บทที่ 627 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 12

วันนี้ บรรดาชาวบ้านที่กำลังยุ่งอยู่กับการซ่อมแซมชานเมืองพบว่า กลางท้องฟ้าครู่หนึ่งมีลำแสงสีแดงกะพริบระยิบระยับ ครู่หนึ่งมีเสียงฟ้าร้องครืนๆ นึกไม่ถึงว่าบางครั้งยังมีขนอ่อนหรือขนนกตกลงมา

“นี่......นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

มีผู้ฝึกตนเดินทางผ่านมา สังเกตเห็นกลิ่นอายที่ติดอยู่บนขนอ่อนเหล่านั้น ทันใดนั้นเหมือนกับได้เห็นของล้ำค่าที่สุดอะไรบางอย่างอย่างไรอย่างนั้น

“รีบแย่ง!”

ชาวบ้านธรรมดาคนอื่นๆไม่เข้าใจว่าทำไม: “พวกเจ้าเอาขนนกที่ไม่มีประโยชน์เหล่านี้ไปทำอะไร?”

“นำกลับไปตุ๋นน้ำแกง!”

ประชาชนที่มุงดูตะลึงงันไปแล้ว พวกเขาเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก นึกไม่ถึงว่าบำเพ็ญตนจะเปลืองสมองเช่นนี้ มิน่าเล่าผู้ฝึกตนจำนวนมากมายที่ลงมาจากจงอวี้ ลักษณะท่าทางไม่ค่อยเฉลียวฉลาดสักเท่าใด

ท้องฟ้าในเวลานี้ เซินเป่ากระพือปีกเล็ก ทั่วทั้งกายมีพลังทิพย์สีแดงกะพริบระยิบระยับเป็นชั้นเป็นชั้น บางครั้งยังพ่นลูกไฟเล็กดวงหนึ่งออกมาจากด้านในปาก บรรดาสัตว์เทพตนอื่นๆถูกโจมตีหนีหัวซุกหัวซุน

“ไม่ถูกต้อง บทละครนี้ไม่ถูกต้อง!”

“เพราะเหตุใดนายน้อยเซินเป่าถึงเข้มแข็งกล้าหาญเช่นนี้?”

เดิมทีคนทั้งกลุ่มคิดว่าเป็นการสร้างสถานการณ์แบบปลอมๆ ผลสุดท้ายถูกโจมตีอย่างรุนแรงหนึ่งยก

“โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ปีกของวิหงค์หักแล้ว ต่อไปบินไม่ได้แล้ว!”

“โอ๊ย ลำคอของข้าหักแล้ว......ต่อไปเดินไม่ได้แล้ว”

เซินเป่าตีคนอย่างเดือดดาลเสร็จสิ้นแล้ว ขนอ่อนที่ยุ่งเหยิงไปทั้งตัว ตอนนี้เมื่อได้ยินเสียงร้องที่คร่ำครวญของสัตว์เทพทั้งหลายแล้ว ทันใดนั้นในใจก็มีความใจฝ่อเล็กน้อย

“จิ๊บจิ๊บ เซินเป่า......เซินเป่าไม่ได้เจตนา”

เขาลงมือโหดเหี้ยมเกินไปใช่หรือไม่?

“โอ๊ย กระดูกสะโพกของข้า โอ๊ย กระดูกสันหลังของข้า......”

“จิ๊บจิ๊บ พวกเจ้าไม่เป็นไรหรอก เซินเป่าไม่ได้ใช้แรงมากเท่าใดนัก”

นี่ยังไม่ได้ใช้แรงมากเท่าใดนัก?

บรรดาสัตว์เทพกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบๆ ควรจะกล่าวว่าสมกับที่เป็นลูกชายของตี้จวินหงส์และราชินีหงส์หรือไม่? อายุยังน้อยนิด ก็สามารถโจมตีอสูรจนมีสภาพเช่นนี้ได้? ถึงแม้ว่าภายในนี้มีเหตุผลการมาถึงโลกธุลีของพวกเขา ถูกกฎเกณฑ์ควบคุมผลบำเพ็ญตนเอาไว้ แต่ทว่าพวกเขาสัตว์เทพมีเนื้อหนังที่หยาบหนาโดยกำเนิด ถ้าหากไม่ใช่พละกำลังแข็งแกร่งเหนือบุคคลโดยทั่วไป ก็จะไม่สามารถทำให้พวกเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดได้เลยสักนิด

“นายน้อย พวกข้าใกล้จะไม่ไหวแล้ว นอกจากตอนนี้ท่านจะสามารถช่วยพวกเราหาราชินีหงส์จนพบ ร้องขอยาอายุวัฒนะแทนพวกข้าสักหน่อย”

เซินเป่ารีบจิกไปที่กระเป๋าเล็กที่แขวนอยู่บริเวณหน้าอก: “จิ๊บจิ๊บ เซินเป่ามียาอายุวัฒนะ”

ขวดยาอายุวัฒนะมากมายหลายชนิดถูกนำออกมา

“ซูดซาด! ไม่......ไม่ได้ พวกเราได้รับบาดเจ็บภายใน อย่างไรก็ต้องมีพืชทิพย์มาช่วยเสริมถึงจะหายได้!”

“จิ๊บจิ๊บ เซินเป่าก็มีพืชทิพย์ด้วยเช่นกัน”