บทที่ 697 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 10

ทันทีที่เสียงของเจ้าชมพูจบลง ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลงทันที ก้อนหินที่แตกร้าวถูกพลังเสวียนควบคุมลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังท้องฟ้าทั้งผืนเอาไว้อย่างแน่นหนา ครู่ต่อมา เกิดเสียงตูมดังขึ้นทีหนึ่งมุ่งหน้าลงมาทางเจ้าชมพูและฉู่เชียนหลีรวมถึงคนอื่นๆ

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงตกใจจนหางชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า เกือบจะโยกเอวทีหนึ่ง

“โฮก นั่นอะไร ราชาอสูร ท่านฟังข้าอธิบายเสียหน่อย!”

เฟิ่งเสวียนตู้จะยกมือขึ้นเตรียมพร้อมป้องกัน คิดไม่ถึงว่าการกระทำของฉู่เชียนหลีจะรวดเร็วยิ่งกว่าเขา กระโปรงสีแดงเพลิงฝ่าขึ้นไปบนท้องฟ้า พลังทิพย์บริสุทธิ์ขับเคลื่อนราวกับแขน ทันใดนั้นก็วาดค่ายกลที่ละเอียดแม่นยำออกมา

“หึ่ง!”

ค่ายกลค่อยๆเคลื่อนย้าย ลำแสงเปล่งประกายระยิบระยับทันทีทันใด

“ตูม!”

ลำแสงค่ายกลส่องประกายไปทั่วทุกที่ พละกำลังแข็งแกร่งทำลายกองกำลังที่เน่าเสีย เสียงตูมดังขึ้นทีหนึ่งนำหินภูเขาทั้งหมดระเบิดจนแตกละเอียด

นัยน์ตาที่สดใสสวยงามของฉู่เชียนหลี บนใบหน้างดงามแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็นสุขุม มองไปทางแหล่งกำเนิดพละกำลังที่หินภูเขารวมตัวกันขึ้นแบบไม่สนใจไยดี

“แค่นี้?”

ถ้าหากว่าระดับของราชาอสูรของเมืองราชามรณาจะน้อยนิดแค่นี้ เช่นนั้นก็อย่าโทษที่นางบุกเข้าไปหาดอกไม้ทมิฬ

ทันทีที่เสียงพูดจบลง ทันใดนั้นแผ่นดินทั่วทั้งผืนก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที

แก้มของเจ้าชมพูก็ยับย่นขึ้นทันที เอ่ยกล่าวด้วยความโมโห: “โฮกโฮก นายท่าน เป็นไอ้ตัวน่ารำคาญตัวนั้น!”

ฉู่เชียนหลีตั้งมั่นเตรียมป้องกัน ครู่ต่อมา กิ่งไม้ที่มีหนามแหลมคมแต่ละท่อน พุ่งขึ้นบนท้องฟ้าทันที

มู่ซิวหานที่กำลังหลบอยู่ในที่ไกลไกลเพื่อมองดูความครึกครื้น กลับคาดไม่ถึงว่าไม้หนามอันหนึ่งจะเกี่ยวเสื้อของเขาเอาไว้ นำเขาทะยานขึ้นไปบนขอบฟ้า

“อ่าอ่าอ่าอ่า......”

เซินเป่าที่เป็นกังวลคิดอยากจะช่วย เมื่อครู่กระพือปีกสองที ไม้หนามของกิ่งไม้นำหินทิพย์ก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งมาด้วย แล้วก็หล่นลงตรงหน้าของเขาทันที ขวางทางที่จะไปของเขาอย่างพอดิบพอดี

“จิ๊บ?”

โอ๊ย ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก เซินเป่าไม่ได้อยากได้หินทิพย์เสียหน่อย

เซินเป่ายังคิดจะบินต่อไป ผลสุดท้ายหินทิพย์ก็หล่นลงมาดังตูมตูม ก่อตัวเป็นห้องเล็กๆห้องหนึ่งรอบตัวเขาทันที

ฉู่เชียนหลีเหลือบตาขึ้นมองทีหนึ่ง ใช้สายตาคาดคะเนความสูงแล้ว คิดว่าน้องมู่ตกลงมาก็น่าจะไม่เกิดเรื่องร้ายแรงอะไร ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องสนใจแล้ว ดึงแส้ยาวออกมา โจมตีไปยังไม้หนามเหล่านั้นทันที

“โครม!”

แส้ยาวและไม้หนามปะทะกัน ส่งเสียงดังตูมตามที่ทำให้หูแทบหนวก แส้ยาวถูกกระเทือนจนแตกละเอียดทันที

ฉู่เชียนหลีเลิกคิ้ว มองไปยังไม้หนามที่กวัดแกว่งเถาวัลย์ด้วยความลำพองใจมากขึ้น ริมฝีปากแดงยกขึ้นทันที ส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“ดูเหมือนว่าวันนี้จะได้ยืดเส้นยืดสายเสียหน่อยแล้ว”

เฟิ่งเสวียนตู้อมยิ้มแล้วมองนาง กระบี่ยาวในมือออกจากฝัก ฟันลงไปตรงกลางของไม้หนามที่เพิ่งจะสั่นสะเทือนจนแส้ยาวแตกละเอียดขาดออกเป็นสองส่วน

กล้าทำลายสิ่งของของฮูหยิน อย่างไรก็ต้องได้จ่ายราคาที่ต้องชดใช้

ดวงตาของฉู่เชียนหลีเปล่งประกายทันที ยกมือขึ้นแล้วกวักมือทันที เปลวอัคคีสีม่วงปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือในชั่วพริบตา เถาวัลย์ของไม้หนามที่หักถูกนางใช้พลังทิพย์นำเข้ามา วางลงไปในเปลวอัคคีแล้วหลอม