บทที่ 1880 หนี!

………………..

หากทั้งสองคนนี้ถูกสังหารที่นี่…

ไม่เพียงแต่จะสามารถชดเชยความผิดพลาดจากเรื่องยอดเขาหลานชิงได้ เขายังได้รับความสำคัญจากประมุขอีกด้วย และทำให้ระดับของเขาเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งระดับ!

ตำแหน่งของเขาไม่มีทางเพิ่มสูงขึ้นกว่านี้ แต่ด้านโอกาสและทรัพยากรอื่นๆ เขาจะต้องได้รับมากขึ้นกว่าเดิมแน่นอน!

ก่อนหน้านี้มั่วอวิ๋นเคยได้ยินชื่อของพวกเขาทั้งสองมาก่อน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะมาหาถึงที่นี่ด้วยตนเอง!

เมื่อได้ยินคำพูดของมั่วอวิ๋น หัวใจซานซานก็จมดิ่งลงในทันที

คาดไม่ถึงว่ามั่วอวิ๋นจะมีความอาฆาตต่อนายท่านและฝ่าบาทมาตั้งนานแล้ว!

แต่สำนักกระบี่ทมิฬกับพวกเขาไม่มีความแค้นต่อกัน เหตุใดถึง…

เขายังไม่ทันได้ครุ่นคิดอย่างชัดเจน มั่วอวิ๋นก็พุ่งตัวออกไปในทันทีแล้ว!

ในขณะเดียวกันนั้นเองกลางฝ่ามือของเขาก็มีกระบอกไม้ไผ่ปรากฏขึ้น

เขาดึงมันอย่างแรงโดยไม่ลังเล!

วี้ด!

เสียงหวีดแหลมแหวกอากาศ!

ตู้ม!

ดอกไม้ไฟลูกหนึ่งระเบิดขึ้นกลางท้องฟ้าอย่างรุนแรง!

ดอกไม้ไฟเหล่านั้นบานสะพรั่ง กลายเป็นสัญลักษณ์กระบี่คู่ส่องสะท้อนกับดวงจันทร์อันเป็นสัญลักษณ์ของสำนักกระบี่ทมิฬ!

ซานซานเบิกตากว้างขึ้นในทันที แล้วพูดออกมาว่า

“แย่แล้ว!”

เขากำลังเรียกรวมตัวกำลังพลของสำนักกระบี่ทมิฬทั้งหมด!

ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในชั่วพริบตา

ซานซานสบถคำด่าภายในใจ

ในเวลาแบบนี้แล้ว สำนักกระบี่ทมิฬจะมาร่วมสนุกอะไรเล่า!

“มั่วอวิ๋น! ข้าคิดว่าข้ามิเคยล่วงเกินสำนักกระบี่ทมิฬของเจ้านะ เหตุใดเจ้าถึงต้องซ้ำเติมจวนเยว่ของพวกเราเช่นนี้ด้วย!”

ซานซานถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งครึม

มั่วอวิ๋นเหลือบสายตาหันมามองหาเขา

ถ้าพูดให้ถูกต้องก็คือ มองมาที่พวกเขา

“เถ้าแก่ซาน เรื่องนี้เจ้าจะโทษข้าไม่ได้นะ ปีสองปีที่ผ่านมานี้ เจ้าก็ได้ทำคุณประโยชน์ให้แก่สำนักกระบี่ทมิฬมากมาย หากเจ้าจะตัดขาดจากความชั่วร้าย แล้วหันหน้าเข้าแสงสว่าง ข้าก็ยังสามารถไว้ชีวิตเจ้าได้อยู่”

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังต้องการของวิเศษภายในพื้นที่มิติขนาดเล็กนั้นอยู่

ซานซานได้ยินดังนั้นก็ถ่มน้ำลายออกมาอย่างรุนแรง

“ถุ้ย!”

มั่วอวิ๋นผู้นี้ไร้ยางอายเป็นอย่างมาก!

เขากลืนกินไปมากขนาดนั้น แต่คาดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็ยังทำตัวเป็นคนที่ให้ทานผู้อื่น

หากไม่ใช่เพราะว่าเขาต้องการหาเงินให้แก่นายท่าน เขาไม่มีทางทนอยู่กับสำนักกระบี่ทมิฬนานขนาดนี้หรอก!

แต่ตอนนี้มั่วอวิ๋นกลับเปลี่ยนสี ตั้งใจจะลงมือโจมตีนายท่านของเขา…

เขาจึงไม่จำเป็นจะต้องอดทนอีกต่อไปแล้ว!

“มั่วอวิ๋น! เจ้าอย่าให้ความสำคัญกับตนเองเกินไปนัก! เหตุใดต้องไม่ลองส่องฉี่ของตนเองดูบ้างล่ะ ลองส่องดูว่าตอนนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว! ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้าเลยนะที่เจ้าแย่งของวิเศษข้าไปมากมายเท่าใด ตอนนี้ยังจะมารังแกนายท่านของข้าอีก เจ้าไม่เห็นหัวข้าแล้วหรืออย่างใด?”

ปกติแล้วใบหน้าของซานซานจะมีรอยยิ้มประดับเอาไว้อยู่เสมอ น้อยครั้งนักที่จะเผยสีหน้าอื่นให้ผู้อื่นเห็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำหยาบเลย

แต่ในตอนนี้เขาได้ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน จึงทำให้คนจำนวนไม่น้อยต่างต้องตกใจไป

“ซานซาน! ให้สุรามงคลเจ้าไม่ดื่ม แต่กลับอยากดื่มสุราลงทัณฑ์สินะ!”

ซานซานหัวเราะด้วยเสียงเย็นยะเยือก มือข้างหนึ่งเท้าเอว ส่วนอีกข้างหนึ่งชี้ไปทางมั่วอวิ๋น แล้วด่าขึ้นมาเสียงดังลั่นว่า

“แม้กระทั่งข้ามีชื่อว่าอะไรเจ้ายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ! แต่เจ้ายังจะมาทำตัวกำเริบเสิบสานที่นี่อีกหรือ! หน้าไม่อายจริงๆ!”

มั่วอวิ๋นไม่เคยถูกใครชี้หน้าด่าแบบนี้มาก่อน ทำให้ในตอนนั้นเขานึกอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าควรจะโต้เถียงอย่างไร เขาโกรธจนตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย

“จะ…เจ้า!”

เขาโกรธจนหัวเราะออกมา

“ดี! ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ออกมาแล้ว วันนี้สำนักกระบี่ทมิฬของพวกเราก็มิต้องไว้ไมตรีกับเจ้าอีกต่อไปแล้ว!”

หากซานซานตายไป สำหรับเขาแล้วก็เกิดการสูญเสียไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่หากสามารถจับตัวฉู่หลิวเยว่กับหรงซิวไปได้ละก็ เรื่องอื่น…ล้วนไม่สำคัญ!

ตึกๆ!

ในตอนที่ทั้งคู่กำลังปะทะกัน รอบข้างก็มีคนจำนวนนับไม่น้อยพุ่งตัวออกมา!

คนเหล่านั้นคือคนของสำนักกระบี่ทมิฬที่รับหน้าที่จับตามองจวนเยว่