บทที่ 606 สามีก็รวยเหมือนกันนะ

ในไม่ช้าข่าวที่ทำให้ทั้งซางอวี้ตกใจก็แพร่กระจายไปเรื่อยๆ

ประการแรกคือความพินาศของตระกูลกงซู

ในฐานะตระกูลเก่าแก่นับพันปี แม้ว่าตระกูลกงซูจะมีความแข็งแกร่งมาก แต่ความรู้อันลึกซึ้งเรื่องค่ายกลของเขานั้นก็หาใครเทียมทานได้ อีกทั้งตำแหน่งพิเศษอันสูงส่งในซางอวี้ ประกอบกับคุณหนูกงชูหยูแห่งตระกูลกงซูเคยพูดไว้ว่า ชีวิตนี้ถ้าไม่ใช่นายท่านเฟิ่งก็จะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น ทำให้ตระกูลกงซูมีชื่อเสียงมาก

หลายปีมานี้ กงชูหยูพยายามอย่างมากที่จะตามจีบเฟิ่งเสวียนตู้ แถมยังถูกมองว่าช่างแตกต่างจากเผ่าหงส์นัก คิดไม่ถึงว่าในวันนี้แม้แต่เกียรตินางก็ไม่ได้รับ ถูกท่านอาวุโสรองของเผ่าหงส์นำตัวไป ตระกูลกงซูได้พินาศลงแล้ว

อีกหลายตระกูลใหญ่ต่างรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เผ่าหงส์ไม่ได้ต่อสู้ครั้งใหญ่แบบนี้มานานแล้ว หรือว่าตระกูลอื่นๆ หากคิดจะดูขวางหูขวางตา เลยจะจัดการให้สิ้นซาก แล้วค่อยรวมซางอวี้ให้เป็นหนึ่ง?

อาจจะเป็นไปได้ ทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย

พวกเขาพยายามอย่างมากที่จะสอบถามเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของตระกูลหงส์ อยากรู้ว่าใครจะตกเป็นเหยื่อรายต่อไป ส่วนอีกข่าวก็ดูช่างสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอยู่เหมือนกัน

เผ่าหงส์กำลังจะแต่งราชินีหงส์ในเร็วๆ นี้ และก็จะจัดขึ้นในห้องโถงใหญ่ในไม่ช้า แต่นี้ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้คนตกใจที่สุดนะ ประเด็นคือการ์ดเชิญงานแต่งของเผ่าหงส์ที่ส่งมานั้น มีการ์ดอีกสองใบต่างหากล่ะ ใบแรกเชิญแขกผู้มีเกียรติร่วมงานครบรอบร้อยปีของนายน้อยเผ่าหงส์ ส่วนอีกใบเชิญร่วมงานวันเกิดครบรอบขวบปีของนายน้อยเผ่าหงส์

หลายคนยืนเกาหัว เพราะไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวข้องกันยังไง

“ทำไมราชินีหงส์กับนายน้อยถึงมีพร้อมกันเลยล่ะ?”

“ไม่เข้าใจหรือ? พวกเจ้าการ์ดเชิญงานเลี้ยงครบรอบหนึ่งร้อยปีกับครบรอบขวบปี แน่นอนว่าตี้จวินหงส์ มีลูกสองคน คนหนึ่งอายุร้อยวัน ส่วนอีกคนก็อายุครบขวบปีไง เพราะฉะนั้นพวกเราแค่เตรียมของขวัญไปสองชิ้นแค่นั้นเอง”

“แต่ว่าเผ่าหงส์ไม่ได้ให้กำเนิดหงส์น้อยมานานกว่าสามร้อยปีเห็นจะได้นะ ตอนนี้อยู่ๆ มาสองตนเลยหรือ?”

“นับประสาอะไรกับหงส์น้อย ตี้จวินหงส์เป็นโสดมาตั้งนาน แต่วันนี้กำลังจะแต่งราชินีหงส์แล้วไม่ใช่หรือ?”

“เจ้าไม่เข้าใจใจความสำคัญเลย” มีคนเอ่ยขึ้น ด้วยคำที่คาดไม่ถึง

“ใจความสำคัญ?ใจความสำคัญอะไรกัน”

“พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตระกูลกงซูพินาศยังไง?ตระกูลกงซูขึ้นชื่อเรื่องอะไรมากที่สุด?”

“ค่ายกลและคุณหนูที่ตามจีบตี้จวินหงส์ไงเล่า”

“ใช่ใช่ใช่ ตี้จวินหงส์พึ่งกลับมา ตระกูลกงซูก็พังพินาศเป็นหน้ากลอง เจ้าว่ามันเป็นความตั้งใจของเขาไหมล่ะ?แน่นอนว่าไม่ใช่ ต้องเป็นราชินีหงส์คนนั้นที่รู้เรื่องอดีตของกงชูหยู กับตี้จวินหงส์ ดังนั้นเลยจัดการซะ ทำให้ตระกูลกงซูพินาศให้เรียบ”

“แบบนี้ไม่วางอำนาจบาตรใหญ่ไปหน่อยหรือ?”

“นั่นเพราะราชินีหงส์ต้องการให้งานมงคลกับตี้จวินหงส์เป็นไปอย่างราบรื่น ก็จะควบคุมเผ่าหงส์ได้ครึ่งหนึ่ง คนเราวางอำนาจบาตรใหญ่ย่อมมีเหตุผล เจ้ากล้าประณามต่อหน้านางไหมล่ะ?”

“งั้นก็ช่างมันเถอะ แต่อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่า ราชินีหงส์คนนั้นเป็นคนขี้อิจฉาริษยา ตอนที่พวกเราไปร่วมงานแต่งงานเผ่าหงส์ ห้ามพาลูกสาวที่หน้าตาสวยๆ ไปเป็นอันขาดนะ เพราะถ้าราชินีหงส์เข้าใจผิด เกิดหึงขึ้นมา ความซวยจะมาเยือนเอา”

ผู้คนต่างประจักษ์กันอย่างทันที

“ใช่เลย เจ้าพูดมีเหตุผล”

“ถึงบอกไง สาวๆ บ้านพวกเราไม่ต้องไปหรอก ถ้าจำเป็นต้องพารุ่นน้องไปจริงๆล่ะก็ งั้นก็พาหนุ่มๆ ไป จะได้ไม่ละเมิดข้อห้ามของราชินีหงส์คนนั้น”

“มีเหตุผล แบบนี้แหละเหมาะสมที่สุขแล้ว”

ฉู่เชียนหลีราวกับไม่รู้เลยว่า ในสายตาของคนนอก เขาได้กลายเป็นคนที่ขี้หึงเป็นชีวิตจิตใจ เวลานี้นางก็ยังต้องใส่หน้ากากบนเรือเหาะจนเบื่อเช่นนี้ต่อไป และข้างๆ ก็มีเจ้าจ้อยหงส์ที่ใส่หน้ากากจิ๋วๆ เป็นเพื่อนเขาอยู่ข้างๆ ด้วย

เรือเหาะเดินทางมุ่งหน้าต่อ ในขณะที่บรรดาชนเผ่าอื่นๆ ต่างเริ่มเฟ้นหาของขวัญเพื่อนำไปร่วมยินดีอยู่นั้น เมืองหงส์ก็เริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เฟิ่งเสวียนตู้เดินเข้ามา มือหนึ่งดงฉู่เชียนหลี ส่วนอีกมือก็อุ้มเซินเป่า พาเขาทั้งสองเดินมาที่หัวเรือ

“เชียนหลี เซินเป่า ดูนั่นสิ เบื้องหน้านี้คือบ้านของพวกเราเอง”

ฉู่เชียนหลีและเซินเป่ารีบดึงหน้ากากออก และอดไม่ได้ที่จะอุทานขึ้น

ทิวทัศน์เบื้องหน้านี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาล ล้อมไปด้วยเมืองใหญ่ท่ามกลางภูเขาสูงตระหง่าน

เมืองที่อยู่เบื้องหน้านั้น เกือบเท่าครึ่งหนึ่งของโลกธุลี มองไปไกลสุดลูกหูลูกตา ก็เห็นแต่เมืองเต็มไปหมด ช่างตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก