บทที่ 704 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 17

เดิมทีฉู่เชียนหลีคิดอยากจะหยอดคำหวานกับเฟิ่งเสวียนตู้ต่อไป ในที่สุดเมื่อมองดูท่าทางแก้มแดงๆของเขา ช่างรู้สึกแปลกใหม่เกินไปอย่างแท้จริง

ตั้งแต่หลังจากที่พวกเขาสองคนแต่งงาน เจ้าขี้เหร่ของตนเองก็เสียคนแล้ว มักจะคิดหาวิธีมากมายหลากหลายแบบมายั่วเย้านาง ไม่มีความบริสุทธิ์แบบตอนก่อนหน้านี้อีกต่อไปแล้ว

ฉะนั้นตอนนี้จึงเป็นโอกาส จะต้องเห็นคุณค่าถึงจะถูกต้อง ไม่รู้ว่าแดนมายานี้จะต้านทานเอาไว้ไม่ได้เมื่อใด

น่าเสียดาย ผู้คนข้างนอกกลับไม่ได้ให้โอกาสนี้แก่นาง

“ฝ่าบาท คำสุภาษิตกล่าวไว้ว่า เสื้อผ้าใหม่ย่อมดีกว่าเก่า คนเก่าย่อมดีเก่าคนใหม่ เหตุใดเมื่อท่านมีองค์รัชทายาทของประเทศหงส์แล้ว ก็ไม่สนใจพวกหม่อมฉันสองคนพี่สาวน้องสาวแล้ว?”

“ฝ่าบาท......หงเหยียนยังไม่ชราก็สูญเสียความโปรดปรานของฝ่าบาท ท่านเคยกล่าวว่า จะโปรดปรานพวกหม่อมฉันตลอดไป ท่านลืมไปหมดแล้วหรือ?”

เดิมทีฉู่เชียนหลีคิดอยากจะไปจับมือของเฟิ่งเสวียนตู้ ผลสุดท้ายเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็ตัวสั่นสะท้านอย่างอดเอาไว้ไม่ได้ นิ้วมือก็อ่อนแรงลงทันที

อยู่ภายในแดนมายาของเจ้าขี้เหร่ เจ้าพี่เซียวและน้องมู่ก็มีภาพลักษณ์เป็นภรรยาที่ขุ่นเคืองแบบนี้หรือ?

เฟิ่งเสวียนตู้ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าที่เย็กยะเยือก ยกมือขึ้นทำความเคารพต่อนาง ลักษณะท่าทีกลับไปเหินห่างเหมือนตอนก่อนหน้านี้แล้ว

“ฝ่าบาท เสวียนตู้เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง เมื่อยล้ายิ่งนัก วันนี้ไม่สามารถคุยเป็นเพื่อนฝ่าบาทได้นานแล้ว”

ฉู่เชียนหลีกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา: “ไม่สามารถอยู่คุยกับข้าได้นานก็ไม่เป็นไร พวกเราสามารถนอนลงแล้วคุยกันได้ เจ้าวางใจ พวกเราก็ห่มผ้าห่มผืนเดียวกัน ข้าไม่ทำอะไรทั้งนั้น”

นางพลางพูดพลางตบๆตั่งนอน หน้าตาท่าทางเต็มไปด้วยเร่งรัดให้เขารีบมา

ใบหน้าที่เย็นยะเยือกของเฟิ่งเสวียนตู้ก็แข็งทื่อไปทันที: “ท่าน......”

“ข้าทำไม หรือจะบอกว่าเจ้าไม่ชอบเตียง เช่นนั้นพวกเรานอนบนตั่งนุ่มทางนั้นก็ได้ แต่ว่าตั่งนุ่มเล็กไปหน่อย เจ้านอนก่อน ข้าสามารถนอนบนร่างกายเจ้าได้ ข้าไม่ถือสา”

“หม่อมฉันถือสา”

“เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร ถ้าเจ้าถือสาละก็ จะต้องเป็นเพราะไม่เคยชินเป็นแน่ พวกเรานอนสักสองสามครั้ง ก็เคยชินไปเอง”