บทที่ 700 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 13

ฉู่เชียนหลียิ่งรู้สึกว่าไม่ปกติแล้ว คิดอยากจะปล่อยตัวสำนึกทิพย์ออกมาตรวจสอบสถานการณ์บริเวณรอบๆเสียหน่อย ผลสุดท้ายพบว่าไม่เพียงไม่มีพลังทิพย์เท่านั้น แม้แต่ตัวสำนึกทิพย์ก็ใช้การไม่ได้

นางก้มหน้าลงมองไปที่ข้อมือของตนเอง กำไลหยกเลือดหงส์ที่สวมใส่ไว้บนข้อมือตลอดเวลาก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน กะพริบตาทันที

กำไลหยกเลือดหงส์ผูกไว้กับจิตวิญญาณของนาง ติดตามนางข้ามผ่านห้วงกาลเวลามาตั้งมากมาย ไม่มีทางห่างจากนางอย่างเด็ดขาด บัดนี้หายสาบสูญ อธิบายได้แค่เพียงตรงหน้าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพียงแดนมายาอันหนึ่ง

ฉู่เชียนหลีลุกขึ้นยืน ศึกษาไปทั่วทั้งสี่ทิศอย่างละเอียด

พระราชวังของที่นี่มองดูไปไม่คุ้นเคย แต่ถ้าหากมองตรวจดูอย่างละเอียดละก็ ก็สามารถมองออกได้ ปลีกย่อยลายประดับจำนวนมากมายล้วนเป็นรูปแบบลักษณะของพระราชวังหงส์และตงเสวียน

ฉู่เชียนหลีหรี่ดวงตาอย่างห้ามไม่ได้ ความคิดขยับเล็กน้อยทันที: รูปแบบของสถานที่สองแห่งเชื่อมต่อกัน......

การคาดเดาค่อยๆก่อตัวขึ้นภายในใจ ฉู่เชียนหลีมองไปทางขุนนางที่เพิ่งเอ่ยปากพูดเมื่อครู่

“องค์รัชทายาทของประเทศหงส์ที่พวกเจ้าเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่ผู้นั้น มีนามว่าอะไร?”

“กราบทูลฝ่าบาท องค์รัชทายาทแห่งประเทศหงส์มีพระนามว่าเฟิ่งเสวียนตู้”

เป็นอย่างที่คิดไว้......

“ตอนนี้เขามาถึงด้านนอกเมืองแล้ว?” ฉู่เชียนหลียกมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของดวงตาก็เข้มขึ้น

ขุนนางเบื้องล่างที่ได้ยินเขาพูดจาเช่นนี้ กลับตกใจจนหน้าถอดสีทั้งหมด

“ฝ่าบาท วันทั้งวันพระองค์จะหมกมุ่นอยู่กับความงดงามของพระสนมเอกเซียวและพระสนมเอกมู่ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาทแห่งประเทศหงส์ถึงจะคู่ควรกับพระองค์! เขาเป็นพระสวามีที่ฮ่องเต้องค์ก่อนกำหนดให้ด้วยพระองค์เอง ต่อไปจะต้องเข้าสู่พระราชวังกลาง พระองค์จะออกคำสั่งให้ขับไล่เขาออกจากเมืองไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!”

“ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท พระสนมเอกเซียวและพระสนมเอกมู่อาศัยความงดงามของตนเอง คิดเพียงแค่ตั้งใจหลอกลวงฝ่าบาท มิใช่บุคคลที่มีจิตใจงดงามอย่างแน่นอน”

“พรวด!” ฉู่เชียนหลีกำลังจะดื่มชาสักอึก เมื่อได้ยินประโยคนี้ น้ำชาก็พุ่งพรวดออกมาทันที

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ!”

“แค่กแค่ก......” ฉู่เชียนหลีไอออกมาสองครั้ง ภายในใจทั้งตกตะลึงทั้งขบขัน “เมื่อครู่พวกเจ้ากล่าวว่าพระสนมเอกเซียวและพระสนมเอกมู่ นามคือเซียวจวินยี่และมู่ซิวหาน?”

ขุนนางด้านล่างมองไปยังฉู่เชียนหลีด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดเขาจึงถามขึ้นมาเช่นนี้ แต่ว่าปากก็กลับตอบตามความเป็นจริง

“ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ”