บทที่ 629 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 14

ละครตลกฉากสุดท้ายฉากหนึ่งจบลงโดยโต้เกิ๋นและเผิงเกิ๋นถูกเขวี้ยงขึ้นไปบนท้องฟ้า ตามข้อความที่บันทึกไว้ภายหลังของ《บันทึกความจริงในการสร้างสถานการณ์ของปักษีขาวสองตัว》การบินขึ้นสู่ท้องฟ้าฉากนี้ ช่วยเหลือนายท่านระดับบรรพบุรุษของโลกสร้างสถานการณ์ แลกเปลี่ยนเป็นยาอายุวัฒนะระดับสูงสุดมาได้ยี่สิบกว่าขวดได้สำเร็จ ถูกบรรดาสัตว์เทพที่ต่อมาทยอยเข้าร่วมโลกของการสร้างสถานการณ์เพื่อเรียนรู้ในการลอกเลียนแบบการแย่งชิง

นี่คือสิ่งที่พูดในตอนหลัง ตอนนี้ ฉู่เชียนหลีกำลังนำเซินเป่าหิ้วขึ้นมาเพื่อสั่งสอนอย่างละเอียด

“เซินเป่า เจ้าต้องจำเอาไว้ เจ้าเป็นนายน้อยของเผ่าหงส์ ไม่สามารถที่จะล้มลงบนพื้นแล้วขอหนึ่งหมื่นแก้วเสวียนชั้นสูงได้บ่อยๆ”

เฟิ่งเสวียนตู้พยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งเช่นเดียวกัน： “ถูกต้อง เซินเป่า เจ้าจะต้องมีความเข้าใจอย่างชัดแจ้งต่อฐานะของตนเอง เจ้ามองดูทั่วทั้งซ่างอวี้ ยังมีเจ้าจ้อยที่ฐานะทางสังคมสูงส่งกว่าเจ้า? ฉะนั้น จะขอหนึ่งหมื่นแก้วเสวียนชั้นสูงจากผู้อื่นไม่ได้อีกแล้ว”

เซินเป่ายิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเหตุผล รีบยืนปีกเล็กออกไป กอดนิ้วเรียวของฉู่เชียนหลีเอาไว้

“จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ เซินเป่ารู้แล้ว ฐานะของเซินเป่าสูงส่งขนาดนั้น หนึ่งหมื่นแก้วเสวียนชั้นสูงไม่เหมาะสมจริงๆ จะต้องเพิ่มเงิน!”

เดิมทีฉู่เชียนหลีเตรียมจะพยักหน้าแล้ว ตอนนี้มุมริมฝีปากกระตุกทันทีอย่างอดเอาไว้ไม่ได้

“เจ้า......จะขอแก้วเสวียนไม่ได้!”

“จิ๊บจิ๊บ? เช่นนั้นเซินเป่าต้องขอเครื่องเสวียนกับยาอายุวัฒนะ?”

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของฉู่เชียนหลียิ่งเคร่งขรึมมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เซินเป่ายืดลำคอเล็กอย่างตึงเครียด กลืนน้ำลายลงไปดังเอื๊อก

“จิ๊บจิ๊บ......ท่านแม่ ท่านต้องการอะไร ถึงเวลานั้นเซินเป่าก็จะเอาอันนั้น สิ่งของที่นำกลับมา ทั้งหมดล้วนมอบให้แก่ท่านแม่”

พูดจบ ยังใช้ใบหน้าเล็กถูไปที่บนปลายนิ้วที่อ่อนนุ่มของฉู่เชียนหลี

ภายในใจของฉู่เชียนหลีอ่อนลงอ่อนลง ความโกรธก็เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงตามไปด้วย: “ช่างเถอะ ปัญหาข้อนี้ อย่างไรเสียก็ให้ท่านพ่อเจ้ามาแก้ไขปัญหาเถอะ”

ไม่ได้ ลูกชายน่ารักเกินไปแล้ว ต้านทานเอาไว้ไม่ได้

เซินเป่าบิดร่างกายเล็กไปมา กระโจนไปที่ข้างกายของเฟิ่งเสวียนตู้

เฟิ่งเสวียนตู้นำเขาอุ้มขึ้นมา: “เซินเป่า......”

“จิ๊บจิ๊บ ท่านพ่อ เซินเป่ารู้ว่าผิดแล้ว ต่อไปจะไม่สร้างสถานการณ์อีกแล้ว เซินเป่าจะต้องพยายามเติบโต กลายเป็นลูกที่ดีที่ซื่อสัตย์ กล้าหาญคนหนึ่ง ฮือฮือฮือ ท่านพ่อ อย่าหยิกเซินเป่า ปีกเล็กของเซินเป่าเจ็บมากเลยนะ”

ฉู่เชียนหลีรีบนำเซินเป่ารับกลับมา: “เจ้าขี้เหร่!”