บทที่ 703 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 16

ฉู่เชียนหลีดึงมือของเฟิ่งเสวียนตู้เอาไว้ตลอดทาง ถูกราชรถยกขึ้น โยกไปเยกมามุ่งหน้าไปสู่พระราชวัง

เฟิ่งเสวียนตู้ที่ตอนแรกยังสงบเยือกเย็นมาก ภายหลัง สีหน้ายิ่งแดงมากขึ้นเรื่อยๆ

ฉู่เชียนหลีที่อยู่ข้างกายบีบมือของเขาเอาไว้ เล่นด้วยอารมณ์ที่เพลิดเพลิน ประเดี๋ยวบีบปลายนิ้วของเขา ประเดี๋ยวเกี่ยวนิ้วทั้งสิบของเขาเอาไว้แน่น ที่เกินไปก็คือยื่นมือมาสะกิดฝ่ามือของเขา ทำให้หัวใจของเขาราวกับไกวชิงช้าอยู่กลางอากาศ เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า มักจะสัมผัสไม่ถึงพื้น

“ฝ่าบาท......”

ฉู่เชียนหลีนั่งไปสักพักก็รู้สึกว่าเหนื่อยแล้ว ความคิดที่อยากจะพักผ่อนในวัยเกษียณในร่างกายก็เริ่มกลับมาเตรียมพร้อมที่จะดำเนินการ โชคดีที่ทันทีที่ร่างกายอ่อนยวบ ก็อิงเข้าไปใกล้อ้อมอกของเฟิ่งเสวียนตู้อย่างอ่อนนุ่มไร้กระดูก

“หืม? เป็นอะไรหรือ เจ้าขี้เหร่?”

นางไม่ได้แก้ไขการเรียกของเฟิ่งเสวียนตู้ ถึงอย่างไรก็ตามรู้สึกว่าหลังจากได้ยินหลายๆรอบ ถูกเขาเรียกว่าฝ่าบาท ช่างรื่นหูยิ่งนัก นางอยากจะเสพสุขอีกสักสองวัน

เฟิ่งเสวียนตู้รู้สึกว่าทั่วทั้งตัวร้อนจนใกล้จะระเบิดออกมาแล้ว ฉู่เชียนหลีเข้าใกล้อ้อมอกของเขาเช่นนี้ สัมผัสที่อ่อนโยนและนุ่มนวลลอยมา ทำให้ใจของเขาเต้นราวกับตีกลอง

“ฝ่าบาททำเช่นนี้ ไม่ถูกธรรมเนียมประเพณี”

“ถูกหรือไม่ถูกธรรมเนียมประเพณีข้าก็ไม่ได้ใส่ใจ ที่สำคัญคือข้าทำเช่นนี้ในใจข้ามีความสุข”

กกหูของเฟิ่งเสวียนตู้ร้อนจนไฟจะลุกแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด มือที่โอบกอดอยู่บนเอวของฉู่เชียนหลีกลับราวกับมีความคิดเป็นของตนเอง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยินยอมเคลื่อนออก

ตลอดทางที่กลับมายังหน้าพระราชสำนัก ข้ารับใช้ในราชสำนักที่อยู่อีกข้างเอ่ยปากซักถาม: “ฝ่าบาท พระองค์อยากจะเสด็จไปตำหนักส่วนหน้าหรือว่า......”

ในที่สุดฉู่เชียนหลีก็ตัดใจนั่งตัวตรงได้แล้ว เอ่ยปากกล่าวอย่างเกียจคร้าน: “ไปตำหนักส่วนหน้าอะไร? แน่นอนว่าต้องกลับไปห้องบรรทมเลย”

ข้ารับใช้ในราชสำนักมองไปยังเฟิ่งเสวียนตู้ด้วยความระมัดระวังทีหนึ่ง: “เช่นนั้นองค์รัชทายาท......”

“นี่ก็ยิ่งไม่ต้องคิดแล้ว แน่นอนว่าต้องจัดการส่งไปที่ในห้องบรรทมของข้า กินอยู่ นอนตื่นพร้อมกันกับข้า”

“......พ่ะย่ะค่ะ”