บทที่ 130 ผู้สืบทอดของท่านตงฟ๋อ

เฉียวปู้เซียนพยักหน้า "ในตอนแรก ฉันไปที่ภูมิภาคตะวันตกเพื่อช่วยจินกังฉานแห่งวัดแต่มันสายเกินไปหนึ่งก้าว ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เขามอบหนังสือเล่มนี้ให้ฉันและขอให้ฉันหาผู้สืบทอด คุณสมบัติของคุณใช้ได้ คุณลองฝึกกังฟูตามนี้นี้ดูสิ ส่วนจะฝึกได้กี่แบบก็ขึ้นอยู่กับโชคของคุณแล้ว”

อู๋เป่ยพูดอย่างรวดเร็วว่า "ขอบคุณคุณมาก!"

เฉียวปู้เซียนทำท่าจะจากไป ดังนั้นอู๋เป่ยจึงรีบพูดว่า "ท่านครับ โปรดรออีกสักหน่อย"

จากนั้นเขาก็พูดกับสวี่จี้เฟย"พี่สาม รีบไปให้คนนำชานั้นมา"

สวี่จี้เฟยเข้าใจ เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาเรียกผู้ใต้ลูกน้องของเขาให้ไปเอาชาที่หยุนติงวิลล่า

เฉียวปู้เซียนยิ้มและพูดว่า "มีชาดีๆ? เก็บมาจากไหนล่ะ?"

สวี่จี้เฟยพูดอย่างรวดเร็วว่า "เก็บมาจากต้นชาหลงจิ่งอายุสามร้อยปีครับ"

ดวงตาของเฉียวปู้เซียนเป็นประกาย "จริงเหรอ ต้นชาหลงจิ่งโดยทั่วไปมีอายุเพียงไม่กี่สิบปี ต้นชาที่มีอายุสามร้อยปีก็แสดงให้เห็นถึงพลังวิญญาณแล้ว ดังนั้นชาจะต้องรสชาติดีแน่นอน"

เขานั่งลงและรอชา

อู๋เป่ยถือโอกาสถามคำถามเขาและพูดว่า "ท่านครับ มีปรมาจารย์คนใดที่เก่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพหรือไม่"

เฉียวปู้เซียนมองไปที่เขา "เด็กน้อย คุณทะเยอทะยานเกินไป รอจนกว่าคุณจะได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์ก่อนเถอะค่อยถาม"

อู๋เป่ยหัวเราะ หึๆ และพูดว่า "ท่านครับ ผมแค่สงสัย"

เฉียวปู้เซียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า "ผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์และผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพเป็นเพียงสิ่งที่คนพูดกัน แต่ก็ไม่ได้เกินจริงขนาดนั้น เหนือผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพ ย่อมมีชั้นอื่นอยู่อีก เซียนชั้นโลกและเซียนชั้นสวรรค์ที่บันทึกไว้ในหนังสือโบราณเป็นของจริงแท้แน่นอน"

อู๋เป่ยกระพริบตา "ท่านเป็นเซียนชั้นโลกเหรอ?"

เฉียวปู้เซียนหัวเราะ หึ ๆ และพูดว่า "ฉันก็อยากนะ แต่น่าเสียดายเส้นทางมันยังอีกยาวไกล"

อู๋เป่ย"อย่านั้นท่านก็เป็น 'มนุษย์เซียน' และเป็นอมตะที่ทรงพลังมาก"

เฉียวปู้เซียนพบว่าอู๋เป่ยน่าสนใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เขายิ้มและพูดว่า "ถ้าฉันไม่ได้พบหงหลิงและคุณก็มีอาจารย์ที่มีชื่อเสียง ขนาดฉันยังอยากจะรับคุณเป็นลูกศิษย์ของฉันเลย"

อู๋เป่ยเปลี่ยนใจและพูดว่า "ท่านครับ ท่านจะรับข้าเป็นศิษย์ก็ได้ ข้ายังไม่มีอาจารย์"

เฉียวปู้เซียนรู้สึกประหลาดใจ "คุณไม่มีอาจารย์?"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ฉันไม่ได้บอกความจริงกับท่านสินะ"

เฉียวปู้เซียนหัวเราะ "ฮ่าฮ่า" และถามว่า "ถ้าอย่างนั้น คุณเต็มใจที่จะไหว้ฉันเป็นอาจารย์หรือไม่"

อู๋เป่ยไม่ได้โง่ เขาคุกเข่าลงทันทีและพูดว่า "ศิษย์อู๋เป่ยแสดงความเคารพต่ออาจารย์!"

เฉียวปู้เซียนมีความสุขมาก ประคองเขาด้วยสองมือและพูดว่า "ตลอดชีวิตของฉัน ฉันยอมรับลูกศิษย์เพียงสามคนและคุณคือคนที่สี่"

อู๋เป่ยรีบพูดว่า "อาจารย์ นับว่าฉันเป็นศิษย์คนที่สามเถอะ ฉันไม่อยากจะเรียกว่าศิษย์พี่หญิงหงหลิงไม"

เฉียวปู้เซียนกล่าวว่า "งั้นก็ไปคุยกับเธอเอาเองเถอะ" มองออกเลย อาจารย์คนนี้ขี้ลำเอียง

อู๋เป่ยพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ทำไมเขาถึงไม่ไหว้ครูให้เร็วกว่านี้?

ไม่นานชาก็มา เฉียวปู้เซียนเปิดถุงกระดาษ ดมกลิ่นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ไม่เลว!"

เขาพูดกับอู๋เป่ย "อู๋เป่ย ฉันต้องจัดการเรื่องสำคัญในฐานะครูฉันไม่สามารถสอนอะไรคุณได้ในตอนนี้ ครึ่งปีหลัง เราจะพบกันอีกครั้ง"

อู๋เป่ยรีบถาม "อาจารย์ คุณมีหมายเลขโทรศัพท์หรือไม่"

เฉียวปู้เซียนโบกมือ "ฉันไม่ต้องการสิ่งแปลกประหลาดนั้น"

หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบนามบัตรเก่าๆ สองใบออกมาแล้วพูดว่า "นี่คือนามบัตรของศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองของคุณคน ถ้าคุณมีอะไรก็ติดต่อเขา"

วางนามบัตรไว้ทันทีที่เขาพูด จากนั้นอู๋เป่ยสวี่จี้เฟยและคนอื่นๆ ก็พาเขาไปส่งที่ประตู ท่านตงฟ๋อคนนี้ไม่ได้ใช้รถด้วยซ้ำ เขาเดินไปและทันใดนั้นเขาก็หายไป