บทที่ 1433 อานุภาพของเต้าจวิน

ที่ท่านจะรับสิทธิ์ใน

เหรียญสมบัติสองแสนล้านเหรียญ ต่อให้มันคือเหรียญมังกรศักดิ์สิทธิ์ เงินจำนวนนี้มันไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับเขาเลย

เขาพูดว่า: "ชิงตี้ เดี๋ยวไว้กลับไปซื้อซื้อที่ดิน 2 แสนล้านไร่ เดี๋ยวไว้พอมีโอกาสเหมาะเจาะเมื่อไหร่ค่อยเอาที่ดินพวกนี้แบ่งให้กับพวกคนลี้ภัย สามารถให้พวกเขาทำไร่ได้ฟรี"

หลี่ชิงตี้: "ท่านประมุข หากทำเช่นนี้ พวกเราจะได้ประโยชน์อะไรบ้าง"

อู๋เป่ยยิ้มพลางพูดว่า: "แน่นอนว่าฉันต้องมีเงื่อนไขอยู่แล้ว อยากจะปลูกไร่ทำนาในที่ของฉัน แน่นอนว่าฉันมีเงื่อนไข ถ้าต้องการทำไร่ในที่ดินของฉันฟรี จะต้องตั้งป้ายอายุยืน แล้วปักธูปไหว้บูชาทุกวัน"

หลี่ชิงตี้: "ท่านประมุข เรียกท่าคิดจะเตรียมสิ่งเหล่านี้ให้เทพเชียนที่อยู่ด้านหลังของท่านเหรอ?"

อู๋เป่ย: "บุญเป็นสิ่งที่ดี พวกเราต้องเตรียมตัวล่วงหน้า นอกจากนี้การซื้อที่ดินก็เป็นการลงทุนอย่างหนึ่ง นายไม่สังเกตหรอ เงินยันต์นับวันยิ่งไม่ค่อยมีค่าแล้ว กำลังในการซื้อนับวันก็ค่อย ๆ ลดลง”

หลี่ชิงตี้พยักหน้า: "ก็จริง พวกเราซื้อที่ดินมากมายขนาดขนาดนี้ รออีกซักไม่กี่ปีไม่แน่ว่ามูลค่าอาจจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า"

อู๋เป่ย: "เรื่องนี้ฉันฝากนายด้วยล่ะ นายก็ไปจัดการมันให้เรียบร้อย"

หลี่ชิงตี้: "ท่านประมุข เรื่องการซื้อที่ดินไม่ใช่เรื่องด่วน ท่านต้องรีบไปเป็นประมุขของตระกูลหลี่ก่อนถึงจะถูก"

อู๋เป่ย: "มีฐานะเป็นประมุขจะต้องแบกรับภาระความรับผิดชอบมากมาย ฉันเป็นคนสมรรถะ จึงไม่สนใจเรื่องพวกนั้น"

หลี่ชิงตี้: "ท่านประมุขหมายความว่ายังไง"

อู๋เป่ย: "นายเป็นประมุข ฉันจะคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังนายเองคุณกลายเป็นผู้นำสำนัก"

หลี่ชิงตี้ตกตะลึง: "ผมเหรอ?"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ใช่ นายเป็นประมุข ส่วนฉัน จะสร้างสำนักดาบไท่ชิงในหลิงฉวนเป็นที่แรก"

หลี่ชิงตี้เข้าใจทันทีว่าอู๋เป่ยต้องการจะสื่ออะไร: "ท่านประมุข นี่ท่านจะเปิดรับลูกศิษย์ในหลิงฉวนเหรอ?"

ลอู๋เป่ย: "ประชากรในหลิงฉวนมีเป็นหมื่นเป็นล้านคน มีทรัพยากรที่ดีแบบนี้ฉันจะพลาดได้ไง? ฉันจะแจ้งให้อาจารย์ทราบว่าจะเปิดสำนักดาบในหลิงฉวนเพื่อตามหาลูกศิษย์"

หลี่ชิงตี้ยิ้มพลางพูดว่า: "ท่านประมุขฉลาดจริง ๆ หากเทียบกับตำแหน่งประมุขแล้ว เจ้าสำนักของสำนักดาบยังจะมีสถานะที่ดีกว่า!"

อู๋เป่ย: "เพราะงั้นงานประชุมประมุขในครั้งนี้ มีแค่นายไปก็พอแล้ว อีกทั้งตอนนี้นายก็มีเงิน เบื้องหลังของนายก็เป็นสำนักดาบไท้ชิง ไม่มีใครเทียบกับนายได้หรอก"

หลี่ชิงตี้: “ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ขอเชิญเจ้าสำนักรีบไปที่สำนักดาบไท้ชิงเถอะ"

อู๋เป่ย: "ฉันไปแน่นอนอยู่แล้ว แล้วฉันก็จะเชิญอาจารย์มาด้วย!"

หลี่ชิงตี้สะดุ้ง: "เชิญเพียวเมี่ยวเต้าจวินมาเหรอ?"

อู๋เป่ย: "ใช่แล้ว มีเพียงแค่วิธีนี้เท่านั้น ที่จะทำให้นายเป็นประมุขได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

หลี่ชิงตี้ยิ้มพลางพูดว่า: "ถ้าท่านเต้าจวินมาที่นี่ ผมเกรงว่าหลิงฉวนทั้งหมดจะสั่นคลอน!"

อู๋เป่ยมอบหมายให้หลี่ชิงตี้ทำตามแผนของเขา ส่วนเขาก็มุ่งหน้าไปที่สำนักดาบไท้ชิงเพียงลำพัง

โลกเพียวเมี่ยว ณ สำนักดาบไท้ชิง

อู๋เป่ยเข้าพบเพียวเมี่ยวเทียนจุน เพียวเมี่ยวเทียนจุนยิ้มพลางถามว่า: "ซวนเป่ย ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะ?"

อู๋เป่ยทำความเคารพต่อท่านอาจารย์พลางพูดว่า: "ท่านอาจารย์ ศิษย์ได้ไปยังสถานที่ที่เรียกว่าหลิงฉวนในแผ่นดินคุนหลุน ที่นั่นมีประชากรเป็นหมื่นล้านคน ผู้คนหนาแน่นศิษย์คิดว่า ถ้าหากสร้างสำนักดาบที่นั่นได้ ก็จะมีหลิงฉวนเป็นรากฐานและก็จะสามารถฝึกอัจฉริยะออกมาได้ รอคอยวันที่สำนักดาบมีชื่อเสียงมากพอ มันจะแพร่กระจายไปทั่วแผ่นกินคุนหลุน”

เพียวเมี่ยวเทียนจุนยิ้มพลางพูดว่า: "วิธีการการคิดของเจ้าเหมือนกับอาจารย์จริงๆ จริงๆ แล้วอาจารย์เองก็ได้วางแผนไว้แล้ว แต่ยังไม่เจอคนที่เหมาะสมเลย ในเมื่อเจ้ามีใจอยากจะทำ ข้าก็จะมอบหมายงานนี้ให้กับเจ้า"

อู๋เป่ย: "ท่านอาจารย์ การสร้างสำนักดาบเป็นเรื่องใหญ่ ท่านเคยมีประสบการณ์มาก่อนไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาสักพักเพื่อไปชี้แนะให้หน่อยได้ไหม? หากมีท่านคอยช่วยคนอื่นก็จะรู้ว่าพวกเราให้ความสำคัญกับสำนักดาบคุนหลุนมาก"

เพียวเมี่ยวเทียนจุนยิ้มพลางพูดว่า: “เด็กอย่างเจ้าเนี่ยนะ กับอีแค่สร้างสำนักดาบถึงกับต้องลากข้าไปด้วย"

อู๋เป่ย: "ท่านอาจารย์ เมื่อไม่นานมานี้ ผมเพิ่งทำยาเม็ดตัวใหม่มา เลยอยากจะถือโอกาสนี้ให้ท่านลองดู"