บทที่ 696 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 9

เจ้าชมพูเขี่ยเส้นผมกำลังคิดอย่างละเอียด คิดจนขอบใบไม้ม้วนขึ้น นึกขึ้นมาได้เพียงเลือนรางว่าไอ้ตัวน่ารำคาญเหมือนกับก็เป็นหญ้าต้นหนึ่งเช่นเดียวกัน

“โฮกโฮก นายท่าน เจ้าชมพูต้องการแก้แค้น!”

พี่ชมพูผู้ไร้คู่ต่อสู้ทั่วทั้งสามเขตแดน โตมาจนถึงขนาดนี้ ความเสียเปรียบที่รุนแรงที่สุดก็คืออยู่บนกายไอ้ตัวน่ารำคาญตนนั้นแล้ว ตอนนี้ตนเองมากับนายท่าน เติบโตขึ้นมาอย่างเก่งกาจเช่นนี้ ย่อมจะต้องมีความเคียดแค้นก็ต้องเอาคืน มีแค้นก็ต้องชำระ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ภายในใจของเจ้าชมพูตื่นเต้นฮึกเหิมอย่างควบคุมเอาไว้ไม่ได้ เถาวัลย์หิ้วเต่าเสวียนอยู่กลางอากาศแล้วหมุนสองรอบ จากนั้นก็กระแทกเข้ากับบนถ้ำดังตูมทีหนึ่ง

หินภูเขาก้อนใหญ่ถูกทุบแตกละเอียด เสียงดังตูมตามส่งเสียงลอยออกไประยะไกล

ฉู่เชียนหลีไม่ได้ห้ามปรามการกระทำของเจ้าชมพู ดอกไม้ทมิฬมีอยู่ที่กลางเขาใหญ่ลูกนี้เท่านั้น ในเมื่อจะช้าจะเร็วก็ต้องได้ประมือกับราชาอสูรของที่นี่อยู่แล้ว บัดนี้ลองเดินสำรวจดูก่อนสักรอบก็ไม่เป็นไร

เพียงแต่ว่าสิ่งที่ทำให้คนประหลาดใจก็คือ หลังจากที่หินภูเขาถูกทุบออก ลำแสงสายรุ้งผืนใหญ่ก็หล่นลงมาบนพื้นดิน สีสันค่อนข้างทำให้ตาพร่าเลยทีเดียว

“นี่คือ......”

มู่ซิวหานและคนอื่นๆนิ่งอึ้งไปทันที

สีสันเช่นนี้เรียกง่ายๆว่าพวกเขาคุ้นเคยมากไปกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว นี่มิใช่หินทิพย์ของล้ำค่าที่สุดอย่างงั้นหรือ?

มู่ซิวหานคิดอยากเดินไปข้างหน้าใกล้ๆเพื่อเก็บขึ้นมาสักสองก้อน แต่เมื่อนึกถึงคุณสมบัติความโชคร้ายของตนเอง ก็รีบถอยหลังลงไป เกรงว่าทันทีที่เดินเข้าไป ก็จะทำให้เขาถล่มดินทลาย เกิดพายุพัดทรายและหินอีก

ที่นี่คือสถานเก้าทมิฬที่รุ่งโรจน์ ไม่สามารถเพิ่มเติมพลังเสวียนได้ ยังมีราชาอสูรที่ยังไม่รู้ความตื้นลึกของผลบำเพ็ญตน

ตนเองถูกฝังทั้งเป็นก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียก็ตายอย่างไม่เสียหน้ามาก แต่ถ้าหากทำให้การตามหาดอกไม้ทมิฬของพี่ฉู่ล่าช้า กลับไปเหยากวงหงส์สตรีป่าเถื่อนผู้นั้นคงจะไล่กวดตนเองให้วิ่งข้ามยอดเขาไปสิบลูกหรือ?

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้นแล้วกวักมือทันที มีหินทิพย์สองก้อนหล่นลงมาอยู่บนมือของตนเองทันที

พลังทิพย์ด้านในเต็มเปี่ยม พลังบริสุทธิ์ยิ่งนัก เป็นของชั้นสูงโดยสิ้นเชิง

ฉู่เชียนหลีมองไปทางยอดเขาทั้งลูกนั้นด้วยสายตาที่เปล่งประกายโดยสมบูรณ์: “เจ้าชมพู พยายามอีกนิด ขุดหินทิพย์ออกมาให้มากอีกสักหน่อย กลับไปข้าจะซื้อถังหูลู่เป็นของว่างให้เจ้า”

“โฮกโฮก!” เจ้าชมพูพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจ พี่ชมพูชื่นชอบถังหูลู่ที่สุด นางจะต้องแสดงออกมาให้ดีดี พยายามให้นายท่านซื้อให้สองไม้ เมื่อถึงเวลานั้นตนเองกินหนึ่งไม้ ให้น้องเล็กอีกหนึ่งไม้

ตนเองช่างเป็นลูกพี่ที่ดีเสียจริง!

เจ้าชมพูยิ้มอย่างมีความสุขทันที ครู่ต่อมาก็เบิดดวงตากว้างทันควัน เถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมาจากทางด้านหลังของนาง

“ตูม!”