ไอ้ขี้แพ้ต่อไปแค่นั้น

“เจ้าขี้เหร่ งั้นตอนนี้พวกเราทำอะไรกันต่อดีนะ ไปเยี่ยมตระกูลกงซูดีไหม?”

“ตระกูลกงซูให้ท่านอาวุโสรองจัดการก็พอแล้ว พวกเรากลับเผ่าหงส์กันเถอะ แล้วก็ส่งการ์ดเชิญงานแต่ง!”

“ฮ่ะ?ส่งการ์ดเชิญงานแต่ง?”

“ใช่ ข้ากำลังจะแต่งงานกับราชินีหงส์แล้ว โลกทั้งโลกจะร่วมแสดงความยินดีกับเรา ซางอวี้ จงอวี้ โลกธุลี จะส่งการ์ดเชิญให้หมดเลย ถึงเวลานั้น คนทั้งโลกจะเป็นสักขีพยานให้กับงานแต่งงานของเจ้ากับข้า”

ได้ยินคำพูดของเฟิ่งเสวียนตู้แล้ว ไม่ต้องคิดเลยว่า งานแต่งนี้จะยิ่งใหญ่มากขนาดไหน

“เจ้าขี้เหร่ พวกเราต้องแต่งงานกันจริงๆ หรือ?”

ในใจของฉู่เชียนหลีรู้สึกตื่นเต้น นางผ่านเรื่องราวมามากมาย จัดการปีศาจเพื่ออัพเลเวลตัวเองมาก็เยอะ การแต่งงานถือเป็นการขึ้นเกี้ยวครั้งแรกของนางอยู่ดี นางเลยคิดมากทุกที