บทที่ 701 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 14

ในขณะตอนที่ฉู่เชียนหลีกำลังแอบกลืนน้ำลายเงียบๆ เพิ่งเสวียนตู้ที่นั่งอยู่บนรถม้าค่อยๆเหลือบตาขึ้นมองเข้ามา

ตาทั้งสองคู่จ้องมองกัน ดวงตาของเฟิ่งเสวียนตู้กลับนิ่งสงบ ไม่มีความรู้สึกคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

ฉู่เชียนหลีเลิกหางคิ้วขึ้น ภายในใจปรากฏความประหลาดใจแวบหนึ่ง

หรือว่าเจ้าขี้เหร่ของตนเองนำความทรงจำผนึกเอาไว้ด้วยแล้ว?

เช่นนั้นเขาสร้างแดนมายาอันนี้ขึ้นมา แท้ที่จริงแล้วเพื่ออะไรกัน?

ฉู่เชียนหลียกมุมริมฝีปากขึ้น จ้องมองเฟิ่งเสวียนตู้ด้วยสมาธิแน่วแน่แม้จะมีเรื่องยุ่งใจมากมายก็ตาม: “เจ้าก็คือองค์รัชาทายาทของประเทศหงส์?”

บนใบหน้าของเฟิ่งเสวียนตู้สงบนิ่ง นิ้วมือภายใต้แขนเสื้อกลับกำขึ้นกลายเป็นกำปั้นอย่างห้ามไม่ได้ เอ่ยปากกล่าวด้วยเสียงเย็นยะเยือก:

“ไม่ผิด ฝ่าบาทเดินทางมาจากในพระราชวังไกลๆ ก็เพื่อมาถอนหมั้นต่อหน้าหม่อมฉัน?”

“ถอนหมั้น? ถอนหมั้นอะไรกัน? คนก็ส่งมาถึงตรงหน้าแล้ว ยังไม่ได้ทันตรวจสอบก่อนรับดีดี จะถอนหมั้นได้อย่างไรกัน?”

เฟิ่งเสวียนตู้มีความประหลาดใจเล็กน้อย: “หากฝ่าบาทแต่งงานกับหม่อมฉัน พระสนมเอกสองท่านในตำหนักของท่านเกรงว่าคงจะหึงหวงกระมัง?”

“ผู้ชายนี่นา หากไม่สามารถเคยชินได้ การหึงหวงนี้เป็นเรื่องที่ล้าสมัยและไร้เหตุผล จำเป็นต้องแก้ไขถึงจะถูก ข้าในฐานะที่เป็นฝ่าบาทของประเทศ จะสู่ขอผู้ชายสักสองสามคนแล้วจะอย่างไร? ผู้หญิงในใต้หล้า มีผู้ใดที่ไม่ชอบความงดงามบ้าง?”

ฉู่เชียนหลีเดิมทีคิดว่าเจตนาจะพูดคำพูดพวกนี้ออกมา เจ้าขี้เหร่จะต้องโมโหจนเผยพิรุธออกมาอย่างแน่นอน แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ฝ่ายตรงข้ามพยักหน้าเห็นด้วยเป็นที่สุดอย่างไม่คาดฝัน

“ที่ฝ่าบาทตรัสมามีเหตุผล”

หืม?

ฉู่เชียนหลีรู้สึกว่าไม่ปกติมากเกินไปแล้ว ก้าวเท้ายาวเดินไปข้างหน้า ถลกกระโปรงขึ้นแล้วก็มุ่งหน้าตรงขึ้นบนรถม้า จากนั้นจับมือของเฟิ่งเสวียนตู้เอาไว้

“ฝ่าบาท......”