บทที่ 1659 ราชาทะเลจีนใต้

เทพเจ้าจระเข้อธิบายว่า "ท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์ เหล่าอ้าวนี้ไม่มีความสามารถอื่นใด เพียงสามารถเห็นความยุ่งเหยิงของกรรมระหว่างผู้คนได้"

อู๋เป่ยมีความประหลาดใจเล็กน้อย "อ่อ นายสามารถเห็นกรรมได้?"

ปีศาจเต่ายักษ์ "ถูกต้องแล้ว ในปีนั้นข้าน้อยได้ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้า และพระพุทธเจ้าได้ชี้แนะ ดังนั้นข้าน้อยจึงสามารถเห็นกรรมได้"

อู๋เป่ยมีความลังเล ทำไมตัวเขาถึงมีความเกี่ยวข้องกับเจ้านายของมันขนาดนี้?

เขาถาม "เจ้านายของนายตอนนี้อยู่ที่ไหน?"

ปีศาจเต่ายักษ์ "เจ้านายของข้า ไปฟังธรรมที่ต้าเต้าจวินพยัคฆ์มังกรแล้ว"

อู๋เป่ยจู่ๆก็เกิดความคิดบางอย่าง "อ่อ เจ้านายของนายกับต้าเต้าจวินพยัคฆ์มังกรมีความสัมพันธ์อะไรกัน?"

ปีศาจเต่ายักษ์ "เจ้านายของข้า เป็นหนึ่งในศิษย์คนโปรดของเต้าจวิน"

อู๋เป่ยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "เอาล่ะ ฉันจะปล่อยนาย แต่ว่าก็เหมือนกับเทพเจ้าจระเข้ ฉันต้องการผนึกข้อจำกัดในตัวนาย ป้องกันไม่ให้พวกนายกระทำความชั่วซ้ำ"

เมื่อได้ยินว่าไม่ตายแล้ว ปีศาจเต่ายักษ์ก็รีบพูด "ขอบพระคุณท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่เมตตา!"

เมื่ออู๋เป่ยกำลังผนึกข้อจำกัดที่ตัวของปีศาจเต่ายักษ์นั้น ก็บังเอิญพบลูกปัดเก้าสีในท้องของมัน ซึ่งมีขนาดใหญ่และแผ่พลังพุทธศาสนาที่เข้มข้นออกมา

จากนั้นเขาก็นำลูกปัดนั้นออกมา เมื่อไม่มีลูกปัดแล้วพลังของปีศาจเต่ายักษ์ก็ลดลงครึ่งนึงทันที มันจึงรีบพูดว่า "ท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์ สามารถคืนมันให้ผู้น้อยได้รึไม่?"

อู๋เป่ยตรวจสอบอยู่ครู่นึง เขาพูดเสียดสีว่า "ความสามารถที่มองเห็นกรรมได้ของนาย ก็พึ่งเจ้าลูกปัดนี้สินะ? พูดมา ไปขโมยลูกปัดนี้มาจากไหน?"

ปีศาจเต่ายักษ์เห็นว่าไม่สามารถปกปิดได้ มันพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้งว่า "ข้าน้อยนั่งฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าจริง หลังจากนั้นข้าก็ขโมยสมบัตินี้จากพระพุทธเจ้า ลูกปัดบัวเก้าสี ลูกปัดบัวเก้าสีนี้เป็นสิ่งที่ในอดีตพระพุทธเจ้าเคยใช้เพื่อขัดเกลาฝึกฝน เป็นสิ่งที่มีประโยชน์จริงๆ"

อู๋เป่ยเก็บลูกปัดบัวเก้าสีไว้แล้วพูดว่า "ในเมื่อขโมยมา ฉันจะหาโอกาสนำไปคืนพระพุทธเจ้าเอง"

ปีศาจเต่ายักษ์ยังคงอยากจะขอร้อง แต่ถูกอู๋เป่ยเตะเข้าที่ลำตัว เขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงแล้ว

เมื่อลงผนึกข้อจำกัดเสร็จแล้ว อู๋เป่ยก็พูดว่า "นับตั้งแต่นี้ต่อไป ฉันต้องการให้พวกนายปกป้องประชาชนชาวไห่เจียงในนามของจักรวรรดิเทียนหวู่"

เหล่าวิญญาณต่างมองหน้ากันด้วยความสับสน เมื่อก่อนพวกมันล้วนกินมนุษย์ ตอนนี้กลับต่อปกป้องมนุษย์ จึงรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง

อู๋เป่ย "เข้าใจหรือไม่?"

"ขอรับ" ทั้งสองตอบรับอย่างรวดเร็ว

หลังการจำนนจากหนึ่งเต่าหนึงจระเข้แล้ว อู๋เป่ยก็กลับมาที่เรือรบ หันหัวเรือกลับแล้วมุ่งหน้าต่อไป เรือรบเพิ่งผ่านไปทางเหนือได้ไม่ไกลเท่าไหร่ก็พบกับปรากฏการณ์ประหลาดในทะเลตอนใต้ มีลำแสงสังหารที่รุนแรงสายหนึ่งมาจากทิศทางไหนก็ไม่รู้พุ่งมา

อู๋เป่ยรู้ได้ทันทีว่ามีผู้ที่แข็งแกร่งอยู่บริเวณนี้ อีกทั้งยังเป็นภัยพิบัติของผู้เที่ยงแท้โบราณ!

หลังเขาสั่งการเหล่าสนาบดีให้รออยู่ที่เดิม ก็สร้างสายฟ้าสายหนึ่ง ฟาดลงมาทำให้เอาชีวิตรอดจากภัยพิบัตินี้ได้

บนพื้นมหาสมุทร มีหญิงสาวสวมหน้ากากคนหนึ่งยืนอย่างภาคภูมิใจอยู่ มือขวาของเธอมียันต์ปากัวปรากฏขึ้นเพื่อต่อต้านกับการโจมตีของแสงสังหาร อย่างไรก็ตาม แสงสังหารนั้นยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และยันต์ปากัวก็ค่อยๆหม่นแสงลง อู๋เป่ยนั้นมองออกบุคคลนี้อย่างมากก็อยู่ในระดับผู้เที่ยงแท้โบราณรุ่นที่สาม ดังนั้นเขาเกรงว่าจะต้านแสงสังหารนี้ไม่ได้ เมื่อยันต์ปากัวถูกทำลายลง

เขาจึงแอบส่งเสียงไปถึงหญิงสาวว่า "แม่นาง ม่านพลังปากัวของเธอใช้ไม่ถูกต้อง ฉันจะส่งเคล็ดลับของปากัวให้ เธอลองใช้เปลี่ยนวิถีของม่านพลังดู"

พูดจบ เขาก็ส่งเคล็ดลับของปากัวไป หญิงสาวนั้นมีความเข้าใจอย่างถ่องแท้ เพียงฟังแค่ครั้งเดียว ยันต์ปากัวในมือก็มีแสงเจิดจ้าขึ้นทันที และจัดเรียงตัวขึ้นใหม่บนพื้นฐานนี้เป็นหกสิบสี่แฉก

แสงสังหารยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่อาจสามารถทะลุการป้องกันแฉกโดยกำเนิดนี้ได้ และในที่สุดก็ค่อยๆจางลง และหายไปในตอนสุดท้าย เมฆดำบนฟ้าสลายหายไป ร่างของหญิงสาวแกร่งไปมาเล็กน้อย ดูเหมือนภัยพิบัตินี้จะดึงพลังกายของเธอไปมากกว่าครึ่ง

แต่ว่า หญิงสาวคนนั้นลากสังขารที่เหนื่อยล้าของตนมาหาอู๋เป่ย เธอโค้งคำนับอย่างสุภาพ "ขอบคุณคุณชายที่ชี้แนะ"

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม "ด้วยความยินดี ได้พบผู้เที่ยงแท้โบราณนั้นไม่ง่ายเลย ฉันดีใจมากๆ จึงสอดมือไปช่วยเธอ"

หญิงสาว "ขออนุญาตถามต้องเรียกคุณชายว่าอย่างไร?"

อู๋เป่ย "ฉันคือฮ่องเต้ของจักรวรรดิเทียนหวู่ หลี่ซวนเป่ย"

หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย "ที่แท้ก็เป็นฮ่องเต้ของจักรวรรดิเทียนหวู่ ชื่นชมมานาน"