บทที่ 660 ตอนพิเศษ : ฮ่องเต้ไล่ตามภรรยาในโลกธุลี 45

เหล่าหมาป่าหิมะวิ่งอย่างดุดัน เพียงแค่นึกถึงสามารถเหยียบย่ำที่อยู่อาศัยของราชาปีศาจใหญ่ที่เคยอยู่อาศัย ทันใดนั้นรู้สึกมีความสุขจนขนบนตัวม้วนเป็นก้อนแล้ว ลมที่อยู่ตรงเท้าแรงมากกว่าเดิม มีหมาป่าบางส่วนระหว่างที่วิ่งไปด้วย พร้อมกับหัวเราะไปด้วย ลิ้นแกว่งไปเรื่อย น้ำลายล้วนแล้วไหลออกมาแล้ว

“อ้อโอ้ เหยียบย่ำราชาปีศาจใหญ่เร้าใจ!”

“ซูดซาด กินลูกท้อที่ลานบ้านของราชาปีศาจใหญ่ เร้าใจ!”

“บรู้ววววว!”

เหล่าหมาป่าหิมะวิ่งได้เร็วอย่างมาก ในชั่วพริบตาพวกมันมาถึงด้านนอกของเงาทางจิตใจที่รุนแรง ในฐานะที่เป็นผู้นำของหมาป่าหิมะกำลังจะก้าวไปข้างหน้าพุ่งชนประตู จู่ๆก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเล็กน้อย จ้องมองดวงตาคู่หนึ่งที่สวยงามด้วยความตะลึงผ่านรั้ว

หรือว่าตื่นเต้นมากเกินไป ทำให้เกิดภาพลวงตา ทำไมรู้สึกว่าดวงตาคู่นี้เหมือนกับราชาปีศาจใหญ่ขนาดนั้นล่ะ?

ฝูงหมาป่าที่อยู่ด้านหลังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รีบเร่งให้หมาป่าหิมะที่เป็นผู้นำมุ่งหน้า : “บรู้ว ราชาใหญ่ท่านรีบชนประตูลานบ้านออกสิ ท่านไม่กล้างั้นหรือ ถ้าหากท่านไม่กล้า ท่านหลีกไป ดูข้านี่!”

ราชาหมาป่าเดินไปด้านข้างสองก้าวเงียบๆ : “บรู้ว เจ้ามา!”

“บรู้ว ข้ามาก็ข้ามา ข้า......บรู้วบรู้วบรู้วบรู้ว!”

หมาป่าหิมะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเมื่อกี้ราวกับเห็นผี ตกใจจนกัดลิ้นโดยตรง หางล้วนแล้วหดเกือบจะถึงใต้ท้องแล้ว

“บรู้ว น่าน่าน่าน่า.....น่ากลัวอย่างมาก! ดูเหมือนว่าข้าเจอปีศาจผีตัวนั้นแล้ว!”

“บรู้ว โง่หรือเปล่า ราชาปีศาจใหญ่เป็นคน ไม่สามารถใช้ตัวได้!”

“บรู้ว ตอนนี้มันใช่เวลามาถือสาเรื่องของการใช้คำหรือ?”

ปรากฏว่าถูกราชาปีศาจใหญ่คนนั้นจับโดยตรงและลอกหนังออก ทำเป็นผ้าห่มฝีเท้าแล้ว

ผ้าห่ม หรือว่าเขย่งเท่า หรือว่าขนหมาป่าของพวกมันไม่นุ่มงั้นหรือ? หรือว่าไม่ขาว? ทำไมถึงเป็นได้แค่ฝีเท้า?

เสียงหนึ่งที่เกียจคร้านดังขึ้น : “ล้วนแล้วมาถึงแล้ว ทำไมถึงรีบจากไปนักล่ะ?”

“บรู้ว” ราชาหมาป่าร้องเสียงต่ำ พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองอ่อนลงเล็กน้อย “ภรรยาที่บ้านใกล้จะคลอดลูกแล้ว รอให้กลับไปทำคลอด ค่อนข้างเร่งรีบ”