บทที่ 659 ตอนพิเศษ : ฮ่องเต้ไล่ตามภรรยาในโลกธุลี 44

หลังจากหมาป่าล่าเหยื่อกันอย่างสนุกสนานเสร็จ นำเหยื่อที่กินไม่หมด กลับไปที่หุบเขาที่ตัวเองอยู่อย่างยิ่งใหญ่

มีลูกหมาป่าเกิดใหม่ที่ซุกซนเป็นพิเศษ วิ่งได้สองก้าว เดินโซซัดโซเซออกไปอีกด้านหนึ่งของหุบเขา ด้วยรูปลักษณ์ที่อยากรู้อยากเห็น ปรากฏว่าถูกดึงกลับโดยอุ้งเท้าของหมาป่าหิมะที่เป็นผู้ดูแล

“บรู้ว เจ้าเด็กน้อย เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ?”

“บรู้วบรู้ว?” ลูกหมาป่าตัวน้อยไม่เข้าใจว่าทำไม ด้วยรูปลักษณ์ที่มีความแนวแน่ยังคงจะเดินไปยังภายในหุบเขา “จะไป จะไป”

“บรู้ว ไปไม่ได้ ทางนั้นมีราชาปีศาจเล็กใหญ่อาศัยอยู่”

มีหมาป่าหิมะที่ลับเล็บให้คม มองไปยังราชาหมาป่าที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ : “บรู้ว ราชาใหญ่ ว่ากันว่าราชาปีศาจเล็กใหญ่ล้วนแล้วจากไปนานแล้ว หุบเขาที่ดีที่สุดยังคงว่างเปล่า เอาแบบนี้พวกเราไปยึดไหม?”

ราชาหมาป่าหวั่นไหวเล็กน้อย : “บรู้ว เพียงแต่นั่นเป็นที่ของราชาปีศาจเล็กใหญ่ ถ้าหากพวกเขากลับมา.....”

“บรู้ว หมาป่ามีความกล้าเพียงใด ที่อุดมสมบูรณ์มากเพียงใด ราชาใหญ่ท่านอย่าลืมไปล่ะ ราชาปีศาจเล็กใหญ่คนนั้นไม่ได้กลับมานานมากแล้ว บางทีอาจจะลืมหุบเขาลูกนี้ไปนานแล้ว พวกเราไปยึดครองเอาไว้ นับแต่นี้เป็นต้นไปก็จะกลายเป็นฝูงหม่าป่าที่มีอำนาจมากที่สุดในเขาไร้เงา!”

หมาป่าหิมะตัวอื่นนึกถึงฉากนี้ ยกคอขึ้นทีละตัว ส่งเสียงร้องบรู้วบรู้วบรู้วขึ้นมา

เมื่อนึกถึงสามารถเหยียบย่ำอยู่บนตัวของเงาทางจิตใจในอดีตได้ จู่ ๆ ก็รู้สึกตั้งแต่ปลายหูถึงโคนหาง นั่นก็คือหนึ่งประโยค :

สะใจ!

“บรู้วบรู้ว ราชาใหญ่ กลัวอะไร เบื้องหลังของท่านมีฝูงหมาป่าทั้งฝูงอยู่นะ? พวกเราล้วนแล้วเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของท่าน”

“บรู้ว ไปข้างหน้า ไปข้างหน้า บุกบุกบุก!”

“บรู้ว ปากของเจ้าล้วนแล้วถูกผึ้งต่อยแล้ว หยุดพูดได้แล้ว”

ราชาหมาป่าหวั่นไหวอย่างมาก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือแม้ว่าราชาปีศาจเล็กใหญ่จะจากไปแล้ว แต่ว่าที่ลานบ้านของพวกเขามีต้นท้อที่เขียวชอุ่มอย่างมากอยู่ต้นหนึ่ง ต้นท้อนั้นออกผลแล้ว กลิ่นหอมลอยไปสิบกิโลเมตร ไม่รู้ว่าทำให้ลูกหมาป่าน้อยอยากจะกินมากเพียงใด ถ้าหากสามารถไปขโมยมาได้สักหน่อย.....

แค่กแค่ก ไม่ใช่ จะเรียกว่าขโมยได้อย่างไร ราชาปีศาจเล็กใหญ่ล้วนไม่อยู่แล้ว นั่นเรียกว่าพวกมันเก็บอย่างเปิดเผย

“บรู้ว ไป! วันนี้ราชาใหญ่จะพาพวกเจ้าไปยังจุดสูงสุดของชีวิตหมาป่า!”

“บรู้วบรู้วบรู้ว! บุก!”

ฝูงหมาป่าหิมะกินจนอิ่มวิ่งลงมาที่หน้าผา วิ่งไปยังภายในหุบเขา

ในเวลานี้ ฉู่เชียนหลีก็มาถึงข้างนอกลานบ้านที่เคยอาศัยอยู่แล้ว