บทที่ 607 ระบำหงส์เก้าวัน

“ตึงตึงตึง!”

เสียงกลองดังกึกก้องไปทั่ว

เฟิ่งเสวียนตู้ค่อยๆ ยกมือขึ้น ชุดสีแดงเพลิงวาดเป็นวงรัศมีอยู่กลางอากาศ ผมสีดำบนร่างเขาก็ปลิวสวอนอย่างอิสระ

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เฟิ่งเสวียนตู้ก็ขยับตัวขึ้น

ท่วงทีของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณอันกล้าหาญ นี้เรียกว่าการระบำ เหมือนเป็นพิธีอะไรสักอย่าง การเคลื่อนไหวอย่างสายน้ำ เป็นความงามที่ยากจะบรรยาย

แววตาของฉู่เชียนหลีดูจดจ่อ ระหว่างภูเขากับแม่น้ำ เฟิ่งเสวียนตู้ผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลากลายเป็นสีสันอันสวยงามในแววตาของนาง

“สวยจังเลย...”

“ตึง!”

เสียงกลองค่อยๆ เบาลง ความเคลื่อนไหวของเฟิ่งเสวียนตู้ก็ค่อยๆ หยุดลง

ฉู่เชียนหลีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย

ทำไมจบเร็วจัง?เขายังชื่นชมไม่พอเลย

แต่สามีของตนเป็นผู้ชาย เต้นไม่เก่งก็ไม่เป็นไร เต้นให้นางดูได้แค่นี้ ก็เหนือความคาดหมายแล้ว

ฉู่เชียนหลีกำลังจะออกไปรับเฟิ่งเสวียนตู้ ทันใดนั้น ดวงไฟก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เฟิ่งเสวียนตู้จุ๊บที่ปากของฉู่เชียนหลี และประคองนางเหาะขึ้นฟ้าไป

“โห!”

เสียงก้องกังวานระหว่างฟ้ากับพื้นพิน เฟิ่งเสวียนตู้ก็กลายร่างเป็นหงส์

ซางอวี้ เป็นดินแดนของเผ่าหงส์

เฟิ่งเสวียนตู้ไม่จำเป็นต้องฝืนร่างอีกต่อไป ขนหางอันสวยงามยาวงอกออกมา ปีกอันทรงพลังยาวขึ้น แสงส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้า

ฉู่เชียนหลีนางตกใจจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะใช้คำพูดอะไรถึงจะบรรยายถึงความสวยงามที่อยู่เบื้องหน้านี้ได้

เฟิ่งเสวียนตู้บนขึ้นไปบนท้องฟ้า ด้วยท่าทีอันน่าเกรงขาม ดอกไม้ไฟที่ลุกโชนนั้นค่อยๆ ผุดขึ้นทุกที่ที่เขาไปช่างเป็นภาพที่งดงามเหลือเกิน

ฉู่เชียนหลีมองดูอย่างตั้งใจ หลังจากนั้นก็ค่อยๆ หรี่ตาลง

ภาพวาดเปลวไฟนั้นซึ่งที่แห่งนั้นยังคงบดบังทิวทัศน์ภูเขา ที่แห่งนั้นเป็นที่ที่นางกับเฟิ่งเสวียนตู้ได้พบกัน

“ตึ่ง!”

เสียงกลองดังขึ้นอีกครั้ง เฟิ่งเสวียนตู้กระพือปีกแล้วบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

ต่อมา บรรดาหงส์ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านล่างเป็นเวลานานก็เผยตัวขึ้น พร้อมใจกันลุกขึ้น ช่างเป็นท่วงท่าที่สวยงามมาก และต่างก็บินขึ้นสู่ท้องฟ้าตามเฟิ่งเสวียนตู้ไป

ราชินีหงส์ เป็นสมบัติล้ำค่าของเผ่าหงส์ทั้งปวง คุ้มค่ากับระบำที่สวยงามที่สุดของเผ่าหงส์นี้ เพื่อแสดงความยินดีและความเคารพของพวกเขาที่มีต่อราชินีหงส์

“โห!”

เฟิ่งเสวียนตู้คำรามขึ้นมาอีกครั้ง

“เฮ่อ!”

บรรดาหงส์ตนอื่นๆ ร้องขานรับ

แต่ฉู่เชียนหลีกลับรู้สึกว่ามีเพียงเสียงคำรามของเจ้าขี้เหร่คนเดียวเท่านั้นดูน่าฟัง

ระบำหงส์เก้าวัน ช่างสมคำร่ำลือเหลือเกิน!

เซินเป่าอดใจไม่อยู่ มองไปที่เฟิ่งเสวียนตู้ด้วยแววตาชื่นชมและเลื่อมใส

ท่านพ่อเก่งมากเลย เซินเป่าอยากโตเร็วๆ จะได้เก่งเหมือนท่านพ่อ

จากนั้น เขาก็ระบำให้ท่านแม่ดูทุกวัน

เซินเป่าตื่นเต้นมาก จนเลือดหงส์สูบฉีดไปทั่วร่าง มีแสงกะพริบเจิดจ้าขึ้นบนร่างของเขา จากนั้น ก็กระพือปีก ออกแรงบินทะยานขึ้นบนท้องฟ้า

ท่านอาวุโสอดไม่ได้ที่จะอุทานว่า “นายน้อย!”

ในเวลานี้บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยเงาของหงส์ พลังของเผ่าหงส์แข็งแกร่งมาก แต่นายน้อยยังตัวเล็กอยู่ ไม่ต้องพูดเลยว่าถ้าโดนปีกของหงส์ตบโดนเอา แค่กระแสลมที่เกิดจากการกระพือปีกของหงส์ มันก็สามารถพัดนายน้อยให้ปลิวไปได้เลย