บทที่ 717 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 30

เมื่อเห็นว่าฉู่เชียนหลีเต็มไปด้วยความโกรธ จื่อโยก็ไม่กลัว ลอยไปด้านข้างอย่างช้าๆ จิ้มแก้มของเซินเป่าต่อไป

เซินเป่ารีบยกมือเล็กขึ้นมาปิดหน้ารูปทรงไข่ : “ท่านน้า ห้ามจิ้มหน้าของเซินเป่า”

รอยยิ้มที่มุมปากของจื่อโยสดใสมากขึ้นเรื่อยๆ : “อย่างนั้นเจ้าบอกน้ามา ทำไมถึงจิ้มไม่ได้?”

“เซินเป่าเป็นชายอกสามศอก มีเพียงท่านแม่และภรรยาในอนาคตสามารถจิ้มใบหน้าได้เท่านั้น”

“เช่นนั้นข้าเป็นภรรยาของเจ้าเป็นอย่างไร?”

เซินเป่าเบิกตากว้างทันที พร้อมกับแก้มแดง รีบซุกเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของฉู่เชียนหลี

“ท่านน้า ตอนนี้เซินเป่ายังไม่สามารถหาภรรยาได้ ตอนนี้เซินเป่ายังเด็ก ท่านแม่บอกว่า ต้องรอให้หลังจากโตแล้วถึงจะสามารถหาภรรยาได้”

“ไม่เป็นอะไร เจ้าสามารถเลี้ยงไปก่อน ไม่เคยได้ยินเด็กเลี้ยงภรรยาหรือ? ก็คือตอนที่ยังเด็ก ก็เริ่มเลี้ยงภรรยาแล้ว”

ฉู่เชียนหลีล้วนแล้วเกือบตกตะลึงกับคำอธิบายของนางแล้ว : “เด็กเลี้ยงภรรยาคือความหมายนี้หรือ?”

“หรือว่าไม่ใช่?” จื่อโยเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา

ในเวลานี้ ทั่วทั้งสถานเก้าทมิฬเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ต่อจากนั้นโม่หลีที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังเซียนตัดเป็นช่องว่างแล้วเดินออกมา

“ลูกรัก เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ข้าสัมผัสได้ว่าทางของเจ้ามีปัญหานิดหน่อย”

จื่อโยที่กำลังจิ้มเซินเป่าเงยหน้ามองไป มองเห็นโม่หลี ในดวงตามีแสงประกายเปล่งออกมา

“ลูกรัก? ฉู่เชียนหลี คนนี้เป็นพ่อของเจ้า?”

“อืม” ฉู่เชียนหลีมองไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว”

จื่อโยยกแขนเสื้อขึ้น ยิ้มอย่างมีความสุข วิ่งเข้าไปอยู่ด้านข้างฉู่เชียนหลี ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“เพื่อน เจ้าพูดถูก ข้างนอกสนุกกว่า เจ้าไม่ให้ข้าเรียกเจ้าว่าท่านยายล่ะก็ อย่างนั้นเจ้าถือสาข้าเรียกเจ้าว่าลูกรักหรือไม่?”