บทที่ 662 ตอนพิเศษ : ฮ่องเต้ไล่ตามภรรยาในโลกธุลี 47

ควันพุ่งออกมา ไม่นานก็กลายเป็นไฟที่โหมกระหน่ำ ในชั่วพริบตา บ้านที่ฉู่เชียนหลีเคยอาศัยอยู่ก็ถูกไฟไหม้จนราบคาบ

เซินเป่านั่งอย่างมึนงงท่ามกลางซากปรักหักพังสีดำ ใบหน้าเล็กมีควันดำ ดำขาวสลับกัน เหมือนกับแมวลายตัวหนึ่ง

“ท่าน......ท่านแม่......ฮือ ฮือ!”

ฉู่เชียนหลีพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ก้าวไปข้างหน้าอุ้มเซินเป่าขึ้นมา : “หยุดร้องได้แล้ว เด็กดี ไม่เป็นอะไร ก็แค่บ้านหลังหนึ่งเองไม่ใช่หรือ ของเก่าไม่ไปของใหม่ไม่มา”

เฟิ่งเสวียนตู้รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

ที่นี่คือที่ที่ฉู่เชียนหลีให้กำเนิดเซินเป่า เขายังต้องการอยู่เป็นเพื่อนเพื่อให้กำเนิดลูกคนที่สองที่นี่ ถือว่าชดเชยความเสียใจครั้งก่อน ตอนนี้ดูเหมือนว่า บางสิ่งบางอย่างถูกกำหนดให้ชดเชยไม่ได้ มีเพียงทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

กลัวว่าฉู่เชียนหลีจะเหนื่อย เฟิ่งเสวียนตู้รับเซินเป่ามา ลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ

“หยุดร้องได้แล้ว รีบทำความสะอาดที่นี้กับพ่อได้แล้ว หลังจากนั้นพวกเราต้องลงมือสร้างบ้านใหม่ ท่านแม่ของเจ้าสามารถพักอาศัยอยู่บ้านแบบไหน ก็ต้องดูความพยายามของพวกเราสองพ่อลูกแล้ว”

เซินเป่ารีบเช็ดน้ำตา พยักหน้าอย่างหนัก : “เซินเป่าจะต้องพยายามอย่างแน่นอน เพียงแต่ไม้บนภูเขาขนยากเล็กน้อย.....”

เฟิ่งเสวียนตู้เหลือบมองฝูงหมาป่าหิมะที่แอบมองอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นอยู่ด้านข้าง : “ตรงนั้นมีผู้ช่วยโดยไม่ต้องจ่ายค่าแรงไม่ใช่หรือ?”

หลังจากหนึ่งชั่วยาม ราชาหมาป่านำฝูงหมาป่าไปช่วยขนย้ายต้นไม้ บนใบหน้าขนฟูไร้อารมณ์ใดๆ

เห้อ อะไรเหยียบย่ำราชาปีศาจใหญ่ ยึดครองเขาไร้เงา อยากกลับไปฆ่าตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยไร้เดียงสาจริงๆ!

บรู้วววว!

มีพลังเสวียนคอยสนับสนุน บ้านสร้างได้เร็วอย่างมาก ก่อนที่ฟ้าจะค่ำ ฉู่เชียนหลีย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านใหม่ที่มีกลิ่นหอมของต้นไม้

ในที่สุดฝูงหมาป่าก็ได้รับอิสระแล้ว วิ่งโดยไม่หันหลังกลับอย่างบ้าคลั่ง

ในหุบเขาเงียบสงบลง ฉู่เชียนหลีกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้นุ่ม ๆ โดยอุ้มลูกหมาป่าตัวนุ่ม ด้านข้างมือมีของหวานผลไม้ต่างๆวางอยู่

เซินเป่าเรียกเจ้าขาวและเจ้าหิมะมา โบยบินบนท้องฟ้ายามพระอาทิตย์ตกดิน ตามด้วยฝูงนกที่ถูกดึงดูดด้วยลมหายใจของหงส์

เฟิ่งเสวียนตู้นั่งอยู่ข้างกายฉู่เชียนหลี นำชาผลไม้ที่เพิ่งชงเสร็จให้ : “ฮูหยินกำลังคิดอะไรหรือ?”