บทที่ 720 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 33

ฉู่เชียนหลีพาลูกๆนอนหลับอย่างสบายไปหนึ่งตื่น และตื่นขึ้นมา ฉู่จวินเยี่ยนกำลังให้เอ้อร์เป่าลิ้มรสน้ำผลไม้ที่ทำมาจากลูกพลับแดง

เอ้อร์เป่าลืมตากลมโต เม้มปากสีชมพูเล็กอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เซินเป่ากำลังนอนอยู่บนขาอีกข้างของเฟิ่งเสวียนตู้ มองไปทางเอ้อร์เป่าด้วยรอยยิ้ม

“น้องสาว อร่อยไหม? เจ้าชอบไหม? ถ้าหากเจ้าไม่อยากกิน พี่ชายจะไปทำอย่างอื่นให้เจ้า?”

หมัดเล็กๆ ของเอ้อร์เป่าโบกไปมาราวกับเสือโคร่ง โชคดีที่มีพลังเสวียนของเฟิ่งเสวียนตู้ปกป้องอยู่ เลยไม่ได้ทำให้สิ่งของรอบข้างได้รับผลกระทบอะไร

ฉู่เชียนหลีบิดขี้เกียจ เปิดปากถาม : “เอ้อร์เป่ากินลูกพลับแดงไม่เป็นอะไรหรือ?”

“ฮูหยินตื่นแล้ว ลูกพลับแดงเป็นผลไม้ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับหงส์ สามารถกระตุ้นหงส์อัคคีแท้ในร่างกายของนาง นอกจากนี้รสชาติก็ไม่เลวเช่นกัน ไม่เป็นอะไร”

ฉู่เชียนหลีลูบท้อง พูดด้วยน้ำเสียงที่มีความไพเราะ : “เจ้าขี้เหร่ ข้าก็หิวแล้วเหมือนกัน”

เฟิ่งเสวียนตู้รีบลุกขึ้นยืน มองดูซ้ายขวา ยัดเอ้อร์เป่าเข้าไปในอ้อมแขนของเซินเป่า : “เซินเป่า น้องสาวมอบให้เจ้าดูแล”

เซินเป่าพยายามยื่นแขนเล็กอย่างเต็มที่ กอดน้องสาวของตัวเองเอาไว้ในอ้อมแขนแน่นๆ กลืนน้ำลายอย่างประหม่า : “ท่านพ่อ เซินเป่ากลัวอุ้มน้องสาวไม่ไหว ถ้าหากตกจะทำเช่นไร?”

เฟิ่งเสวียนตู้เหลือบมองเอ้อร์เป่า : “ไม่เป็นอะไร ถ้าหากตกล่ะก็ อย่างนั้นก็รอพ่อกลับมา เปลี่ยนพื้นที่พังใหม่”

เซินเป่าถอนหายใจ : “ได้”

เอ้อร์เป่ามองแก้วที่มีน้ำผลไม้ลูกพลับแดงที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างกระตือรือร้น โบกมือเล็ก ในปากส่งเสียงดังฮือฮือ

“ฮือฮือ.....”

เซินเป่ารีบกอดเอ้อร์เป่าไว้ในอ้อมแขนและตบหลังเบาๆ : “น้องสาวไม่ใจร้อน พี่ชายป้อนของให้เจ้ากิน”

ฉู่เชียนหลีนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยรอยยิ้ม มองดูสองพี่น้อง เพียงแค่รู้สึกว่าใจล้วนแล้วจะละลายแล้ว

ตัวเองคลอดเก่งที่สุด ฮึ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าขี้เหร่แม้แต่นิดเดียว

โชคดีที่เซินเป่าค่อนข้างระมัดระวังน้องสาวของตัวเอง ไม่เปิดโอกาสให้เฟิ่งเสวียนตู้ได้เปลี่ยนพื้นใหม่

รอให้คนทั้งบ้านกินอิ่มแล้วค่อยออกมาอีกครั้ง ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว

ข้างนอกมีการจุดกองไฟ ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองกำลังคุยอะไรบางอย่างกับโม่หลี แววตาค่อนข้างจริงจัง

โม่หลีขมวดคิ้วแน่น พยักหน้าเป็นครั้งคราว

“ท่านพ่อ พวกท่านกำลังปรึกษาอะไรหรือ?”