บทที่ 1142 ปราบวิญญาณคำสาป

หลิววั่งกงพูดอย่างเย็นชา "จางรัวหลาง คุณส่งคนมาขัดขวางการเปิดตัวสำนักนอกเขาสู่ของฉัน มีเจตนาแอบแฝง! หากวันนี้คุณไม่ให้คำอธิบาย ฉันจะทำลายสำนักเซินโจ่วของคุณเสีย!"

เจ้าสำนักสำนักเซินโจ่วจางรัวหลางไม่แสดงความกลัวแต่อย่างใด เขาตอบกลับอย่างเย็นชา "ทำลายสำนักเซินโจ่ว? หลิววั่งกง ถ้านายมีความสามารถแบบนั้น จะรอจนให้ถึงวันนี้เหรอ?"

หลัววั่งกงพูดที่ละคำ "ครั้งนั้นกครั้งนั้น ครั้งนีก็ครั้งนี้ คุณจะลองดูก็ได้"

จางรัวหลางหัวเราะ "ฮึฮึ" "หลิงวั่งกง เพียงฉันใช้'ยันต์สัมบูรณ์' คนพวกนี้ของนายก็ไม่มีใครรอดแล้ว!"

อู๋เป่ยมองไปที่จางรัวหลาง ตอนที่เขาอยู๋ในกองทัพชิงหลง เคยฆ่าชายคนหนึ่งชื่อจางซิ่นหลิง ซึ่งเป็นลูกชายคนเล็กของเขา ว่ากันแล้ว ทั้งสองฝายก็ยังคงเป็นศัตรูกัน

จากนั้นเขากพูดว่า "จากซิ่นหลิงเป็นลูกชายของนายสินะ?"

เมื่อได้ยินอู๋เป่ยพูดถึงลูกชายที่ตายไปแล้วของเขา จางรัวหลางก็มีใบหน้ามืดลง "นายคืออู๋เป่ย?"

อู๋เป่ยยิ้มเย็น "นายรู้จักฉันจริงด้วย ตอนแรก นายส่งคนมาไม่น้อยเพื่อจะฆ่าฉันใช่ไหม? ลูกชายของนายถูกฉันฆ่าตาย จางรัวหลาง ถ้านายมีความกล้าก็สู้กับฉันสองกระบวนท่า?"

จางรัวหลางใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ระงับความโกรธและเจตนาฆ่าของเขา และพูดอย่างใจเย็น "เจ้าสัตว์ร้ายน้อย ฆ่าคนแลกชีวิต ฉันจะไม่มีวันลืมการแก้แค้นให้ลูกชายฉัน วันหนึ่ง นายจะต้องตายในกำมือของฉัน!"

"งั้นเหรอ?"

เขายกมือขึ้น ทันใดนั้นตราประทับห้าธาตุพลิกสวรรค์ก็บินออกมา ผนึกขนาดใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้าและปราบปรามมันด้วยเสียงอันกึกก้อง ตราประทับนีมีพลังมากจนสามารถฆ่าเซียนสวรรค์ คนเหล่านี้หวาดกลัวมาก ต่างพากันนพวิชายันต์ต้องคำสาปออกมา เพื่อต่อต้านอย่างเต็มที่

ถึงอย่างไร แม้ว่าตราประทับห้าธาตุพลิกสวรรค์จะมีออร่าที่น่าทึ่ง แต่มันก็ไม่ล้มลง ขณะที่พวกเขากำลังพยายามอย่างมากที่สุดเพื่อป้องกันการโจมตีเหนือหัวพวกเขา อู๋เป่ยได้เคลื่อนย้ายไปด้านหลังของจางรัวหลาง

"ปัง!"

จากนั้นเขาก็ประทับฝ่ามือแห่งความว่างเปล่าที่ด้านหลังของจางรัวหลาง แม้แต่หลี่โอวเซี่ยน เซียนกษัตริย์อมตะก็ไม่ใช่ศัตรูของเขา ไม่มีทางมีโอกาสที่จะได้ลงมือ จางรัวหลางผู้นี้เป็นเพียงผู้บำเพ็ญดินแดนถ้ำศักดิ์สิทธิ์ เป็นธรรมดาที่จะไม่มีพลังต้านทานเขาได้

การโจมตีเพียงครั้งเดียวของอู๋เป่ยก็ทำให้ครึ่งร่างของเขากลายเป็นหมอกเลือด แม้แต่วิญญาณแรกเกิดก็แตกสลายไปพร้อมกัน!

ทันทีที่หัวหน้าพรรคตายไปแล้ว ผู้คนที่เหลือก็ทำอะไรไม่ถูกทันที และตกตะลึงไป

เมื่อหลิววั่งกงเห็นโอกาสก็ตะโกนว่า "ฆ่า!"

ทันทีที่จางรัวหลางตาย คนกลุ่มนี้ก็สูญเสียผู้นำไป การต่อต้านของพวกเขากไม่เด็ดเดี่ยวอีกต่อไป พวกเขาเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว บางคนก็วิ่งหนีไป

หลิววั่งกงไม่ได้ไล่ตามผู้ที่หลบหนี แต่เพียงโจมตีและสังหารผู้ต่อต้านเท่านั้น เมื่อคนที่เหลือเห็นเช่นนั้น ก็ยิ่งหลบหนีมากยิ่งขึ้น

จิตใจของผู้คนไม่แน่นอน คนเหล่านี้ฝึกฝนมาหลายปี สามารถมีพลังยุทธ์อย่างตอนนี้ได้ไม่ง่ายเลย พวกเขานั้นถนอมชีวิตมาก นอกจากคนเพียงไม่กี่คน ที่เหลือก็ต่างหนีไปกันหมด

ท้ายที่สุด น้อยกว่าหนึ่งในสามของพวกเขายังคงต่อต้าน พวกเขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของหลิววั่งกงได้อย่างไร เพียงไม่ช้าก็ถูกฆ่าตาย คนอื่นๆต่อสู้จนตายด้านนอก อู๋เป่ยใช่โอกาสนี้แอบเข้าไปในสำนักเซินโจ่ว เมื่อเขาเข้ามาในสำนักเซินโจ่วก็รู้สึกถึงจิตสำนึกที่แข็งแกร่งหนึ่งล็อคเขาไว้

เขาใจเต้นเร็ว หรือว่าจะมีปรมาจารย์อยู่อีก?

ในเวลานั้น มีคนเพียงไม่กี่คนออกมาเพื่อหยุดเขาไว้ แต่พวกเขากลับถูกเขาตีกลับไปอย่างง่ายดาย ราวกับว่าเข้ามาแล้วไม่มีใครอยู่เลย

คนอยู่บนอากาศ เขาเปิดดวงตาวิเศษไม่นานก็ค้นพบประตูคำสาปศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกปกคลุมไปด้วยคำสาปอันทรงพลัง เขารู้สึกว่าปราชญ์จิตสำนึกนั้นก็คือคำสาปนี้

ไม่นานเขาก็ค้นพบทางเขาที่พื้นที่มีข้อจำกัดมากมาย เขาได้ยินมานานแล้วว่าสำนักเซินโจ่วนี้เข้าควบคุมถำสวรรค์หลายแห่ง และคิดว่านี้คงเป็นหนึ่งในนั้น

เขาร่อนลงมาที่ทางเข้าทันที เขาอยากที่จะเข้าไปดู ในขณะนั้นปราชญ์จิตสำนึกนั้นก็ระเบิดเข้ามาในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา เสียงที่ปราศจากอารมณ์ของมนุษย์ก็ดังขึ้น "ผู้ที่บุกรุกเข้ามา ฆ่าไม่ปราณี"