บทที่ 625 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 10

โม่หว่านซู่ถูกพลตระเวนที่ควบคุมตัวนักโทษฟาดแส้ไปบนใบหน้า ใบหน้าที่เดือดดาลเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวขึ้นมาในทันที

ในตอนนี้เอง สตรีวัยกลางคนที่แต่งงานแล้วนางหนึ่งข้างกายนางไอขึ้นมาอย่างรุนแรง โน้มตัวลง โก่งหลังขึ้น มองดูไม่สบายเป็นอย่างยิ่ง ไอจนผลสุดท้าย ยืนไม่มั่นคงเล็กน้อย ยกมือขึ้นจับแขนของโม่หว่านซู่เอาไว้โดยไม่รู้ตัว เพื่อยืมทำให้ร่างกายมั่นคง

สีหน้าของโม่หว่านซู่บิดเบี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกับว่าได้สัมผัสถูกสิ่งสกปรกอะไรบางอย่าง ยกมือขึ้นแล้วนำสตรีนางนั้นสะบัดออก

“อย่าแตะต้องข้า!”

“เจ้า......แค่กแค่ก......โม่หว่านซู่ ข้าเป็นท่านแม่ของเจ้านะ!”

สตรีวัยกลางคนเงยหน้าขึ้น เป็นมู่โหรวนั่นเอง

ถึงแม้ว่านางจะมาถึงโลกเซียนแล้ว แต่ทว่ากลับไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องการบำเพ็ญตน ประกอบกับตอนที่ถูกโม่หลีลงโทษได้ถูกทำลายพละกำลังทั้งหมด ตอนนี้กลายเป็นเสื่อมโทรมและแก่หง่อม บนใบหน้าที่แต่เดิมดูแลรักษามาเป็นอย่างดี ตอนนี้เต็มใบด้วยรอยย่น

โม่หว่านซู่มองนาง ความรู้สึกเหมือนว่าได้เห็นตนเองในอีกสองสามปีข้างหน้า ภายในใจล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและรังเกียจ

“ไสหัวไป! เจ้าไม่ใช่ท่านแม่ข้า ข้าเป็นเจ้าแม่ เจ้าแม่!”

“เพียะ!”

พลตระเวนสะบัดแส้ฟาดออกไปอีกครั้ง: “ส่งเสียงดังเอะอะโวยวายอะไรกัน? จะบอกนักโทษเช่นเจ้านี้อีกครั้ง เจ้าแม่เป็นองค์หญิงเจิ้นกั๋วแห่งตงเสวียน เจ้าก็เป็นเพียงแค่หัวขโมยคนหนึ่งที่ลักขโมยฐานะของผู้อื่น!”

“อ๊า!” โม่หว่านซู่นำสองมือจับศีรษะเอาไว้ สติฟั่นเฟือนโดยสมบูรณ์แล้ว นางไม่กล้าลงมือกับพลตระเวน ก็หันหลังกระโจนไปบนกายของมู่โหรว บีบลำคอของนางเอาไว้แน่น “ล้วนโทษเจ้า! ล้วนโทษเจ้า! เป็นเจ้าที่ทำร้ายข้า ถ้าหากไม่เป็นเพราะเจ้าละก็ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องแบกรับเรื่องเหล่านี้เลยสักนิด นำตำแหน่งเจ้าแม่คืนมาให้ข้า เจ้านี่มันสวะแก่ไร้ประโยชน์!”

มู่โหรวถูกบีบคอตาเหลือก สุดท้ายพลตระเวนก็ก้าวไปข้างหน้า นำโม่หว่านซู่บังคับลากออกมา นี่ถึงช่วยชีวิตนางได้ครั้งหนึ่ง

ฉู่เชียนหลีที่หมอบอยู่บนหลังของเฟิ่งเสวียนตู้ด้วยความง่วงซึมเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย ลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

“เกิดอะไรขึ้น?”

เฟิ่งเสวียนตู้ก้าวเท้าเบา เคลื่อนย้ายพลังเสวียนช่วยนางตัดขาดเสียง: “ไม่มีอะไร นอนเถอะ”

เซินเป่าที่อยู่อีกข้างก็ปิดปากเอาไว้สนิท กำลังลืมดวงตากลมโต มองดูฉู่เชียนหลีด้วยความตื่นเต้น เมื่อนางหลับไปอีกครั้ง นี่ถึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเบาๆ สบตากับเฟิ่งเสวียนตู้ทีหนึ่ง ดวงตาฉายแววความเจ้าเล่ห์ออกมาแวบหนึ่ง นำยาห่อสีชมพูที่ถือไว้ในมือเก็บเข้าไปในกระเป๋าเล็ก

ฮึ่ คนเลวผู้นั้นยังกล้าพูดถึงเจ้าแม่ของตนเอง ท่านแม่ไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่ในฐานะลูกรักเด็กดีของท่านแม่ เขาจะต้องช่วยท่านแม่แก้แค้นอย่างแน่นอน

ฉะนั้น เขาจึงนำผงพูดความจริงที่ปรุงด้วยตนเองออกมา ภายใต้ความช่วยเหลือของท่านพ่อ นำผงยาส่งไปยังข้างจมูกของคนเลวทั้งสอง ทำให้พวกนางตบตีกันเองไปซะเลย!

เฟิ่งเสวียนตู้มองเซินเป่าด้วยความชื่นชมทีหนึ่ง แบกฉู่เชียนหลีแล้วมุ่งหน้าเดินต่อไป

ในขณะที่กำลังเดินไป ทันใดนั้นก็รู้สึกตัวว่าข้างทางมีคนกำลังซ่อนเร้นตัวตนติดตามพวกเขาอย่างลับๆล่อๆ เมื่อกวาดตามองไปหนึ่งที หว่างคิ้วขยับทันทีอย่างช่วยไม่ได้ ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เซินเป่า?”

“อืม มีอะไรหรือ ท่านพ่อ?”