บทที่ 624 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 9

ฉู่เชียนหลีหมอบอยู่บนหลังของเฟิ่งเสวียนตู้ ดวงตาใสแจ๋วค่อยๆกะพริบ

“เจ้าขี้เหร่......”

เฟิ่งเสวียนตู้นำนางยกขึ้นด้านบน ให้นางพิงได้อย่างสบายขึ้นเล็กน้อย: “เป็นอะไรหรือ?”

“การมาถึงของพวกเรา เป็นเพียงแค่ข่าวข่าวหนึ่งก็เท่านั้นเอง เจ้าว่าเหตุใดประชาชนของชานเมืองเหล่านี้ถึงดีใจขนาดนั้นกันนะ?”

ฉู่เชียนหลีเชื่อมั่นมาโดยว่าเส้นทางของตนเองนั้นไม่ผิด แต่มีบางครั้ง ก็อาจจะถูกผลกระทบจากโลกภายนอกเช่นกัน โดยเฉพาะตอนที่ทุกคนของบริเวณรอบๆต่างก็พยายามคิดหาวิธีช่วงชิงความสนใจของนางอย่างสุดความสามารถ มีบางครั้งนางก็อาจจะเลอะเลือน เป็นเพราะโลกภายนอกนำนางยกไว้สูงจนเกินไปแล้ว

เฟิ่งเสวียนตู้สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของนางเปลี่ยนแปลง ยกมุมริมฝีปากขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่หลงใหล

“ถึงแม้ว่าจะจากไปได้เป็นเวลาไม่นาน แต่ว่าเมื่อกลับมาโลกธุลีอีกครั้ง มักจะรู้สึกว่าที่นี่เปลี่ยนแปลงไปเป็นอย่างมาก ราวกับว่าไม่ได้กลับมาเป็นเวลานานมากแล้ว”

ฉู่เชียนหลีถูกดึงดูดความสนใจ อดไม่ได้ที่จะหันหน้าไปสำรวจดูทุกหนทุกแห่ง: “เปลี่ยนแปลงไปมากงั้นหรือ?”

เหตุใดนางรู้สึกว่าไม่มีอะไรพิเศษ?

เซินเป่าพยักหน้าแบบลวกๆอยู่อีกข้าง: “ท่านแม่ เปลี่ยนแปลงไปมาก ก่อนหน้านี้เซินเป่าติดตามท่านแม่ไปหาท่านปู่ใหญ่ ผู้คนมากมายบนท้องถนนมองเห็นเซินเป่า ต่างก็ไม่กล้าพูดคุยกับเซินเป่า แต่ทว่าตอนนี้ ต่างก็มีท่านย่าเป็นฝ่ายนำแอปเปิลมาให้เซินเป่าเองเลยนะ!”

เซินเป่ายิ้มด้วยใบหน้าที่มีความสุข พลางพูด พลางกอดแอปเปิลลูกใหญ่เอาไว้ ออกแรงกัดคำหนึ่ง

“หวานมาก!”

“เซินเป่าพูดไม่ผิด ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าการกำหนดเขาแบ่งเขตออกมา นำประชาชนที่บริสุทธิ์ของโลกธุลีปกป้องเอาไว้ เป็นเรื่องเรื่องหนึ่งที่ดีต่อพวกเขาที่สุด แต่เมื่อได้เห็นการเปรียบเทียบก่อนและหลัง ข้าถึงเข้าใจว่า เป็นข้าที่ตัดขาดเส้นทางติดต่อกับสวรรค์ของโลกธุลี ในขณะเดียวกันที่ทำให้ที่นี่กลายเป็นสงบสุข ก็ค่อยๆกลายเป็นน้ำนิ่งบ่อหนึ่ง”

เฟิ่งเสวียนตู้ครุ่นคิดอย่างค่อนข้างจริงจัง

“ก็เหมือนกับข้า ก่อนหน้านี้มักจะรู้สึกว่าทุกอย่างล้วนไม่มีความหมาย เป็นเพราะเมื่อเหลือบตาขึ้นก็สามารถคาดการณ์ชีวิตในอนาคตอีกร้อยปีพันปีได้ จนกระทั่งเมื่อได้พบเจอเจ้า ถึงค่อยๆพบว่า แท้ที่จริงแล้วอยู่นอกเหนือการคาดเดาของข้า ยังมีชีวิตที่ยอดเยี่ยมมากมายได้เช่นนั้น ข้าคิดว่า ประชาชนของโลกธุลีก็คงเป็นประมาณเช่นนี้กระมัง......”

การนั่งในบ่อน้ำมองท้องฟ้า(อุปมาเรื่องความรู้น้อย) ก็เป็นเพียงแค่พื้นที่หนึ่งตารางนิ้ว

มีเพียงการกระโดดออกจากปากบ่อน้ำที่แห้งขอดนั่น ถึงจะมีโอกาสมองเห็นมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต ถึงจะสามารถทัศนาจรไปในโลกที่ยิ่งกว้างใหญ่ไพศาลได้

ประชาชนของโลกธุลีมีการไปมาหาสู่กันกับแดนบำเพ็ญตน จะต้องประสบกับสภาพที่ยากลำบากมากมาย แต่ทันทีที่เดินออกมา ทั่วทั้งโลกธุลีต่างก็นำไปสู่ชีวิตที่ไม่เหมือนเดิม

ฉู่เชียนหลีกะพริบตาปริบๆเบาๆ ภายในใจมีกระแสไออุ่นละลายออกมาเป็นระลอกๆ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด สองวันมานี้มักจะมีอารมณ์ที่ละเอียดอ่อน หรือว่าที่ตนเองคาดเดานั้นถูกต้อง?

ฉู่เชียนหลีใช้มือลูบคลำที่ท้องน้อยเบาๆครู่หนึ่ง ภายในใจปรากฏความอบอุ่นออกมากลุ่มหนึ่ง

“เจ้าขี้เหร่ คำพูดที่เจ้าพูดออกเมื่อครู่ อยู่ๆข้าก็รู้สึกเจ้าช่างชอบธรรมยิ่งนัก”