บทที่ 630 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 15

ได้เห็นสถานที่เก่าที่ไม่ได้เห็นมาเป็นเวลานานอีกครั้ง ภายในใจของฉู่เชียนหลียังคงทอดถอนใจเป็นอย่างมาก เพียงแต่ว่านางยังไม่ทันได้ทอดถอนหายใจจบ ก็มองเห็นเซินเป่าเดินไปทางประตูเมืองอย่างลังเล เดิมทีคิดจะยืนฝั่งซ้าย แต่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เคลื่อนย้ายฝีเท้าไปยังตรงกลาง บนใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความยุ่งยาก

เซินเป่าเป็นเด็กผู้ชาย แต่ว่าเซินเป่าเป็นหงส์น้อย ท่านแม่กล่าว มีความเป็นไปได้ว่าท่านพ่อยังไม่ใช่หงส์บริสุทธิ์ ถ้าเช่นนั้นต่อไปเขาก็สามารถเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นตามท่านพ่อได้ ฉะนั้น แท้ที่จริงแล้วเขาควรจะยืนอย่างไร

เดิมทีองครักษ์ของประตูเมืองตะโกนออกไปเช่นนั้นตามกฎข้อบังคับที่ผู้ฝึกตนกำหนด คาดไม่ถึงว่าจะมีหนึ่งคนออกมายืนตรงกลางจริงๆ อีกทั้งยังเป็นหนูน้อยที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะมีความตะลึงงันอยู่บ้างเล็กน้อย

หนูน้อยผู้นี้เป็นสิ่งมีชีวิตทางจิตวิญญาณอะไรงั้นหรือ?

ดูเขาน่ารักขนาดนี้ น่าจะเป็นปีศาจกระต่ายในตำนานกระมัง? ถ้าไม่เช่นนั้นก็เป็นจิตวิญญาณไอศกรีมประเภทหนึ่งที่ระยะนี้เป็นที่นิยมใหม่ของเมืองหลวง กล่าวกันว่าน่ารักยิ่งนัก ระยะนี้เป็นที่นิยมเป็นพิเศษ

ฉู่เชียนหลีก้าวไปข้างหน้านำเซินเป่าหิ้วขึ้นมา: “ลูกชาย ยืนผิดตำแหน่งแล้ว!”

เซินเป่ารีบกอดแขนของฉู่เชียนหลีเอาไว้: “ท่านแม่ สมองของเซินเป่าเลอะเลือนไปเล็กน้อย เป็นท่านแม่ที่เฉลียวฉลาด”

คนที่เข้าแถวอยู่บริเวณประตูที่ได้เห็นเหตุการณ์นี้ ผู้คนจำนวนไม่น้อยเผยให้เห็นรอยยิ้มที่เจตนาดีออกมา

ท่านชายน้อยท่านนี้ไม่เพียงหน้าตาน่ารักเท่านั้น แม้แต่ลักษณะนิสัยก็ดึงดูดให้คนชื่นชอบด้วยเช่นกัน

ฉู่เชียนหลีไม่ได้แสดงตัวตนอย่างชัดเจนเพื่อเข้าเมือง แต่กลับเลือกที่จะเข้าแถวเช่นเดียวกันกับผู้ฝึกตนคนอื่นๆ

เพียงแต่ว่า ตอนที่พวกเขาลงทะเบียนเข้าเมืองนั้น กลับมีความตะลึงงันอยู่เล็กน้อย

“ทั้งสามท่าน โปรดแสดงแผ่นศิลายืนยันตัวตนของพวกท่านด้วย”

“แผ่นศิลายืนยันตัวตน?”

ฉู่เชียนหลีหวนรำลึกอย่างละเอียด ตอนนั้นที่เดินทางออกจากโลกธุลี แผ่นศิลายืนยันตัวตนนั้นเหมือนกับว่าไม่ได้นำติดตัวมาด้วย และเจ้าขี้เหร่กับเซินเป่าก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแล้ว ทั้งสองคนนี้ไม่มีของสิ่งนั้นโดยสิ้นเชิง ฉะนั้นตอนนี้......

“ไม่มีแผ่นศิลายืนยันตัวตนสามารถเข้าเมืองได้หรือไม่? ข้ารู้จักคนในเมืองจำนวนไม่น้อย ถ้าไม่ได้ละก็ เข้าไปในเมืองข้าค่อยให้คนดำเนินการย้อนหลัง”

สตรีที่กำลังเข้าแถวอยู่ด้านหลังมองเห็นเหตุการณ์นี้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ: “ตอนนี้ไม่ว่าใครต่างก็ต้องการเข้าเมืองตงเสวียนจริงๆ คิดว่านี่คือสถานที่ใดกัน? แม้แต่แผ่นศิลายืนยันตัวตนก็ยังไม่มี ก็คิดอยากจะเข้าไปเอารัดเอาเปรียบในเมืองหลวง? เฮอะ ช่างน่าขัน”

เฟิ่งเสวียนตู้ขมวดหว่างคิ้วแน่นทันที หันหลังกลับไปจะนำสตรีนางนั้นตบลอยกระเด็นออกไป แต่กลับถูกฉู่เชียนหลีห้ามปรามเอาไว้

ฉู่เชียนหลีมองสตรีนางนั้นตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ใบหน้าแฝงไปด้วยความปลงอนิจจัง: “จะว่าไปแล้ว เป็นเวลานานมากแล้วที่ไม่มีใครกล้าพูดจากับข้าเหมือนกันกับเจ้าเช่นนี้ ทำให้ข้าคิดถึงยิ่งนัก”