บทที่ 698 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 11

ฉู่เชียนหลีรีบไอออกมาทีหนึ่ง มองไปยังพุ่มไม้หนามที่กำลังถูกเจ้าชมพูกดอยู่บนพื้นทุบตีอย่างโหดร้าย แล้วก็มองไปยังเซียวจวินยี่ที่กำลังสับสนงุนงงอย่างติดๆ

“ไม่มีอะไร ก็แค่รู้สึกว่าภาพเหตุการณ์นี้ค่อนข้างน่าดู เขียวเป็นมันขลับเต็มไปหมด”

เซียวจวินยี่รีบมองไปทางเจ้าชมพู ตกใจจนหน้าถอดสีทันที: “พี่ชมพู!”

ไม่ได้พูดอะไรอีกก็พุ่งตัวไปทันที ชักกระบี่ยาวออกมาแล้วผ่าแล้วฟันไปยังพุ่มไม้หนามสีเทาดิน หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ได้ยินแค่เพียงเสียงเคร้งทีหนึ่ง กระบี่ยาวภายในมือก็หักทันที

เจ้าชมพูสังเกตเห็นถึงท่าทางของเซียวจวินยี่ เถาวัลย์ท่อนหนึ่งพุ่งไปอย่ารวดเร็ว ม้วนเข้าที่เอวของเขาเอาไว้ นำเขาวางบนท้องฟ้าในที่ไกลไกล

ใบหน้าของเซียวจวินยี่เต็มไปด้วยความร้อนใจ: “พี่ชมพู ท่านอย่ากลัว ข้ามาปกป้องท่าน”

เถาวัลย์ของเจ้าชมพูยกขึ้นทันควัน ส่ายหน้าไปมาด้วยท่าทางที่มั่นใจ

เซียวจวินยี่ไม่เข้าใจความหมายที่อยู่ในนั้น รีบมองไปทางฉู่เชียนหลีราวกับร้องขอความช่วยเหลือ: “น้องเชียนหลี เจ้าชมพูกำลังพูดอะไรกัน?”

“นางกำลังถามเจ้า ว่าดูถูกนางใช่หรือไม่?”

เซียวจวินยี่รีบส่ายหน้า เอ่ยปากกล่าวรับรอง: “พี่ชมพูเจ้าเชื่อข้า ข้าไม่ได้หมายความว่าจะดูถูกท่านอย่างเด็ดขาด เพียงแต่อยากช่วยเหลือ ในฐานะน้องเล็ก มีคนจะทำร้ายท่าน จะต้องข้ามศพของข้าไปก่อน!”

เจ้าชมพูส่ายเถาวัลย์อีกครั้ง

ฉู่เชียนหลีที่อยู่อีกข้างรีบช่วยอธิบาย: “เจ้าชมพูบอกว่าให้เจ้ายืนด้านข้าง นางกลัวว่าอีกประเดี๋ยวไม่ระวังจะฟาดเจ้ากลายเป็นสองท่อน”

เซียวจวินยี่ทำได้เพียงแค่ไม่เดินไปข้างหน้าอีก แต่ว่ามองดูเจ้าชมพูกับพุ่มไม้หนามนั่นตีไปกันไปตีกันมา กิ่งไม้ลอยไปมั่วซั่ว ทั้งอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง หันหน้ากลับไปมองทางผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆเพื่อร้องขอความช่วยเหลือ

“เจ้าลุงเฟิ่ง ท่านช่วยหน่อยซิ”

ผู้อาวุโสใหญ่กำลังอุ้มเอ้อร์เป่าส่ายหน้าไปมาอย่างนุ่มนวล จากนั้นก็เงยหน้ามองฟ้า ท่าทางตั้งอกตั้งใจชมทิวทัศน์: “โอ้โห เจ้าดูก้อนเมฆบนท้องฟ้านี้ช่างสวยงามจริงๆ เขียวยิ่งนัก”

เซียวจวินยี่เงยหน้ามองดู จากนั้นก็ขยี้ๆตา: “เขียวที่ไหนกัน ข้าดูอย่างไรก็เป็นสีเทานะ?”

ผู้อาวุโสใหญ่พูดอึกๆอักๆ

โอ้โห เถาวัลย์ไม้หนามนั่นมอบดอกไม้ให้เจ้าชมพูอีกแล้ว เพียงแต่ถูกเจ้าชมพูฟาดเสียจนละเอียดเป็นผง แต่ว่า เถาวัลย์จะอารมณ์ฉุนเฉียวง่ายอีกสักเท่าใด ก็ต้านทานผู้ที่ตามจีบแบบหน้าด้านๆเอาไว้ไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วโลกธุลีมีคำพังเพยประโยคหนึ่งที่กล่าวเอาไว้ดีมาก

ขอเพียงแค่กวัดแกว่งจอบได้ดี ไม่มีมุมกำแพงใดที่ขุดไม่ถล่ม

เซียวจวินยี่ไม่ได้สังเกตเห็นถึงไม่ความผิดปกติใดๆ มองเห็นผู้อาวุโสใหญ่กำลังอุ้มเด็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างทันที