บทที่ 2070 เหตุใดจึงหลบ?

………………..

การกระทำเช่นนี้ของนาง ทำให้ฝูงชนตกอกตกใจกันถ้วนหน้า

“นางเสียสติไปแล้วหรือ? เหตุใดถึงฝืนเข้าไปในคลื่นทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้น?”

“พลังของทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นน่ากลัวมาก ทำเช่นนี้ นางไม่กลัวตายบ้างเลยหรือ!”

“ก่อนหน้านี้เว่ยเจ๋อเคยจับมันด้วยมือเปล่ามาแล้วยังแถมไหม้ นางพุ่งออกไปโดยไม่คิดเช่นนั้น ช่างใจกล้าดีแท้!”

“เดาว่านางคงไม่พอใจที่เห็นเว่ยเจ๋อช่วงชิงทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นไปกระมัง? นางเก่งกาจก็จริง แต่ก็ยังเยาว์วัยนัก ทะเลทัณฑ์สวรรค์นั่น ไม่ต่างกับประตูอเวจีที่หมายมาดเอาชีวิตคน! นางคิดว่าตัวเองสามารถเดินเหินได้อย่างอิสระในนั้น เหมือนหงส์ทองคำหรือ?”

เห็นได้ชัดว่าทุกคนไม่เห็นด้วยกับการกระทำของฉู่หลิวเยว่

บางคนแอบส่ายศีรษะ ราวล่วงรู้ถึงผลลัพธ์แล้ว

กลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างซั่งกวนจิ้ง แอบถามเบาๆ อย่างอดไม่ได้

“ซั่งกวน ท่านไม่ห่วงนางเลยหรือ?”

ดวงหน้าของซั่งกวนจิ้งยังคงสงบนิ่ง ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังคิดการใดอยู่

หลังจากลอบฟังอยู่และยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง เขาก็เอ่ยว่า

“นางหนูเยว่เออร์ไม่เคยทำสิ่งใดโดยมิไตร่ตรอง”

รนหาที่ตายหรือ?

เขาไม่คิดอย่างนั้น

นางต้องมีเหตุผลบางอย่าง ถึงตัดสินใจทำเช่นนี้!

“ข้าเชื่อในตัวนาง”

…

สิ่งที่ซั่งกวนจิ้งพูดมานั้น สำหรับคนอื่นๆ มันก็เป็นเพียงแค่ลมปาก

ท้ายที่สุดแล้ว นางก็เป็นถึงทายาทรุ่นหลังที่เขารักมากที่สุด เขาจะไม่กังวลเลยจริงๆ หรือ?

นี่ไม่ใช่ท่าเรือดอกท้อที่นางสามารถทำทุกอย่างได้ตามใจชอบ!

เมื่อเค้นคำตอบจากซั่งกวนจิ้งไม่ได้ บางคนเลยหันไปมองทางหรงซิวแทน

ยามนี้เขากำลังแหงนหน้ามองท้องนภา คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นเล็กน้อย

ใบหน้าขาวพร้อมสันกรามคมกริบเอียงได้องศา ราวหยกแกะสลักเนื้อดี

ภายในดวงตาเรียวคมลึกล้ำราวมหาสมุทร แฝงด้วยคลื่นอารมณ์บางอย่าง

ครั้นมองจากระยะไกล นอกจากจะสงบนิ่งไร้ความกังวลแล้ว ยังดูเหมือน…กำลังสนใจใคร่รู่บางอย่าง

“…”

ไม่ต้องถาม คนผู้นี้อ่านใจยากกว่าซั่งกวนจิ้งอีก!

หลายคนต่างมองหน้ากัน

หรือเป็นเพราะ…ก่อนหน้านี้ฉู่หลิวเยว่เอาชนะอี้เหวินเทาได้ จึงทำให้พวกเขามั่นอกมั่นใจในตัวนางมากเพียงนี้?

มากเสียจนพวกเขาคิดไปเองว่า ฉู่หลิวเยว่สามารถจัดการกับสถานการณ์นี้ได้ง่ายๆ?

หลังจากสติหลุดไปชั่วขณะ เว่ยเจ๋อก็รีบดึ่งสติกลับมา

ริมฝีปากซีดเซียวไร้เลือดฝาดเม้มแน่น หว่างคิ้วเผยอายเย็นยะเยือก หางตาและเรียวคิ้วปรากฏร่องรอยการเสียดสีเย้ยหยัน

“อวดดี!”

การทำพันธสัญญากับหงส์ทองคำนั้นถือเป็นเรื่องดี แต่มันไม่ได้หมายความว่ากายภาพของนาง จะแข็งแกร่งเท่าหงส์ทองคำเสียหน่อย!

ย้อนกลับไปตอนสู้กับอี้เหวินเทาเมื่อคราก่อน ได้ยินว่าต้องใช้อสูรศักดิ์สิทธิ์ในพันธสัญญาถึงสองตัว ถึงคว้าเอาชัยชนะมาได้

แต่ตัวนางเองนั้น…

สุดท้ายก็เป็นเพียงผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูง!

ร่างกายของมนุษย์ทั่วไป จะทนต่ออัสนีบิตรที่หลั่งไหลลงมาไม่หยุดหย่อนเช่นนี้ได้อย่างไร!

เว่ยเจ๋อเงยหน้ามองพลางแสยะยิ้ม แค่รอกระทั่งฉู่หลิวเยว่สิ้นชีพบนนั้น ก็สิ้นเรื่อง

สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองไปยังร่างเงาในหมู่เมฆ

ฉู่หลิวเยว่ทะยานตัวขึ้นไปกลางอากาศ แล้วลอยตัวอยู่ตรงกลาง

ทัณฑ์สวรรค์มายมายค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจากทั่วสารทิศ

แรงกดดันแผ่ขยายออกไป จนทำให้คนมองแทบหายใจไม่ออก

เมื่อลอยตัวอยู่ตรงนี้ ร่างของฉู่หลิวเยว่ดูเล็กลงมาก ไม่ได้โดดเด่นแต่อย่างใด

ร่างเล็กเพรียวบาง ติดผอมเล็กน้อย

ดูราวกับว่าทัณฑ์สวรรค์ที่พุ่งเข้ามานั้น สามารถทะลุผ่านกายนางไปได้อย่างง่ายดาย!

…

ฉู่หลิวเยว่สูดหายใจเข้าลึกๆ และมองอัสนีบาตรที่ไหลวนรอบตัวเอง

ทัณฑ์สวรรค์เหล่านี้ม้วนตัวหลบนางไปเอง

เพียงแค่นางไม่ลงมือ ก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บ

ก่อนหน้านี้เว่ยเจ๋อยื่นมือออกไปสัมผัสทัณฑ์สวรรค์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนฝ่ามือถูกเผา

และเมื่อเห็นฉากนั้น คนอื่นๆ ในสุสานจึงเรียนรู้จากบทเรียนนี้ แล้วระมัดระวังมากกว่าเดิม จึงไม่เกิดเรื่องเช่นนั้นซ้ำอีก

แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ทัณฑ์สวรรค์จะถูกเว่ยเจ๋อช่วงชิงไปจนหมด

ดังนั้น…

นางถึงต้องมา!

ฉู่หลิวเยว่ตั้งสมาธิมั่นคง แล้วยื่นมือออกไป

ผู้คนด้านล่างมองตามเคลื่อนไหวของนางอย่างใจจดใจจ่อ พลันกลั้นหายใจ สายตาจับจ้องเขม็งราวกลัวจะพลาดอะไรไป

หมับ!

ทัณฑ์สวรรค์สายหนึ่งถูกฉู่หลิวเยว่จับไว้ได้