บทที่ 626 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 11

เฟิ่งเสวียนตู้ที่กำลังแบกฉู่เชียนหลีเดินมุ่งไปทางข้างช้าๆ ตอนที่เตรียมตัวจะออกจากชานเมือง เหลือบตาขึ้นมองไปสุดขอบฟ้า ในดวงตาหงส์ที่เย็นยะเยือกปรากฏลำแสงเล็กๆออกมาแวบหนึ่ง เหมือนกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ขวางหูขวางตา จะต้องคิดหาวิธีการเพื่อกำจัดไป

“เซินเป่า?”

เซินเป่าที่ฉลาดเฉียบแหลมที่ติดตามอยู่ด้านข้างเงยหน้าขึ้นมา: “ท่านพ่อ เป็นอะไร?”

“เมื่อครู่ที่เห็นคนเลวสองคนนั้น ภายในใจของท่านพ่อค่อนข้างปลงอนิจจัง ถึงแม้ว่าตอนนี้เรื่องราวจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่ทว่าความไม่ยุติธรรมที่ท่านแม่ของเจ้าได้รับก่อนหน้านี้ ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีทางได้รับการชดเชยน่ะ”

“หา?” เซินเป่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าก็ค่อยๆหดหู่ลง “ท่านแม่น่าสงสารยิ่งนัก......?”

เฟิ่งเสวียนตู้พยักหน้า: “ใช่แล้ว น่าสงสารยิ่งนัก ตอนนี้ท่านพ่อก็เสียใจมากเช่นเดียวกัน ไม่ได้พบเจอท่านแม่ของเจ้าให้เร็วกว่านี้อีกสักหน่อย นำนางปกป้องเอาไว้อย่างดีตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เซินเป่า เจ้าเฉลียวฉลาดมากขนาดนี้ สามารถเข้าใจถึงจิตใจของท่านพ่อหรือไม่?”

เซินเป่าพยักหน้าซ้ำๆ: “ท่านพ่อ เซินเป่าเข้าใจท่าน!”

เวลาที่ไม่ช่วงชิงความรัก ความสัมพันธ์ของสองคนพ่อลูกยังถือว่าค่อนข้างแน่นแฟ้น

เฟิ่งเสวียนตู้ถอนหายใจ: “เช่นนั้นพวกเรานับตั้งแต่ตอนนี้ไปมาแก้ไขก็ยังทันเวลา เซินเป่าเจ้าว่าอย่างไร?”

“อืมอืม ถูกต้อง เซินเป่าจะต้องพยายามแข็งแกร่งขึ้น จากนั้นก็ปกป้องท่านแม่ จะไม่ให้ใครหน้าไหนรังแกท่านแม่ได้อีก”

เฟิ่งเสวียนตู้ถอนหายใจอีกครั้ง: “เซินเป่า พวกเราเผ่าหงส์เวลาทำอะไรจะต้องตั้งใจ จะเป็นเพียงแค่ลมปากไม่ได้ ยังจะต้องลงมือปฏิบัติในทุกวัน”

เซินเป่าขมวดหว่างคิ้ว: “ท่านพ่อ เหตุใดข้ารู้สึกว่าท่านคิดจะหลอกลูกชาย?”

“นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ที่ท่านพ่อพูดไปเมื่อครู่มีอะไรไม่ถูกต้องงั้นหรือ?”

“ถูกมันก็ถูก แต่ทว่าไม่ว่าอย่างไรก็รู้สึกว่าในนี่มีกับดัก”

“ถูกต้องก็ไม่มีปัญหา ในเมื่อถูกต้อง เจ้าควรจะเชื่อฟังคำของท่านพ่อใช่หรือไม่ ไปปฏิบัติเสียหน่อย?”

เซินเป่าเกาศีรษะเล็ก: “เซินเป่าต้องปฏิบัติอย่างไร?”

“ลองมุ่งหน้าไปดูทางทิศใต้ และสัมผัสให้ละเอียดถี่ถ้วนเสียหน่อย”

เซินเป่ามองไปยังบนท้องฟ้าทางทิศใต้อยู่ครู่ใหญ่ ขมวดหว่างคิ้ว: “เหมือนกับว่ามีกลิ่นของสัตว์เทพจำนวนมากมาย”

“ไม่ผิด ไปเถอะ ลูกชาย นำสัตว์เทพเหล่านั้นโจมตีให้หนีไป พละกำลังของเจ้าจะแข็งแกร่งมากขึ้น”

“จริงหรือ?”

“จริงซิ”

“แต่ว่าข้าก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ค่อยถูกต้อง ท่านพ่อ ท่านมั่นใจว่าไม่ได้หลอกเซินเป่า?”

“ท่านพ่อจะหลอกลูกชายของตนเองได้ลงคองั้นหรือ? เจ้าอยู่ที่เผ่าหงส์มาเป็นเวลานานขนาดนั้น เคยได้ยินมาด้วยเช่นกันใช่หรือไม่ หงส์ตอนที่ยังเป็นเด็กต่างก็หลงใหลในการต่อสู้? หรือบอกว่า เซินเป่าเจ้าขี้ขลาด เห็นว่าเหล่านั้นล้วนเป็นสัตว์เทพ ก็ไม่กล้าลงมือเสียแล้ว?”

“ไม่ใช่เสียหน่อย เซินเป่ามีท่านแม่คอยสั่งสอน เก่งกาจเป็นอย่างยิ่งนะ!”