บทที่ 2192 อาจารย์ลูกศิษย์เปิดใจคุยกัน

ช่วงเวลายามสนธยาอู๋เป่ยจึงเดินทางไปคารวะท่านบรรพบุรุษไท่เจิน

ในขณะที่ท่านบรรพบุรุษไท่เจินกำลังตกปลาอยู่ข้างริมสระน้ำ เมื่ออู๋เป่ยมาถึง เขาก็รับรู้สัมผัลได้ถึงพลังกลิ่นอายที่แข็งแกร่งของสิ่งมีชีวิต

“ซือจวิน” เขาเดินเข้าไปคารวะ

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินใช้สายตาเหลือบมองเขาสักแปบหนึ่งและพูดว่า“ไม่เลวนี้ เพียงไม่กี่วันก็เข้าสู่คฤหาสน์ลับได้แล้ว”

อู๋เป่ยตอบอย่างนอบน้อมว่า“ใช่ครับซือจวิน ข้าน้อยเพิ่งจะเปิดคฤหาสน์ลับได้ไม่นาน”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินพูดว่า“เดิมทีข้าตั้งใจจะหาหอยเปลือกคฤหาสน์ลับดี ๆ ให้เจ้า แต่ในเมื่อเจ้าสร้างขึ้นเองได้แล้ว อย่างนั้นก็ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว”

อู๋เป่ยหัวเราะออกมาและพูดว่า“คฤหาสน์ลับของลูกศิษย์ก็ไม่เลวนะครับ”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินไม่ได้ซัถามอะไร และพูดขึ้นว่า“เจ้าวางแผนจะไปถ้ำไท่เจินเมื่อไหร่？”

อู๋เป่ยตอบ“พรุ่งนี้ครับ ซือจวินข้าน้อยได้ยินว่ามีคนเข้าไปถึงชั้นที่ 3 ได้แล้ว”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินตอบว่า“ใช่ ถ้าหากเจ้าเข้าไปถึงชั้นที่ 3 ไม่ได้ ภายหลังก็ต้องตกเป็นรองเขา เจ้าเป็นศิษย์เอกของข้า ถ้าหากถูกเขาเหยียบหัว ข้าก็เสียหน้า”

อู๋เป่ยหัวเราะเหอะๆออกมาและพูดว่า“ซือจวินโปรดวางใจ ศิษย์คนนี้จะต้องก้าวไปได้ไกลกว่าเขาแน่นอน”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินพูดว่า“อืม เจ้าจงแสดงฝีมือให้ดี รอเดือนหน้าท่ะจะมาถึงข้าจะส่งเจ้าไปฝึกฝนในจักรวาลเจิ้นตั้น”

อู๋เป่ยตกใจเล็กน้อย“ซือจวิน ศิษย์อยากจะไปจักรวาลหลักเจิ้นตั้นครับ？”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินพูดว่า“ใช่ สถานที่นั่น ไม่ช้าหรือเร็วยังไงเจ้าก็ต้องไป”

อู๋เป่ยพูดว่า“อย่างนั้นแล้วจะต้องไปที่ส่วนไหนของจักรวาลหลักหรือครับ？”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินพูดว่า“เริ่มแรดควรไปที่โลกฆราวาสก่อน โลกฆราวาสนั่นค่อนข้างปลอดภัยดี”

อู๋เป่ยพูดว่า“ซือจวิน ศิษย์จะต้องอยู่ที่นั่นอีกนานแค่ไหนครับ？”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินพูดว่า“ครึ่งเดือน เป้าหมายหลักที่สำคัญคือให้เจ้าได้สัมผัสชีวิตในจักรวาลเจิ้นตั้นเท่านั้น”

อู๋เป่ยคำนับ“ใช่ ซือจวินขอขอบพระคุณซือจวินที่เมตตาชี้แนะ”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจิน พูดว่า“โลกห้าธาตุมีผู้มีฝีมือขั้นสูงอยู่มากมาย โดยเฉพาะศัตรูของพวกเราก็อยู่ที่นั่น ถ้าหากเจ้าสามารถเข้าสู่ชั้นที่ 4 ของถ้ำไท่เจินได้ พลังทั้งหมดของสำนักจะเพิ่มขึ้นมหาศาล”

อู๋เป่ยถามว่า“ซือจวิน ถ้าหากศิษย์คนนี้เข้าไปถึงชั้นที่ 5 ได้ล่ะครับ？”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินนิ่งเงียบไปราวสองสามวินาทีก่อนตอบว่า“ถ้าเช่นนี้ สำนักไท่เจินของพวกเราก็จะมีโอกาสก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในสุดยอดสำนักของโลกห้าธาตุได้”

อู๋เป่ยพูดว่า“สำนักไท่เจินของพวกเราไม่ใช่สำนักที่แข็งแกร่งอยู่แล้วไหมครับ？”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินพูดว่า“ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่สำนักที่อ่อนแอ แต่ก็ไม่ใช่สำนักที่เป็นสุกยอดระดับหนึ่ง แต่ยังห่างไกลจากสำนักระดับสุดยอดอีกอยู่มาก”

อู๋เป่ยพูดว่า“ซือจวิน แล้วมีสำนักไหนบ้างละครับที่อยู่ระดับสุดยอด？”

“สามแห่ง โชคดีที่เรามีความสัมพันธ์ที่ดีกับทั้งสามสำนัก ไม่เพียงแต่สำนักไท่เจินของพวกเราแข็งแกร่งขึ้นก็จริง แต่พวกเขานั้นจะมองเราเป็นศัตรูอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงต้องเตรียมพร้อมรับมือไว้ล่วงหน้า”

อู๋เป่ยพูดว่า“ซือจวิน สำนักเหล่านั้นต้องมีมรดกตกทอดที่แข็งแกร่งมากอย่างแน่นอนใช่ไหมครับ？”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็นและพูดว่า“ถ้าอย่างนั้นก็แน่นอน ไม่เพียงถ้าหากเจ้าเปิดถึงชั้นที่ 5 ของถ้ำไท่เจินได้ มรดกของพวกเราจะไม่ด้อยไปกว่าพวกนั้นเลย”

อู๋เป่ยถามว่า“ถ้าหากศิษย์คนนี้เปิดได้ถึงชั้น 6, 7 หรือแม้แต่ชั้น 8 ล่ะครับ？”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินเงียบครู่หนึ่งราวสองสามวินาทีและตอบช้า ๆว่า“ถ้าถึงชั้น 6 ก็ถือว่ากดหัวพวกเขาเอาไว้ได้ ถ้าหากชั้น 7 อย่างนั้นก็เท่ากับการกดข่มเหงได้อย่างสมบูรณ์！”

เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งเเละก่อนจะพูดต่อว่า “ถ้าหากศิษย์คนนี้เข้าถึงชั้น 8 หรือ 9 สำนักอื่นเทียบไม่ได้เลย มรดกของพวกเราจะก็จะบดขยี้การสืบทอดของลัทธิชั้นสูงเหล่านั้นจนไร้ทางต้าน”

อู๋เป่ยถามขึ้นว่า“ไม่ใช่ว่าว่าสำนักชั้นยอดเหล่านั้นก็เหมือนกับสำนักไท่เจินของพวกเราต้าจินเหมิน คือแต่ละสำนักต่างก็มีถ้ำไท่เจินเป็นของตนเอง”

ท่านบรรพบุรุษไท่เจินหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า“"ก็ประมาณนั้นปะ เพราะแบบนี้เองสำนักชั้นนำเหล่านั้นจึงมีโอกาสแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก”

อู๋เป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามต่อว่า“ซือจวิน ท่านไม่รู้สึกแปลกบ้างหรอ？ทำไมสำนักต่างๆถึงมีสายสืบทอดมากมาย ที่ไม่อาจตรัสรู้หรือเข้าใจได้เลย”