บทที่ 635 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 20

ถึงแม้ว่าเซินเป่าจะคิดว่าวิธีการขออธิษฐานจากตนเองนั้นไม่ได้ผล แต่ว่าเขาก็คิดถึงท่านปู่ใหญ่ทั้งสองท่านเช่นกัน ก็แอบขออธิษฐานเงียบๆภายในใจ

บรรดาท่านปู่ใหญ่เองก็ไม่ได้กลับมาที่นี่นานแล้วเช่นกัน ก็จะต้องคิดถึงบ้านแล้วเช่นกัน ถ้าหากว่าคำอธิษฐานของเซินเป่าสามารถเป็นจริงได้ เช่นนั้นก็จะดีมากเลยจริงๆ

เซินเป่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้ามองไปบนท้องฟ้า ยกขนมกุ้ยฮวากับถังหูลู่ในมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณ

ท่านแม่กล่าวว่า กฎแห่งสวรรค์นั้นโง่เง่า สมองมักจะไม่ค่อยดีนัก ถ้าเป็นเช่นนี้ละก็ควรจะหลอกลวงให้ดีเป็นพิเศษใช่หรือไม่?

“กฎแห่งสวรรค์เอยกฎแห่งสวรรค์ ได้โปรดทำให้ความปรารถนาของเซินเป่าเป็นจริง เซินเป่าจะให้กินขนมกุ้ยฮวาและถังหูลู่นะ อร่อยยิ่งนัก”

ในระหว่างช่วงเวลานี้ของสมัยโบราณกาล ก้อนเมฆก้อนอ้วนกลม ดำปิ๊ดปี๋พลิกกลับไปกลับมา ประเดี๋ยวนำตนเองบิดจนกลายเป็นรูปทรงเกลียว ประเดี๋ยวนำตนเองถักจนกลายเป็นปมรูปผีเสื้อ

อื้อหือ เซินเป่าน่ารักยิ่งนัก อยากลูบ!

ความปรารถนาของเซินเป่าย่อมต้องบรรลุผลแล้ว!

ไม่นานนัก ภายในสำนักเหยียนหยานของจงอวี้ก็มีข่าวดีแพร่กระจายออกมา

ซูหมินกับซูยี่ออกด่านอย่างราบรื่น

เพียงแต่ว่าข่าวคราวนี้กว่าจะส่งไปถึงโลกธุลี เกรงว่าคงจะต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่ง

ในเมืองหลวงที่คึกคัก ตระกูลหลิ่วกลับถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำ

เมื่อฮ่องเต้ได้ยินข่าวคราวการกลับมาของฉู่เชียนหลี รีบประกาศพระราชโองการทันที นำข่าวดีนี้แพร่กระจายไปทั่วตงเสวียน จากนั้นยังให้คนรีบทำความสะอาดพระราชวัง เตรียมความพร้อมรอเมื่อฉู่เชียนหลีสะดวก จะเชิญนางเข้าวังมาร่วมงานเลี้ยง

เพียงแค่ความดีใจของเขาทางนี้ยังไม่จบลง ก็ได้ยินข่าวคราวที่ตระกูลหลิ่วล่วงเกินฉู่เชียนหลี เกิดโทสะขึ้นมาทันที

“ตระกูลหลิ่วอยากรนหาที่ตายหรืออย่างไร ไปตรวจสอบเรื่องราวที่หลิ่วเฉิงเสี้ยงและคนในครอบครัวอื่นๆได้กระทำความผิดในช่วงหลายปีมานี้ ลงโทษตามกฎหมายของตงเสวียน”

“ขอรับ”

“ใช่แล้ว อย่าลืมให้คุณหนูตระกูลหลิ่วท่านนั้นปฏิบัติตามสัญญาเดิมพันของตนเองด้วย”

“ขอรับ”

ตระกูลซู

ฉู่เชียนหลีกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้โยกที่อยู่ด้านล่างระเบียงทางเดินอย่างสบายอกสบายใจ ใกล้ๆมือมีผลไม้ที่ล้างเรียบร้อยแล้วจัดวางไว้เป็นจานเป็นจาน ยังมีขนมที่งดงามละเอียดอ่อนมากมายหลากหลายสีสัน

ถ้าหากว่ามิใช่เฟิ่งเสวียนตู้ที่กำลังแผ่กระจายความหนาวเย็นยะเยือกอยู่อีกข้าง หลิวหลันและคนอื่นๆแทบอยากจะนำผลไม้และขนมป้อนถึงในปากของฉู่เชียนหลี เพื่อลดความเหนื่อยของนางที่ต้องยกมือหยิบสิ่งของอีก