บทที่ 716 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 29

ฉู่เชียนหลีกำลังศึกษาค่ายกลของแดนปริศนา ยิ่งศึกษายิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ายกลนี้ใครไร้สาระแล้วออกแบบ ประสานกันอย่างต่อเนื่อง ยากนั้นไม่ยากเท่าไหร่ ถ้าหากต้องการคลายผนึกล่ะก็ กลับเสียเวลาอย่างมาก

รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความหงุดหงิดบนตัวของฉู่เชียนหลี จื่อโยก็ไม่กล้าพูดไปเรื่อยอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นกัน เพราะว่านางพูดต่ออีกล่ะก็ เป็นไปได้อย่างมากว่าจะถูกสามีภรรยาคู่นี้ทุบตีจนกลายเป็นฝุ่น

ฉู่เชียนหลีถามอย่างไร้สาระ : “ข้าว่าเพื่อนเอ๋ย เจ้าอยู่ในแดนปริศนาแห่งนี้นานแค่ไหนแล้ว?”

“หลังจากข้าตายก็อยู่แต่ที่นี่ตลอดเวลา คำนวณดูแล้ว น่าจะประมาณหนึ่งหมื่นปีแล้ว” จื่อโยตอบตามความจริง

“แดนปริศนาแห่งนี้มีแค่เจ้าคนเดียว?”

จื่อโยคิดสักพัก : “มีแค่ข้าคนเดียว แต่ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ตอนนี้ข้ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า”

“ก็ใช่ เช่นนั้นหนึ่งหมื่นปีที่ผ่านมาเจ้าล้วนทำอะไรบ้าง?”

“ข้าสามารถควบคุมแดนปริศนาได้ เพียงแต่จำเป็นต้องรักษาความทรงจำไว้ ข้าก็เลยใส่ความทรงจำของตนเองเข้าไปในแดนปริศนา หลังจากนั้นคิดหาทุกวิถีทางเพื่อฆ่าเฟิ่งฉือ”

นิ้วมือที่กำลังวาดค่ายกลของฉู่เชียนหลีแข็งทื่อเล็กน้อย : “ยึดมั่นจริงๆ”

“ในช่วงเวลาเริ่มแรกยึดมั่นจริงๆ เพียงแต่หลังจากที่สรุปวิธีตายต่างๆนาๆได้หนึ่งพันสองร้อยสามสิบแปดวิธี จู่ๆก็รู้สึกว่าฆ่าเขามันก็ไม่สนุกขนาดนั้น ข้าก็เลยเริ่มคิดหาวิธีเปลี่ยนจินตนาการ มอบความสุขให้ตัวเอง.....”

“มิน่าล่ะ หนุ่มน้อยคนเดียวก็ดึงดูดให้เจ้าไม่อยากระเบิดตัวเองแล้ว”

เวลาไม่พูด กลับสามารถพิสูจน์ได้ทุกอย่าง เวลานับหมื่นปี กลับไม่รู้เลยจริงๆว่าจื่อโยคนนี้สามารถผ่านมาได้เช่นไร

จื่อโยนั่งเข้าไปใกล้ฉู่เชียนหลี : “เพื่อน เจ้าพูดกับข้าสิ โลกภายนอกเป็นอย่างไรบ้าง?”

“น่าจะไม่ได้แตกต่างจากเจ้าเมื่อหมื่นปีก่อนมั้ง เพียงแต่ตอนนี้สงบลงมากแล้ว ไม่มีใครยินดีต่อสู้ ล้วนแล้วกำลังยุ่งอยู่กับการหารายได้แก้วเสวียน”

“ข้าไม่เคยออกไปดู”

“หืม? เมื่อก่อนเจ้าก็ไม่เคยออกไปดูหรือ?”

“ใช่แล้ว ตั้งแต่ข้าเกิดออกมา เป็นผู้ปกป้องสถานเก้าทมิฬ เพราะว่าในร่างกายมีหัวใจเก้าทมิฬฝังอยู่ ดังนั้นถูกลิขิตชะตาให้ติดอยู่ที่นี่ตลอดไป ไม่สามารถออกจากที่นี่ตลอดกาล”

ฉู่เชียนหลีตะลึงเล็กน้อย : “ตอนนี้ดีแล้ว ไม่มีหัวใจเก้าทมิฬแล้ว เจ้ากลับกลายเป็นคนไม่ใช่คน ผีไม่ใช่ผี น่าจะเข้าออกได้ตามปกติแล้ว”

จื่อโยได้ยิน ควบคุมความตื่นเต้นไม่ได้เล็กน้อย : “ดีมากเลย อย่างที่คาดข้าไม่ฆ่าพวกเจ้าสองคนตายโดยตรงตั้งแต่แรกเป็นสิ่งที่ถูกต้อง”

นางอยู่ที่นี่น่าเบื่อเกินไปแล้ว จู่ๆก็มีคนสองคนพุ่งเข้ามา ความคิดแรกคือให้พวกเขาเล่นกับตัวเองสักพัก ดังนั้นเลยระงับความทรงจำของเฟิ่งเสวียนตู้โดยตรง สร้างแดนปริศนาโดยตรง อยากเห็นพวกเขารักกันฆ่ากัน

“เจ้าอยากจะฆ่าพวกเรา เจ้ามีความสามารถนั้นหรือ?” ฉู่เชียนหลีกลอกตา ค่ายกลที่วาดอยู่ในมือเพิ่มความเร็วอย่างต่อเนื่อง

“ข้าขี้โม้หน่อยก็ไม่ได้หรือ? เพียงแต่ถ้าหากอยู่ในยุคที่ข้ากำลังเฟื่องฟู แม้ว่าไม่สามารถฆ่าพวกเจ้าสองคนได้ แต่ว่าสามารถทำให้พวกเจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสได้”

“พวกเราสองคนไม่ตาย เจ้าเล่นจบแล้วแน่นอน”

“ฮ่าฮ่า พวกเราถือได้ว่าไม่ต่อสู้กันไม่รู้จักกัน เจ้าว่าข้างนอกล้วนแล้วกำลังหารายได้แก้วเสวียน เช่นนั้นหลังจากข้าออกไป ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินแม้แต่แดงเดียวหรือ?”

“เจ้าสามารถทำงานให้ข้าได้”

“ทำงาน? ข้าสามารถทำอะไรได้ สภาพของข้าในตอนนี้ สามารถใช้พลังเก้าทมิฬได้เฉพาะในแดนปริศนาเท่านั้น ไปถึงสถานที่อื่นเกรงว่าใช้ไม่ได้แล้ว”