บทที่ 634 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 19

ด้วยสายตาที่เย็นชาของหลิวหลันและคนอื่นๆเหลือบมองมา หลิ่วเฉิงเสี้ยงและหลิ่วเหมยแข็งทื่ออยู่กับที่โดยสมบูรณ์ เบิกดวงตากว้างค้างเติ่ง มองดูฉู่เชียนหลีที่ถูกคนห้อมล้อมอยู่ตรงกลางตกตะลึงจนตาค้าง

เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?

ตอนนี้พวกเขาไม่มีความคิดที่จะแก้แค้นขึ้นมาอีกแล้ว เพียงแต่แทบอยากจะให้เรื่องทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นความฝันฉาก

โดยเฉพาะหลิ่วเฉิงเสี้ยง เขาแทบอยากจะย้อนเวลากลับไปแล้ว

เช่นนี้ก็สามารถย้อนกลับไปบีบบุตรสาวที่ไม่เอาการเอางานผู้นั้นให้ตายได้ เพื่อลดปัญหาที่นางจะทำให้ทั้งตระกูลหลิ่วเกิดหายนะ

“ท่านหลิวหลัน พวกเราต่างก็เป็นคนสกุลหลิ่ว เดิมถือกำเนิดจากแหล่งเดียว ไยต้องขับเคี่ยวจนวางวาย พวกข้ายินดีคุกเข่าก้มหัวขออภัยโทษต่อพระองค์หญิง”

หลิวหลันกลับแม้แต่หน้าก็ไม่หันไปมอง ดวงตาเปล่งประกายแวววาวติดตามอยู่ข้างกายของฉู่เชียนหลี ไม่มีความเย็นชาเรียบเฉยเหมือนในวันปกติโดยสิ้นเชิง

“นายท่าน ช่วงระยะเวลานี้พวกข้าว่างงานไม่มีอะไรทำ สำรวจไปทั่วทั้งโลกธุลีแล้ว ค้นพบของกินเล่นขึ้นชื่อของแต่ละพื้นที่ไม่น้อยเลย ยังเสาะแสวงหาและรวบรวมตำราอาหารมาได้หนึ่งเล่มหนาๆ กลับไปพวกข้าจะทำอาหารให้นายท่าน ให้นายท่านได้ลองลิ้มรสฝีมือการทำอาหารของพวกข้าเสียหน่อย”

ฉู่เชียนหลีมองดูสีหน้าที่ตื่นเต้นของบรรดาแม่นางเหล่านี้ ภายในใจมีกระแสไออุ่นละลายออกมาเป็นระลอกๆ: “เช่นนั้นข้าจะต้องลองชิมดูเป็นอย่างดีสักครั้ง อย่าว่าไป จากที่นี่ไปตั้งนานถึงเพียงนั้นแล้ว อย่างไรก็คิดถึงอาหารทุกชนิดของโลกธุลีอยู่บ้างนิดหน่อยจริงๆ”

เมื่อเฟิ่งเสวียนตู้ได้ยินประโยคนี้ ในที่สุดก็ละสายตาออกจากบนกายของฉู่เชียนหลีฉับพลัน เดิมทีคิดอยากจะปฏิเสธหลิวหลันกับคนอื่นๆอย่างสุภาพ กลับถูกฉู่เชียนหลีจับแขนเอาไว้ในขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก ชั่วพริบตาก็รู้สึกว่าแขนชาไปชั่วขณะหนึ่ง คำพูดที่จะปฏิเสธที่มาจากใจ ก็พูดออกมาไม่ได้อีกแล้ว

ในตอนนี้เอง โจวเหลียว หลิวเฟยและหลี่เฉวียนพร้อมทั้งคนอื่นๆที่ได้รับข่าวคราวก็รีบเดินทางมาด้วยความรวดเร็ว เมื่อเห็นฉู่เชียนหลีและเซินเป่า บุรุษสูงเจ็ดฉื่อเบ้าตาก็กลายเป็นสีแดงทันที

“คารวะคุณหนูใหญ่ คารวะองค์ชายเล็ก”

“รีบลุกขึ้นเร็วเข้า”

หัวใจของโจวเหลียวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น สายตาสำรวจไปที่ทางด้านหลังฉู่เชียนหลี ไม่เห็นซูหมินและซูยี่ ก็มีความผิดหวังอยู่เล็กน้อยอย่างอดไม่ได้

หลิวเฟยกลับเบียดคนทั้งสองออกไปทันที เดินมาที่ด้านหน้าของเซินเป่า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: “องค์ชายน้อย ไม่ได้พบเจอกันนาน มีความปรารถนาที่อยู่ในใจของข้าน้อยมานานหลายปี ก็คืออุ้มองค์ชายน้อยวิ่งในเมืองหลวงสองรอบ ไม่ทราบว่าองค์ชายน้อยจะเติมเต็มความปรารถนาของข้าน้อยได้หรือไม่?”

วิธีการล้วนเป็นคนที่คิดขึ้นมา มีองค์ชายน้อยอยู่ ทุกอย่างล้วนแต่เป็นไปได้

ท่านอาหลิว เซินเป่าเพิ่งจากไปยังไม่ถึงสองปีเลยนะ?”

“ไม่ได้พานพบหนึ่งวัน ราวกับแยกกันสามฤดูใบไม้ร่วง ไม่ได้พานพบสองปี เช่นนั้นเหมือนกับแยกกันมาหลายยุคสมัย องค์ชายน้อยเซินเป่า ท่านก็เติมเต็มความปรารถนาของข้อนี้ของข้าน้อยเถอะ!”

เซินเป่ายกมือขึ้นมาอย่างว่านอนสอนง่าย

หลิวเฟยนำเขาอุ้มขึ้นมาทันที กลับมาที่เดิมแล้วยกขึ้นสูง หยอกเย้าจนเซินเป่าหัวเราะเอิ๊กอ๊าก จากนั้นก็นำเซินเป่าอุ้มเอาไว้แล้ววิ่งออกไปทันที