บทที่ 142 มารับความตาย

ในบรรดาสามคนนั้น มีชายคนหนึ่งที่มีความสูง 195 เซนติเมตรเดินออกมา เขามองอู๋เป่ยแล้วหัวเราะเยาะเย้ย เขาพูดว่า "ไอ้เด็กน้อย ขี้โม้จริงๆ แกมาผิดที่แล้ว!"

หลังจากพูดจบ จู่ๆ เขาก็ตะโกนอย่าเสียงดัง ยกขาขวาขึ้นแล้วกระทืบ ท่าทางนั้นไม่เพียงแต่เร็วแต่ยังทรงพลังอย่างน่าอัศจรรย์อีกด้วย!

"เยี่ยม!"

ฝูงชนที่เหลือปรบมือพร้อมเพรียงกัน ทุกคนต่างนึกถึงตอนที่อู๋เป่ยถูกเตะจนสลบ

อู๋เป่ยไม่ขยับ เขาเอื้อมมือไปจับขาของฝ่ายตรงข้าม

นอกจากจะอู๋เป่ยจะไม่สลบแล้วและขาของชายร่างใหญ่ดูเหมือนจะหยุดกะทันหัน ค้างอยู่กลางอากาศและถูกประคองโดยมือของอู๋เป่ย

เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของชายร่างใหญ่ เขารู้สึกว่ามือของอู๋เป่ยเป็นเหมือนคีมเหล็กและมันทำให้เขาเจ็บตอนที่ถูกจับ เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกดเท้าลง แต่ก็ไร้ประโยชน์ มือของอู๋เป่ยไม่ขยับสักนิด!

"ท่านี้เต็มไปด้วยข้อจุดอ่อน วันหน้าก็เลิกใช้ซะเถอะ" อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชาแล้วออกแรงด้วยมือของเขา

"กร๊อบ!"

กระดูกหน้าแข้งและกระดูกน่องของชายร่างใหญ่หักพร้อมๆ กัน น่องของเขาก็งอ 90 องศา เขากรีดร้อง ใบหน้าของเขาซีด

อู๋เป่ยดึงขาที่หักของเขาและด้วยการสะบัดเบา ๆ อู๋เป่ย เขาก็ถูกโยนออกไปเจ็ดเมตรและตกลงบนโต๊ะไพ่นกกระจอกอย่างแรง กระแทกโต๊ะจนแตกเป็นชิ้น ๆ !

ความเงียบงันเกิดขึ้นในที่เกิดเหตุ จิตใจคนของโจวเสียวเหล่ยและอีกสองคนจมดิ่ง พวกเขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

อู๋เป่ยจ้องมองที่พวกเขาและพูดว่า "มานี่!"

ทั้งสองไม่กล้าขยับ ข้างหลังพวกเขา ชายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังโต๊ะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "สหาย! แม้ว่าแกจะมีสิทธิ์ตี แต่นี่มันอำเภอฉุนหราน ไม่ใช่ที่ไว้ให้แกมาเล่นสนุก!"

"งั้นเหรอ?"

แค่เขาก้าวเท้าก็เหมือนเขารังแกทั้งสองคน ไม่มีใครเห็นว่าเขาก้าวขามาได้อย่างไร ตาของพวกเขาพร่ามัว มีเสียงดัง "กร๊อบ" ที่ขาและเข่าทั้งหมดก็แตกเป็นเสี่ยงๆ! ความเจ็บปวดเกิดขึ้น พวกเขาก็ล้มลงกับพื้นและร้องโหยหวน!

อู๋เป่ยเดินไปเหยียบข้อต่อข้อศอกของพวกเขาอีกสองสามครั้ง บดขยี้พวกเขา

เขาลงมือหนักเกินไป เสียงกรีดร้องทำให้หนังหัวเขาชา ชายที่อยู่หลังโต๊ะพูดเสียงดัง "สหาย นี่แกทำเกินไปแล้วนะ!"

อู๋เป่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ฉันให้เวลาคุณโทรหาคนอื่นสิบนาที"

หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่สนใจอีกฝ่ายและเดินมาหาโจวเสียวเหล่ย เขาพูดอย่างเย็นชา "เสียวเหล่ยบอกฉันมาฟูเชิงตายยังไง"

เมื่อพูดถึงพี่ชาย โจวเสียวเหล่ยร้องไห้อย่างขมขื่นทันที หลังจากนั้นไม่กี่นาทีเธอก็สงบลงและเล่าเรื่องทั้งหมดให้อู๋เป่ยฟัง

แนวคิดของกลุ่มคนในเจียงเป่ยนั้นค่อนข้างแข็งแกร่ง ครอบครัวใหญ่ ๆ จะมีปรมาจารย์และห้องโถงบรรพบุรุษที่ใช้ร่วมกัน หากมีเหตุการณ์สำคัญใดๆ ในหมู่บ้าน คำพูดของผู้เฒ่ามักได้ผลดีกว่าผู้ใหญ่บ้าน

บ้านของโจวฟูเชิงตั้งอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงในอำเภอฉุนหราน คนในหมู่บ้านทำการตกปลาและเพาะพันธุ์มาหลายชั่วอายุคน โจวฟูเชิงเป็นคนที่มีความภักดี เขามีสถานะค่อนข้างสูงในกลุ่มและมีคนจำนวนมากสนับสนุนเขา

เมื่อห้าปีที่แล้วเขาได้ร่วมมือกับเกษตรกรในหมู่บ้านเพื่อเริ่มเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ เกษตรกรสามร้อยคนมีพื้นที่เพาะพันธุ์มากกว่าหนึ่งแสนไร่และรายได้ในปีแรกเกินหนึ่งพันล้าน!

โจวฟูเชิงทำธุรกิจเก่งมาก เขาสร้างแบรนด์อีคอมเมิร์ซทันทีเพื่อขายกุ้งเครย์ฟิชทางออนไลน์ พวกมันสามารถรับประทานได้ทันทีที่อุ่นในเตาไมโครเวฟ ปีที่แล้วปริมาณการทำการค้านั้นเกิน 300 ล้าน

เมื่อหมู่บ้านมีเงิน เขาระดมทุนและสร้างรีสอร์ทซึ่งกลายเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในอำเภอฉุนหรานโดยมีรายได้ต่อปี 400 ถึง 500 ล้าน

ทุกคนในหมู่บ้านนับถือโจวฟูเชิงและคิดว่าเขามีความสามารถ ซื่อสัตย์และไว้ใจได้ อย่างไรก็ตาม ยังมีคนที่เกลียดโจวฟูเชิง นั่นคือหัวหน้าหมู่บ้านโจวเจี้ยนซง

เมื่อโจวฟูเชิงเพิ่งเริ่มเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำโจวเจี้ยนซงไม่เพียงแต่ไม่สนับสนุนเท่านั้น แต่ยังเยาะเย้ยเขาและชักนำผู้อื่นให้สร้างปัญหาอีกด้วย อย่างไรก็ตาม มีชาวบ้านจำนวนมากในฝั่งของโจวฟูเชิง อีกฝ่ายจึงทำอะไรไม่ได้

ดังนั้นเมื่อปีที่แล้วโจวเจี้ยนซงจึงใช้เล่ห์เหลี่ยมในการตรวจสอบภาษี เป็นไปไม่ได้ที่องค์กรระดมทุนเอกชนดังกล่าวจะไม่มีช่องโหว่ในบัญชี ท้ายที่สุดโจวฟูเชิงถูกตัดสินจำคุก 3 ปี

เมื่อโจวฟูเชิงออกจากบริษัทโจวเจี้ยนซงได้สมรู้ร่วมคิดกับโจวต้าเฉียงลูกชายของปรมาจารย์ และใช้วิธีการที่คลุมเครือเพื่อยึดรีสอร์ทเป็นของตนเองและชิงส่วนแบ่งของบริษัทไป 30% ทั้งสองร่ำรวยในชั่วข้ามคืน

กว่าครึ่งปีที่แล้วโจวฟูเชิงได้รับการปล่อยตัวจากคุก เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ เขาไม่ตื่นตระหนก แต่กลับเชิญทีมกฎหมายมายึดรีสอร์ตและส่วนของเขาคืน ในเวลาเดียวกันก็มาถึงช่วงเลือกหัวหน้าหมู่บ้านและเขาตัดสินใจที่จะลงสมัครรับตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้าน

โจวเจี้ยนซงและโจวต้าเฉียงเริ่มหมดหนทาง พวกเขากลัวที่จะสูญเสียทรัพย์สมบัติของพวกเขาไป ดังนั้นพวกเขาจึงซื้อซ่งฟางแฟนสาวของโจวฟูเชิงและครอบครัวซ่ง

ทันทีที่โจวฟูเชิงออกจากคุกซ่งฟางก็แต่งงานกับเขาและในวันที่สามหลังจากแต่งงานโจวฟูเชิงก็หายตัวไป หนึ่งวันต่อมา ร่างของเขาปรากฏขึ้นในแม่น้ำ ถูกปลากัดจนจำไม่ได้

โจวฟูเชิงและโจวเสียวเหล่ยเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่อายุไม่กี่ขวบ ดังนั้นเมื่อโจวฟูเชิงเสียชีวิต ทรัพย์สินทั้งหมดของเขาจะเป็นของซ่งฟางภรรยาของเขา

ในวันที่พบศพโจวเสียวเหล่ยยังไม่หายจากความเศร้าโศก เธอถูกซ่งฟางหลอกให้ขึ้นรถแล้วลากไปที่เมืองนี้ เธอถูกบังคับให้ไปรับลูกค้าที่ไนท์คลับต้าฉือไต้

เมื่อได้ยินเช่นนี้อู๋เป่ยก็โกรธมาก ตัวสั่นไปทั้งตัว ฟูเชิง ฟูเชิงตายได้น่าสงสารเกินไปแล้ว!