บทที่ 699 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 12

เมื่อเจ้าชมพูได้ยินคำพูดของเซียวจวินยี่ ก็ถอยหลังกลับไปสองก้าว จ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเจ้าสีม่วงเข้มที่อยู่ตรงหน้านี้: “โฮก ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าแสร้งทำเป็นใจดี! น้องเล็ก เส้นผมของพี่ใหญ่ยุ่งเหยิงแล้ว”

เหมือนกับว่าเถาวัลย์สีม่วงนั่นได้รับการโจมตีบางอย่าง เถาวัลย์ฟาดไปบนพื้นตามอำเภอใจทันที

เซินเป่าบินเข้ามาด้วยความประหลาดใจ มองซ้ายที มองขวาที

เซียวจวินยี่รีบมายังข้างกายของเจ้าชมพู พลางช่วยนางจัดการความเรียบร้อยของปมผีเสื้อบนเส้นผม พลางเอ่ยปากซักถาม: “เซินเป่า เจ้าสามารถเข้าใจสิ่งที่เจ้าสีม่วงเข้มผู้นี้กำลังพูดหรือไม่?”

“จิ๊บจิ๊บ ท่านอาเซียว มันกำลังโมโห ถามเจ้าชมพูว่าเพราะเหตุใดถึงกลายเป็นพวกแม่นางจ้อกแจ้กจอแจขนาดนี้?”

เจ้าชมพูได้ฟังคำพูดของเซินเป่า รีบยื่นเถาวัลย์ออกไปฟาดลงไปที่เจ้าสีม่วงเข้มอย่างรุนแรง

“โฮกโฮก เจ้าพวกแม่นาง เจ้าพวกแม่นาง ทั้งตระกูลเจ้าล้วนเป็นพวกแม่นาง!”

เซียวจวินยี่ที่อยู่ข้างกายร้อนใจจนทนไม่ไหว: “พี่ชมพู อย่าโกรธอย่าโกรธ ท่านลองดูสีนี้ของมันซิ แค่มองแวบแรกก็ไม่ใช่เถาวัลย์ที่ชอบธรรมอะไร เจ้าสีม่วงเข้ม ข้าขอเตือนเจ้า ไม่อนุญาตให้พูดให้ร้ายพี่ชมพูของข้า!”

เจ้าชมพูที่อยู่ด้านข้างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย: “โฮก ถูกต้อง ข้า พี่ชมพู ชายแท้ทั้งแท่ง!”

“แค่กแค่กแค่ก......” เซียวจวินยี่ไออย่างรุนแรงสองสามที “พี่ชมพู ท่านเป็นเด็กผู้หญิง”

“โฮก? เด็กผู้หญิงแล้วอย่างไร จะเป็นชายแท้ทั้งแท่งไม่ได้หรือ?”

“นั่นก็ไม่ได้มีกฎเกณฑ์ว่าไม่ได้”

เจ้าชมพูเอามือเท้าสะเอวทันที เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ: “โฮก ได้ยินแล้วหรือไม่เจ้าสีม่วงเข้ม กล้าพูดให้ข้าอีก ข้าจะนำเจ้าหั่นเป็นท่อนๆ ตากให้แห้ง บดให้เป็นผง ผสมให้เป็นปูน โบกบนกำแพง!”

“ตูมตูมตูม!”

เถาวัลย์สีม่วงฟาดสะเปะสะปะทันที นำหินทิพย์บริเวณรอบๆส่งเสียงดังเปรี๊ยะเปรี๊ยะ

เจ้าชมพูไม่ยอมน้อยหน้า กลายร่างอีกครั้ง เถาวัลย์สีเขียวที่อยู่บริเวณรอบๆกวาดล้างทันที นำอสูรเสวียนที่ถูกฝังอยู่ที่ภายในตัวภูเขาขุดออกมาอีกครั้ง ราวกับลูกตุ้มดาวตกอย่างไรอย่างนั้น ทุบสะเปะสะปะดังตูมตูมตูม หินภูเขาแตกออกพังทลายลงมาทันที ฝุ่นควันลอยโขมง

ครู่ต่อมา ลำแสงสีเงินเป็นจุดๆเปล่งประกายขึ้นมากลางหินภูเขา

ฉู่เชียนหลีคิดอยากจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจดู แต่กลับถูกเถาวัลย์สีม่วงและเจ้าชมพูขัดขวางเอาไว้หลายครั้ง สุดท้ายเหลืออดเหลือทนแล้วจริงๆ ยกฝ่ามือขึ้น ข้างละที ตบฝ่ามือเข้าไปที่เถาวัลย์ทั้งสองต้น

เถาวัลย์ทั้งสองต้นที่เมื่อครู่ยังลักษณะท่าทางดุร้ายภายในชั่วพริบตาก็ถูกพลังทิพย์คุมขังเอาไว้ ชั่วพริบตาเดียวก็เหลือขนาดเท่าฝ่ามือ บนศีรษะมีใบไม้อยู่สองใบ เถาวัลย์เป็นลำตัว รากก็กลายเป็นมือเล็กเท้าเล็ก

ฉู่เชียนหลีมีความรู้สึกอธิบายไม่ถูกบางอย่างเมื่อเผชิญหน้ากับเด็กดื้อสองคนอย่าง: “ไปค่อยๆตีกันข้างๆ”

เจ้าชมพูมองดูรูปร่างของตนเอง ไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

นายท่านเคยกล่าวว่า การย่อส่วนเพื่อเพิ่มความเข้มข้นคือสิ่งที่ดีสุด พี่ชมพูถึงแม้ตัวเล็กลงแล้ว เช่นนั้นก็ยังเป็นชายแท้ทั้งแท่ง!

โฮกโฮก จะตีเจ้าให้ตาย!

เถาวัลย์ตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือของตนเจ้าดึงใบไม้ข้าทีหนึ่ง ข้าดึงรากเจ้าทีหนึ่ง ตีกันจนเกินสมควร

ในที่สุดเซียวจวินยี่ก็สามารถช่วยได้แล้ว ฉวยโอกาสตอนนี้เถาวัลย์สีม่วงไม่ระวัง ก็แอบๆดึงใบไม้ของอีกฝ่ายทีหนึ่ง ทำให้เจ้าชมพูได้โอกาสตีเพิ่มไปอีกสองที

เรียกง่ายๆว่าเด็กน้อยกลุ่มหนึ่ง