บทที่ 705 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 18

เซียวจวินยี่และมู่ซิวหานเผชิญหน้ากับฉู่เชียนหลีด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจิตใจปลอดโปร่ง เอ่ยปากด้วยความระมัดระวังเล็กน้อย: “ฝ่าบาท พวกหม่อมฉันสองคนพี่สาวน้องสาวสามารถเอาอกเอาใจให้ฝ่าบาทมีความสุขได้ ถือเป็นบุญของพวกหม่อม”

ฉู่เชียนหลีอิงอยู่ในอ้อมอกของเฟิ่งเสวียนตู้ หัวเราะจนรู้สึกว่าแก้มปวดร้าวนิดหน่อยแล้ว: “พี่สาวน้องสาว ฮ่าฮ่าฮ่า”

ภายในใจของเจ้าขี้เหร่ แท้ที่จริงแล้วกำหนดตำแหน่งให้สองคนนี้อย่างไร พี่สาวน้องสาวนี้ต่างก็เรียกออกมาแล้ว

“ฝ่าบาท”

ใบหน้าของคนทั้งสองเต็มไปด้วยความสับสน ทำได้เพียงแค่ยืนอยู่อีกข้างด้วยความไม่หวาดกลัว

ฉู่เชียนหลีมองไปทางข้ารับใช้ในราชสำนักที่อยู่อีกข้าง: “ภายในตำหนักของข้านอกจากพวกเขาสองคนแล้ว ยังมีคนอื่นๆอีกหรือไม่?”

“กราบทูลฝ่าบาท นอกจากพระสนมเอกสองท่านแล้ว ก็เหลือเพียงแค่หญิงดีงามแล้ว เพิ่งจะคัดเลือกออกมา ยังไม่ทันได้ฉายานามพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่เชียนหลีเองก็คร้านจะซักถามว่าหญิงดีงามเหล่านั้นมีฐานะอะไรแล้ว ยกมือขึ้นแล้วโบกมือทันที

“บัดนี้ข้าจะต้องแต่งงานกับองค์รัชทายาทแห่งประเทศหงส์แล้ว พระสนมเอกสองท่านนี้รวมถึงหญิงดีงามเหล่านั้นล้วนไล่ออกจากวังไปพร้อมกันเถอะ นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าจะโปรดปรานองค์รัชทายาทเพียงคนเดียวเท่านั้น”

“ฝ่าบาท!”

สีหน้าของเซียวจวินยี่และมู่ซิวหานเต็มไปด้วยความปวดร้าว เงยหน้าขึ้นมองไปทางเฟิ่งเสวียนตู้อย่างไม่พออกพอใจ

“องค์รัชทายาทเฟิ่ง เหตุใดท่านถึงได้ไม่มีเหตุผลและริษยาเช่นนี้ ฝ่าบาทของพวกเราเป็นถึงจักรพรรดิของทั้งประเทศฉู่ จะแต่งกับเจ้าแค่เพียงคนเดียวได้อย่างไรกัน?”

ภายในดวงตาของเฟิ่งเสวียนตู้เต็มไปด้วยความประหลาดใจ คิดไม่ถึงเลยสักนิดว่าฉู่เชียนหลีจะตัดสินใจเช่นนี้ออกมา เมื่อได้ยินเสียงที่ประณามด้วยความโกรธแค้นของเซียวจวินยี่ นี่ถึงได้สติกลับคืนมา

“ฝ่าบาท ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้......”

“ข้าทำไม? ข้าชื่นชอบที่จะโปรดปรานเจ้าแบบนี้ เจ้าขี้เหร่ เจ้ามีความสุขหรือไม่?”

มองไปยังดวงตาที่ยิ้มแย้มทั้งสองข้างของฉู่เชียนหลี เฟิ่งเสวียนตู้รู้สึกเพียงแค่ว่าทั้งหัวใจร้อนผ่าว: “ข้ามีหรือไม่มีความสุขนั้นไม่สำคัญ ฝ่าบาทจะทึกทักเอาเองเช่นนี้ไม่ได้”

เซียวจวินยี่และมู่ซิวหานชาติกำเนิดสูงส่ง เบื้องหลังมีกองกำลังที่แข็งแกร่งยิ่งใหญ่เป็นอย่างยิ่ง ถ้าหากว่านำพวกเขาสองคนส่งออกนอกวังไปทันที ไม่แน่ว่าก็อาจจะก่อเกิดความโกลาหลไปทั่วทั้งประเทศฉู่

“ผู้ใดบอก เจ้ามีความสุขถึงจะสำคัญที่สุด”