บทที่ 722 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 35

จื่อโยถูกผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆให้กำลังใจด้วยหลากหลายวิธี ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยปราศจากความรักของการฝึกฝนอย่างหมั่นเพียร

อีกด้านหนึ่ง ฉู่เชียนหลีกำลังค้นหาในนครจิ่วโยอ๋องหนึ่งรอบ กลับไม่พบร่องรอยของดอกทมิฬ สามารถทำได้แค่เอางูเขียวตัวเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องออกมาแล้วแสร้งทำเป็นเครื่องประดับโบว์

“ดอกทมิฬที่คุยกันไว้อยู่ที่ไหน?”

“ซู.....แหะแหะ แหะแหะ น่าจะอยู่นะ ตอนนั้นข้าได้ยินว่าดอกทมิฬซ่อนอยู่ในนครโยวหมิงอ๋อง”

จื่อโยที่กำลังดูอี้จิง ปากั้วและดูจนเหมือนจะหงุดหงิด จู่ๆก็โผล่หัวออกมา

“ฉู่เชียนหลี เจ้าต้องการหาดอกทมิฬ?”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่ไหนมี?”

“ก่อนหน้านี้มีอยู่นะ ทั่วทั้งนครโยวหมิงอ๋องสามารถพบเห็นดอกทมิฬได้ทุกที่ นั่นเป็นดอกไม้ประจำชาติของประเทศจิ่วโยว”

“เมื่อก่อน? แล้วตอนนี้ล่ะ?”

“ตอนนี้ไม่มีแล้ว มีค่ายกลของข้าอยู่ ที่ๆมันไปไม่มีหญ้าขึ้น ไม่ว่าดอกไม้อะไรก็ไม่สามารถอยู่รอดได้”

เมื่อฉู่เชียนหลีได้ยินคำพูดนี้ แทบรอไม่ไหวอยากจะบีบคอของนาง

“ตอนนี้ข้าบีบเจ้าตาย หลังจากนั้นปล่อยพลังเก้าทมิฬในตัวเจ้าออกมา สามารถฟื้นฟูสถานที่นี้ได้หรือไม่?”

ไม่มีดอกไม้ทมิฬ ไม่ใช่ว่าครั้งนี้นางยุ่งเปล่าๆหรือ?

“นั่นมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว?” จื่อโยรีบยกอี้จิง ขึ้น ขวางอยู่ตรงหน้าของตัวเอง : “เพื่อน เจ้าอย่าวู่วาม ข้าดูดซับพลังเก้าทมิฬ มันเหมือนกับการสูบสารอาหารทั้งหมดออกจากพื้นดิน หลังจากนั้นอบจนดินแห้ง ตอนนี้แม้ว่าเจ้าจะรดน้ำลงไป พื้นดินนี้ก็ไม่สามารถกลับสู่สภาพเดิมได้อีกแล้ว”

ฉู่เชียนหลีกำหมัดแน่น : “ทำไมได้ยินคำพูดที่เจ้าพูด ยิ่งอยากจะบีบให้เจ้าตาย?”

“อย่าวู่วาม วู่วามเป็นปีศาจ สถานเก้าทมิฬอยู่ในมือของข้า มีแต่จะไม่อุดมสบูรณ์ลงเรื่อยๆ สุดท้ายระหว่างท้องฟ้าและพื้นดินจะต้องพังทลาย มาอยู่ในมือของเจ้าบางทีอาจจะไม่เหมือนกัน”