บทที่ 615 ตอนจบ：เป็นถึงพระสวามีจะคิดร้ายอะไรได้？

พลุที่ยิ่งใหญ่ ทำให้งานแต่งงานของฉู่เชียนหลีและเฟิ่งเสวียนตู้จบลงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ตามคำอธิบายของบุคคลที่ไปงานแต่งงานของทั้งสองในเวลานั้น ว่ากันว่าหลังจากจุดพลุแล้ว ตี้จวินหงส์และราชินีหงส์ก็กลับมาที่ห้องเจ้าสาว หลังจากนั้นก็ไม่ได้ออกจากเลย

งานเลี้ยงทั้งหมดเป็นประธานโดยผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองของเผ่าหงส์ ผู้คนในตระกูลอื่นๆ ดื่มเหล้า ดื่มกันจนหน้าแดง เมื่อพวกเขามองหน้ากัน ตาของพวกเขาเต็มไปด้วยเรื่องตลก

“นายท่านของพวกเรารีบร้อนนัก…”

“ใครว่าไม่ล่ะ? ฮ่าฮ่า โสดมาหลายปีแล้ว ในที่สุดข้าก็ได้แต่งงานกับราชินีหงส์แล้ว อดใจรอไม่ไหวแม้แต่นาทีเดียว โลกธุลีมีประโยคนึงหรือ? คำคืนที่มีค่าทุกนาที”

“ฮ่าๆ”

เสียงหัวเราะของทุกคนเต็มไปด้วยความอิจฉาเล็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เซินเป่าปรากฏตัวในเครื่องแต่งกายภายใต้การนำของผู้อาวุโสใหญ่ สายตาของผู้คนจำนวนมากก็ตกตะลึง

โดยเฉพาะเผ่าวิหงค์ เผ่าเจียวเขียว และเผ่าหงหู

เผ่าสัตว์เทพก็เหมือนเผ่าหงส์ นับเป็นเวลาหลายร้อยปีมาแล้ว ที่เด็กในเผ่ามีจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ จนถึงสองหรือสามร้อยปีที่ผ่านมา ไม่มีเด็กจากเผ่าใดเกิดขึ้นเลย

เมื่อพวกเขาเห็นเซินเป่า ดวงตาของบรรพบุรุษของเผ่าสัตว์ในตำนานที่ยิ่งใหญ่หลายตระกูลก็อิจฉาจนตาจะเขียว

โดยไม่คำนึงถึงตัวตนของเขา เขามาที่ด้านข้างของผู้อาวุโสใหญ่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยการเยินยอ

“หงส์เฒ่า... อัยโยว ดูปากข้าสิ พอมีความสุขก็พูดผิดพูดถูก พี่เฟิ่ง ไม่เจอกันนานเลยนะ เจ้าไปได้ลูกตัวน้อยนี้มาจากไหน”

ผู้อาวุโสใหญ่ผลักเพื่อนที่สองสามคนออกไปด้วยความรังเกียจ: “ไปอีกทาง หน้าตาขี้เหร่กันทุกคน อย่าทำให้นายน้อยของเราตกใจ”

พวกเจ้าไม่มีนายน้อย เผ่าหงส์ของเรามี เฮ้ มันน่าโกรธไหมล่ะ?

“นายน้อย?นี่เป็นลูกของตี้จวินหงส์และราชินีหงส์จริงๆ หรือ?”

หลังจากได้รับคำเชิญจากเซินเป่า ผลการฝึกตนผู้ฝึกตนอื่นๆ ก็รู้สึกว่าตี้จวินหงส์ให้กำเนิดลูกเร็วขึ้นเล็กน้อย แต่เผ่าสัตว์ในตำนานของพวกเขากลับไม่เชื่อเลย

พวกเขาทั้งหมดเป็นสัตว์เทพ ที่ยังไม่ทราบภูมิหลังของครอบครัวของอีกฝ่าย?

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าไม่มีลูกที่เกิดในตระกูลสองหรือสามร้อยปี พวกเขาจะหัวล้านเร็วขนาดนี้หรือ?

ดูเฟิงหมิง ผู้อาวุโสใหญ่ของเผ่าหงส์ หัวของเขากลายเป็นหัวโล้นไปหมดแล้ว โล้นจนไม่เหลือผมสักเส้น

พวกเขาดีขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยก็ยังเหลืออยู่ไม่กี่เส้น

เมื่อ เซินเป่าได้ยินเช่นนี้ ก็รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก: "เซินเป่า เป็นลูกของท่านพ่อและท่านแม่!"

ทันทีที่เขาโกรธ พลังทิพย์ในร่างกายของเขาค่อนข้างควบคุมไม่ได้ เปล่งแสงไฟหงส์ออกมา

หัวหน้าเผ่าสัตว์ในตำนานที่อยู่รายล้อมได้รับการยืนยันตัวตนของหงส์ตัวน้อย ดวงตาของแต่ละคนแข็งทื่อ

“เด็กดีอย่าเพิ่งโกรธ ท่านปู่พูดผิดไปเมื่อกี้ ข้าจะขอโทษเจ้า” หัวหน้าเผ่าวิหงค์กล่าวอย่างรวดเร็ว

หัวหน้าเผ่าเจียวเขียวผลักเขาออก: "เด็กดี เผ่าวิหงค์น่าเกลียดที่สุด พูดไม่เป็น ท่านปู่ไม่เคยสงสัยเจ้า เจ้ามีเวลาเล่นในทะเลคุณหลุนที่เผ่าเจียวเขียวของพวกเราหรือไม่?ปู่จะพาไปขี่ปลาใหญ่”

ผู้อาวุโสใหญ่รีบอุ้มเซินเป่าขึ้นมา ปกป้องไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างระมัดระวัง: “พวกผู้เฒ่าอย่างเจ้าทุกคนออกไป อย่าคิดที่จะเกลี้ยกล่อมนายน้อยของเรา

นี่คือนายน้อยของเผ่าหงส์ของเรา จะไม่ไปไหนทั้งสิ้น "

“พี่เฟิ่ง อย่าขี้เหนียวไปหน่อยเลย ตระกูลสัตว์เทพของเราก็มีวิญญาณเหมือนกัน นายน้อยของเผ่าเจ้าก็เป็นเหมือนของพวกเรา พวกเราไม่สนใจ ทำไมเจ้าถึงยังคิดเล็กคิดน้อยอยู่ล่ะ?”

“ใครที่มีจิตวิญญาณเดียวกับเจ้า? ต่อไปเผ่าหงส์ของข้าจะมีลูกมากขึ้นเรื่อยๆ แต่น่าเสียดายที่มันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเจ้า ฮึ่ม ฮึ่ม”

“ฮ่าฮ่าฮ่า พี่เฟิ่ง ดูเจ้าสิ เรื่องเหลวไหลนี้มันใหญ่มาก เจ้าไม่กลัวที่จะระเบิดตัวเองหรือ เจ้าคิดว่าเราไม่รู้ เหตุผลที่เซินเป่าเกิดมาอย่างราบรื่นก็เพราะว่าราชินีแห่งเฟิงมาจากโลกเซียนใช่หรือเปล่า? ส่วนหงส์ตัวอื่น เฮ้อออ ลืมมันไปเถอะ อย่าพูดถึงมันเลย”

ผู้อาวุโสใหญ่เหลือบมองพวกเขาอย่างมีเล่ห์นัย: “พูดความจริงก็ไม่มีใครเชื่อ หลังจากนี้พวกเจ้าไม่ต้องมาอ้อนววอนถึงหน้าประตูล่ะ”

หงส์ไม้ไม่เพียงแต่มีผลกับหงส์เท่านั้น แต่ยังมีผลกับสัตว์เทพอื่นๆ ด้วย ยังมีผลมากอีกด้วย

“ฮ่าฮ่าฮ่า ได้ พวกเราไม่ถามเจ้าแล้ว เผ่าหงส์ของเจ้ารีบคลอดลูก ข้าจะพูดคำนี้ของข้าที่นี่ ตราบใดที่เผ่าหงส์ของเจ้ามีลูกใหม่ ออกมาเท่าไหร่ ข้าจะให้ของขวัญเจ้าเท่านั้น!”

ดวงตาของผู้อาวุโสใหญ่เป็นประกาย แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง: “ของขวัญของเจ้าคงไม่ใช่อะไรก็ได้ที่เอามาเพิ่มจำนวนเฉยๆ หรอก?”