บทที่ 608 อาหารสุนัขอันโอชะ

การเต้นรำเผ่าหงส์ชุดใหญ่ ถูกปิดท้ายด้วยเสียงร้องโฮของเซินเป่า

แม้จะไม่ได้ใจดีมากนัก แต่ฉู่เชียนหลีก็แอบหัวเราะอยู่นาน เขาเองแอบวาดการ์ตูนไว้มากมาย ล้วนแต่เป็นฉากที่สมบูรณ์ที่สุด หลังจากนั้นก็เก็บรักษาเอามันไว้เป็นอย่างดี

สิ่งนี้ล้วนเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด ไว้จะเอาให้ภรรยาคู่ใจของเขาได้ดูในสักวัน!

เรือเหาะเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตเมือง อีกไม่นานเขาทั้งสองก็ต้องจัดงานแต่งแล้ว ดังนั้นบรรดาเผ่าหงส์ตนอื่นจึงได้รับอนุญาตเป็นพิเศษ ให้พักอาศัยในเมืองหงส์ได้

บรรดาหงส์ต่างพากันดีใจเป็นอย่างมาก ถือเป็นโอกาสดีดีที่จะได้ใกล้ชิดกับนายท่าน ห้ามพลาดเป็นอันขาด

หนึ่งในอสูรวานร หัวหน้าเผ่าจูฉิงเป็นหัวโจก ที่ยืนหยัดว่าจะอยู่ที่นี้ต่อ ส่วนวานรตนอื่นก็ไม่อยากกลับเหมือนกัน เลยจำเป็นที่จะต้องจัดที่หลับที่นอนให้พวกเขาสักหน่อย

ในเวลานี้ เมืองหงส์ราวกับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง บรรยากาศคึกคักมากกว่าเคย

เจ้าชมพูถูกความสุขของน้องชายพรากไป กิจกรรมที่เขาชอบเป็นพิเศษในช่วงนี้คือการขุดหลุม เพราะเขาได้รับฉายานามว่าเป็นสัตว์เลี้ยงทิพย์ของราชินีหงส์ตัวแรก เผ่าหงส์เลยตามใจมากๆ ปล่อยให้ขุดหลุมในเมืองหงส์ไปทั่วสารทิศ

เจ้าจิ้งจอกใหญ่และตัวต่อร่างแดงดีใจเป็นอย่างมาก ภูเขาล้อมรอบเมืองหงส์เป็นทิวยาวต่อกัน และทั้งหมดล้วนเป็นภูเขาไฟ มีน้ำพุร้อนอยู่ด้านบน รายล้อมด้วยเทือกเขา และอากาศที่เมืองหงส์ค่อนข้างจะร้อนอบอ้าว

ไอศกรีมยี่ห้อเจ้าจิ้งจอกใหญ่กำลังจะกลับเข้าตลาดอีกครั้ง ในทุกวันจะเห็นหูกระต่ายสีชมพูของเจ้าจิ้งจอกใหญ่ผูกติดกับหางเดินแกว่งไปมา

ถ้าจะทำไอศกรีมล่ะก็ สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือน้ำผึ้งธรรมชาติ ฝูงตัวต่อร่างแดงตามมาอยู่ด้านหลังเป็นโขยง บินมุ่งหน้าไปทางเทือกเขารอบๆ เมืองหงส์ด้วยท่าทีแข็งแกร่ง

เดิมทีเซินเป่าเป็นคนซื่อๆดูเหมือนความอายจากเรื่องคราวก่อนจะยังไม่หาย แต่เขาก็ซื่อๆ อยู่ได้ไม่นาน พอได้ยินเรื่องอัปยศของวิหงค์มากมายจากปากของท่านอาวุโสใหญ่ ทำให้จิตใจของเขาแข็งแกร่งขึ้นได้สำเร็จ เขาพาเจ้าหิมะ เจ้าขาวและจูเหยียน เดินทางไปยังเทือกเขาลูกหนึ่ง และบอกว่าจะไปขุดโสมคน เอามาทำกับข้าวให้ท่านแม่ได้ทาน

ไม่นานนัก บรรดาผู้คนที่เตรียมของขวัญเรียบร้อยแล้วต่างก็เดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหงส์ ผู้คนเอิกเกริก สิ่งของล้ำค่าที่นำมาต่างประกายเจิกจ้าไปทั่ว แต่สีหน้าของผู้คนต่างดูเคร่งขรึม อีกนิดนึงจะปลายเป็นงานเลี้ยงประการที่ประตูหงเหมินแล้ว

ฉู่เชียนหลีกำลังตื่นตาตื่นใจกับการชมเมืองหงส์พร้อมกับเฟิ่งเสวียนตู้อยู่ เดินมาชั่วโมงกว่าก็มาเจอกับมุมเล็กๆ มุมหนึ่ง นางโน้มน้าวตัวเองให้เลิกละได้สำเร็จ

“เจ้าขี้เหร่ วันหลังเราค่อยมาเดินกันใหม่ดีกว่าเนอะ”

ฉู่เชียนหลีดึงมือของเฟิ่งเสวียนตู้ ตัวของนางเข้าไปอยู่ในตัวของเขาทันที ปล่อยให้เขาดึงตัวนางโดยไม่ขัดขืน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดาย

อาหารในห้องมันไม่อร่อยหรือ?

ทำไมนางถึงไม่อยากไปชมเมืองหงส์ล่ะ ถ้าอีกหน่อยอยากดูขึ้นมา ให้เจ้าขี้เหร่แปลงกายเป็นร่างเดิม แล้วนางนั่งบนหลังเขาบินไปชมเมืองรอบๆ ก็ได้นี่

เฟิ่งเสวียนตู้ดึงตัวฉู่เชียนหลีเข้ามา และมองนางด้วยสายตาเอ็นดู

“ฮูหยินอยากดูไม่ใช่หรือ?วันนี้พวกเรามีเวลาเยอะเลย ค่อยๆ ดูกันไปก็ได้นะ”

เพื่อให้เชียนหลีสบายใจ พิธีแต่งงานเตรียมจัดไปตามแบบของโลกธุลี กำลังรอซูยี่กับซูจิ่นจือกลับมาจากโลกธุลีด้วย เวลาเตรียมงานค่อนข้างนาน พวกเขายังมีเวลาอีกเยอะที่จะเยี่ยมชมบ้านเมืองของพวกเขา

ฉู่เชียนหลีเห็นว่าเฟิ่งเสวียนตู้ยังไม่ยอมลดละ เลยเริ่มใช้กลโกง เดินไปด้านหลังของเฟิ่งเสวียนตู้ ค่อยๆ ย่องกระโดดขึ้นขี่หลังของเฟิ่งเสวียนตู้ไป

“ยังไงข้าก็ขี้เกียจเดิยล่ะ ถ้าเจ้ายังอยากจะพาข้าไปต่อละก็ งั้นก็แบกข้าไปแทนแล้วกัน”

เฟิ่งเสวียนตู้เหยียดมือออกมาโอบจับที่น่องของฉู่เชียนหลี และประคองนางให้อยู่บนหลังของตน แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

“จริงๆ แล้วฮูหยินอยู่ใกล้ๆ ข้าใช่ไหมล่ะ บอกข้าดีดีก็ได้ อย่าว่าแต่แบกฮูหยินเลย ให้เข้าไปนั่งในใจ ข้าก็ยอม”

น้ำเสียงที่ดึงดูดและเต็มไปด้วยความเอาใจของเฟิ่งเสวียนตู้ ฉู่เชียนหลีอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ นางรู้สึกว่าเป็นเพราะนางกระหายน้ำมาก ไม่ใช่เพราะว่าหลงใหลในตัวของเขาแน่นอน

“งั้นยังไม่รีบแบกฮูหยินไปชมเมืองอีกล่ะ?”

ฉู่เชียนหลีเตือนตัวเองว่า ต้องใจแข็งหน่อยสิ ยังไงก็ห้ามอ่อนไหวเป็นอันขาดนะ!

“รับทราบขอรับฮูหยิน”

เฟิ่งเสวียนตู้ไม่ได้ใช้พลังเสวียน แต่ใช้แรงแบบคนทั่วไป แบกนางเดินอย่างช้าๆ ไปในเมือง เหมือนคู่รักอื่นๆ ทั่วไป

หูของฉู่เชียนหลีแนบชิดบนหลังของเฟิ่งเสวียนตู้ ดวงตาก็มองก้มลง จู่ๆ ก็คิดเพ้อเจ้อขึ้นมา

“เจ้าขี้เหร่ เจ้าว่าพวกเราสองคนจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอดไหม?หนึ่งร้อยปี สองร้อยปี...เวลานานไป จะกลายเป็นรำคาญกันไปหรือเปล่า?ถึงเวลานั้นถ้าเจ้าไปชอบคนอื่น ข้าควรทำยังไง?”