บทที่ 2055 ถังเคอ

………………..

มือหนึ่งนางกำกระบี่ชื่อเซียว อีกมือหนึ่งจูงถวนจื่อมุ่งหน้าไปยังตรงกลาง

สายตาของหรงซิวเหลือบขึ้นจ้องมองนาง นัยน์ตาทอประกายลึกล้ำ ภายในแววตาดุจมีคลื่นก่อตัวขึ้นมาทีละน้อย แต่พริบตาก็สลายไปอย่างรวดเร็ว

ยิ่งเข้าไปใกล้ตรงกลางมากเท่าไร ฉู่หลิวเยว่ก็พบว่าแรงกดดันที่ต้องแบกรับก็ยิ่งทวีความแจ่มชัด

ทว่านางก็มิได้รู้สึกถึงจิตสังหารอันตรายจากมันแต่อย่างใด

พื้นที่ว่างนี้ใหญ่โตมาก ฉู่หลิวเยว่ย่างก้าวค่อนข้างระมัดระวัง ใช้เวลาครู่หนึ่งจึงจะไปถึงบริเวณใจกลางในที่สุด

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ฉู่หลิวเยว่ถึงได้พบว่าตำแหน่งใจกลางสุดมีลวดลายอันใดบางอย่างสลักไว้อยู่บนพื้น

เพียงแต่คงเพราะผ่านมาเนิ่นนานหลายปี มันจึงพร่าเลือนไม่คมชัด ยากจะแยกแยะออกได้

แต่จู่ๆ ฟากถวนจื่อกลับนัยน์ตาสว่างเรืองรองขึ้นมา วิ่งตะบึงเข้าไปด้วยใจเบิกบานยิ่ง

ฉู่หลิวเยว่ดึงรั้งนางเอาไว้

“ถวนจื่อ เจ้ารู้ใช่รือไม่… ว่าสิ่งนั้นคืออันใด?”

ถวนจื่อกะพริบตาปริบๆ ก่อนส่ายศีรษะ

“ไม่รู้เจ้าค่ะ!”

ฉู่หลิวเยว่ “… ไม่รู้แล้วจะไปทั้งอย่างนี้?”

“ใช่แล้ว!”

ถวนจื่อเอียงศีรษะ คิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง

“…ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น แต่ยังไงก็อยากไปมากๆ อยู่ดี!”

ฉู่หลิวเยว่มองนาง ความคิดในหัวพลันแล่นพล่าน

ทำให้ถวนจื่อมีปฏิกิริยาเช่นนี้ได้ มันคือ…สิ่งใดกันแน่?

“อาเยว่ๆ ท่านวางใจเถอะ! ข้าสัมผัสได้ว่าด้านบนนั้นไม่อันตราย! ท่านให้ข้าไปเถอะนะ!”

“รู้แล้ว ไปก็ไป”

สัญชาตญาณของถวนจื่อแม่นยำมาแต่ไหนแต่ไร ในเมื่อนางพูดขนาดนี้แล้ว เช่นนั้น… คงไม่มีปัญหาอันใด

“รู้อยู่แล้วว่าอาเยว่ดีที่สุด!”

ถวนจื่อพลันฉีกยิ้มตาหยีอย่างสุขใจ ก่อนถูไถไปมาบนหน้าตักของนาง

ฉู่หลิวเยว่คว้ามือของนางไว้ ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าในที่สุด!

ตอนที่เท้าของนางเหยียบลงบนลายสลักรูปนั้น เสียงอื้ออึงคล้ายมีคล้ายไม่มีก่อนหน้าก็ดังสนั่นหวั่นไหวประหนึ่งอัสนีบาตฟาดผ่าลงมา!

หึ่ง!

แสงสว่างจ้าสายหนึ่งพลันสาดส่องขึ้นมาใต้เท้าของนาง!

ฉู่หลิวเยว่เอามือปิดตาโดยไม่รู้ตัว

“ตูม ตูม ตูม”!

จากนั้นก็มีอันใดบางอย่างพวยพุ่งขึ้นมาจากตรงกลาง!

ลมปราณเย็นเยียบเสียดแทงดุจคมดาบแหลมปลาบทะยานวนรอบกายนาง ก่อนจะซึมหายเข้าไปในร่างของนาง!

หลั่งไหลโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะค่อยๆ สงบลง

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกได้รางๆ ว่าบริเวณโดยรอบราวกับมีแสงสว่างทอประกายระยิบระยับ

นางตกตะลึงไปเล็กน้อย ก่อนเอามือลง กวาดตามองไปรอบสี่ทิศ

ในตอนที่เห็นทัศนียภาพเบื้องหน้าได้แจ่มชัด กระทั่งตัวนางยังต้องเบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้ด้วยรู้สึกตะลึงงันอย่างยิ่ง ยืนตาค้างอยู่กับที่ทั้งแบบนั้น

ส่วนผู้อื่นในเหตุการณ์เองก็ล้วนตกตะลึงอยู่กับที่ ยามมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เผยสู่สายตาต่างพูดอันใดไม่ออกกันทั่วถ้วน

ณ พื้นที่ว่างขนาดใหญ่โอ่อ่า ลำแสงเส้นแล้วเส้นเล่าทยอยมารวมตัวทับซ้อนกันจนแน่นขนัด

สิ่งที่ปรากฏสู่ครรลองสายตาราวกับนภสินธุ์ทอประกายระยิบระยับจนทำเอาดวงตาพร่าเลือนกันเป็นแถบ

ยิ่งไปกว่านั้นลำแสงพวกนี้…

พวกมันเหมือนกับสายน้ำที่ไหลเอื่อย ทั้งยังทอแสงสว่างเจิดจ้า ยิ่งใหญ่หากแต่ก็มีความใสบริสุทธิ์!

ในพริบตานั้นเอง ก็ราวกับเวลาหยุดเคลื่อนไหวในทันใด

ทุกสิ่งทุกอย่างเมื่ออยู่ต่อหน้ากระแสพลังมหาศาลอันน่าหวาดหวั่นล้วนหดเล็กกระจ้อยลงไปทันใด

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองอย่างเหม่อลอย

พวกนี้ทั้งหมด… เป็นสิ่งที่พุ่งออกมาจากใต้เท้านางเมื่อครู่อย่างนั้นหรือ?

ถวนจื่อร้องเสียงแหลมออกมาอย่างตื่นเต้น

“อ๊ะ… ดีจังเลย! ข้าว่าแล้วเชียว! ข้าว่าแล้วเชียว!”

นางปล่อยมือฉู่หลิวเยว่ วิ่งพุ่งผ่านเข้าไปท่ามกลางทัณฑ์สวรรค์จำนวนนับไม่ถ้วนราวกับคนเบิกบานใจก็มิปาน

นางเหมือนปลาที่แหวกว่ายอย่างอิสระอยู่ในผืนน้ำ ทั้งยังเหมือนเปลวเพลิงที่ลุกโหมไหวไปตามลม

สุ้มเสียงกระจ่างใสน่าเอ็นดูได้ยินชัดเป็นพิเศษยามอยู่ภายในพื้นที่ว่างอันแสนเงียบเชียบ

ยามนางผ่านไปที่ใด พลังของทัณฑ์สวรรค์ดุจอสรพิษสีเงินที่ปรี่พุ่งเข้าสู่ร่างของนางอย่างรวดเร็ว

ลมปราณบนร่างของนางเองก็เริ่มพุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วที่น่าตกใจ!