บทที่ 2178 ข้ารู้

………………..

สิ่งนั้นคือค่ายกลและผนึก

ทั้งซับซ้อนและแรงกดดันอันทรงอย่างที่สุด!

แม้นางจะอยู่ทะเลทรายจันทราสีชาดมาหลายปี กลับไม่เคยเห็นผนึกเช่นนี้มาก่อน แต่สิ่งที่แปลกก็คือไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางรู้สึกคุ้นเคยกับลมปราณด้านบนนี้อย่างบอกไม่ถูก

จึงทำให้นางนึกถึงดวงตานั่น

ภัยบุหลันที่จะมาถึง ไม่รู้ว่าด้านล่างนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่

“ด้านล่างนี้มีข้อห้ามมากมาย เกรงว่าจะเข้าไปไม่ได้

หรงซิวพูดขึ้น

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า และเรียกกระบี่ยาวมาไว้ในมือ

แน่นอนว่ากระบี่ดาราเลือนก่อนหน้านี้ได้ถูกหลอมและกลายเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อ

ครึ่งหนึ่งเป็นสีทองแดง อีกครึ่งหนึ่งเป็นสีดำเขียว ภายใต้แสงสะท้อนของแสงหิมะขาวที่สว่างสุกใสและเจิดจ้าเป็นพิเศษ

เมื่อนางตั้งจิตเปลวไฟก็พุ่งขึ้นมา และได้หลอมละลายด้ามกระบี่ที่ไม่สมบูรณ์ของกระบี่ชื่อเซียวไว้

จิตวิญญาณของอาวุธได้รับการผสานขึ้นจากการนำของเปลวไฟเพื่อหลอมรวมเข้ากับกระบี่เล่มใหม่

“เมื่อตัวอ่อนของกระบี่ดาราเลือนถูกสร้างขึ้น จึงถูกเรียกว่ากระบี่ดาราเลือน!”

บนเล่มกระบี่ส่องแสงเจิดจรัสด้วยปราณกระบี่อันเฉียบคม!

น่าเสียดายมากจริงๆ ที่กระบี่ชื่อเซียวถูกทำลายไปเสียแล้ว

แต่ทว่าโชคดีที่นางฝึกฝนกระบี่ดาราเลือนเล่มนี้กับมือตนเอง ซึ่งประจวบเหมาะพอดี

ฉู่หลิวเยว่มองไปทางหรงซิวพลางเอ่ยขึ้น

“เป็นไปได้ว่าพวกพี่เป่าน่าจะติดอยู่ที่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์นั่น พวกเราจะต้องหามันให้เจอโดยเร็วที่สุด”

พี่เป่าและทั้งสามคนติดอยู่ที่ทะเลทรายจันทราสีชาดเป็นเวลาหมื่นปี และไม่เคยออกจากที่นี่เลย

หรงซิวหยุดชะงักเล็กน้อยและพูดขึ้น

“ข้ารู้ว่าตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ไหน”

…

ไกลออกไปหมื่นลี้

ภายในห้องขังที่มืดมิดและคับแคบ ตู๋กูโม่เป่านั่งสมาธิอยู่คนเดียวลำพัง

เสื้อคลุมสีม่วงที่เหมือนเกราะอ่อนของเขามีรอยขาดเสียหายอยู่หลายแห่ง อีกทั้งร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยเลือด ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมา

ผ่านไปครึ่งวัน ก็มีเสียงแหบแห้งดังขึ้น

“เจ้าคิดดีแล้วหรือ”

ดูเหมือนตู๋กูโม่เป่าจะไม่ได้ยินจึงไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับแต่อย่างได้

เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังขึ้น

“การคุมขังอย่างทรมานเป็นหมื่นปี ไม่ทำให้เจ้ารู้สึกอันใดเลยหรือ”

ตู๋กูโม่เป่ายังคงไม่รู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างใด ใบหน้าที่ขาวซีดราวกับหิมะที่เปื้อนไปด้วยเลือดแดงฉาดและแห้งกรังอยู่หลายจุด ทำให้เขายิ่งดูซีดเซียวมากกว่าเดิม

แต่ถึงอย่างไรหลังของเขายังตั้งตรงราวกับต้นสนสีเขียวที่ตั้งตระหง่าในหิมะเพรียบพร้อมด้วยความสูงศักดิ์และเย่อหยิ่งที่ฝังลึกในกระดูกและเลือดเนื้อ

ท่าทีเช่นนี้ดูเหมือนจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามโกรธเคือง

“ตู๋กูโม่เป่า เจ้าช่างกระดูกหนายิ่งนัก แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าสองคนนั้นไม่เหมือนกับเจ้า หากเจ้าไม่ยอมลดละแม้แต่วันเดียว พวกเขาก็ยิ่งทรมานขึ้นอีกวัน ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพื่อนของเจ้ามานับหมื่นปี เจ้าจะทนเห็นพวกเขาตายไปโดยไม่ช่วยจริงๆ หรือ”

คิ้วของตู๋กูโม่เป่าขยับเล็กน้อยและค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ดวงตาสีม่วงมีเสน่ห์น่าหลงใหลคู่นั้น ส่องประกายอย่างเย็นชา

“เจ้าไม่กล้าฆ่าพวกเขา”

“ไม่เลว ตอนนี้ข้าจะไม่ฆ่าพวกเจ้า แต่ก็น่าเสียดายที่หลานเซียวเพิ่งหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์…แต่ถ้าเทียบกับผู้อาวุโสลำดับห้า ก็นับว่าเขาก็ไม่เลวเลยทีเดียว เจ้าก็รู้ดีว่าการเข้าไปในในทะเลมายาศักดิ์สิทธิ์ โดยไม่มีร่างศักดิ์สิทธิ์จะเจ็บปวดทรมานเพียงใด สุดท้ายแล้วเมื่อหมื่นปีก่อนเจ้าก็เคยผ่านมาแล้วไม่ใช่หรือ”

ความพึงพอใจในน้ำเสียงนั่นราวกับแกล้งแสดง ทั้งเยียบเย็นและหนาวเหน็บ ทำให้ผู้คนจิตใจสั่นไหว

มือของตู๋กูโม่เป่าอยู่ใต้แขนเสื้อ และน้ำเสียงดูหนาวเย็นอยู่หลายส่วน