บทที่ 433 คุณมาเป็นผู้จัดการ

เย่เสวียน เหลือบมอง หลินปิงเซียน แล้วกระพริบตาแล้วพูดกับอู๋เป่ย: "ท่านน้อย ฉันรู้จักกับคุณหลินนี้หน่า ฉันกับประธานเว่ยเคยเจอหน้ากันแล้ว ไอ่อันไค่ตี่นั้นทำอะไรเหรอ"

อู๋เป่ย: "ไปกันเถอะ ไปแล้วจะรู้เอง"

จากนั้นเขาก็พูดกับ หลินปิงเซียน: "ปิงเซียน คุณไปก่อน พวกเราจะตามหลัง"

เย่เสวียนยิ้มอย่างขมขื่น โดยเข้าใจว่าวันนี้ท่านน้อยมีอารมณ์ไม่ดี จึงรีบพูดว่า: "งั้นคุณหลิน ไปก่อน ท่านน้อยแล้วฉันจะตามหลัง"

หลินปิงเซียน พยักหน้า หยิบกระเป๋าของเธอแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องฮวงเก๋อห้องวีไอพีที่ดีที่สุดบนชั้นห้า โดยปกติจะใช้สำหรับงานเลี้ยงทางธุรกิจระดับสูง ในเวลานี้ ในห้องฮวงเก๋อ หลิ่วหลิงกำลังดื่มฉลองกับประธานอันด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

ประธานอันที่นี่เป็นคนอ้วนในวัย 50 ต้นๆ มีทรงผมแบบเมดิเตอร์เรเนียนและมีรอยยิ้มสดใส มีศิลปินหญิงระดับสอง สองคนนั่งข้างเขา ศิลปินหญิงเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่ถูกหลิ่วหลิงเรียกมาเดิมทีเธอต้องการให้ หลินปิงเซียนมา แต่หลินปิงเซียนปฏิเสธ ซึ่งทำให้เธอโกรธมาก

อันไค่ตี่ยิ้มและพูดว่า: "พี่สาวหลิง ฉันได้ยินชื่อของคุณในวงการผู้จัดการมานานแล้ว ว่าแต่ปิงเซียนคนนั้นมาหรือยัง? คุณสัญญากับฉันว่าเธอจะมาและดื่มกับฉันสัหน่อย "

หลิ่วหลิงยิ้มและพูดว่า: "ประธานอัน ไม่ต้องกังวล คุณปิงเซียนช่วงนี้เธอต้องออกงานค่อนข้างเยอะ และฉันได้ขอให้เธอมาโดยเร็วที่สุด ไม่ต้องกังวล ฉันจะดื่มกับคุณก่อน”

อันไค่ตี่ยิ้ม "เหอะเหอะ" และพูดว่า: "พี่สาวหลิง ขอชี้แจงก่อนเลยนะว่า ถ้าวันนี้คุณปิงเซียนไม่มา เรื่องธุรกิจเราก้ไม่ต้องหวังเลย!"

หลังจากพูดจบ ก็มีคนเคาะประตู พนักงานเสิร์ฟเปิดประตู และหลินปิงเซียนก็เดินเข้ามา เธอพยักหน้าให้หลิ่วหลิง เล็กน้อย: "พี่หลิง"

เมื่อเห็นหลินปิงเซียน หลิ่วหลิงก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ประธานอัน ดูสิ คุณปิงเซียนมาแล้วนี่ไง"

เธอยืนขึ้นและคว้า หลินปิงเซียนและผลักเธอไปนั่งข้างของอนไค่ตี่ หลิ่วหลิงมีศิลปินมากมายที่อยู่ในมือเธอ และส่วนใหญ่ศิลปินหญิง แต่ในเรื่องความงาม ไม่มีใครเทียบหลินปิงเซียนได้ ยิ่งไปกว่านั้นหลินปิงเซียนยังได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงนี้ และอีกไม่นานเธอก็จะเป็นหนึ่งในศิลปินชั้นนำ

ดวงตาของอันไค่ตี่สว่างขึ้นและเขาก็ยิ้ม: "คุณปิงเซียน ฉันเป็นแฟนตัวยงของคุณ ฉันดีใจมากที่คุณมาในวันนี้ได้"

หลินปิงเซียน พยักหน้า: "สวัสดีประธานอัน ฉันก็ดีใจที่ได้พบคุณเช่นกัน"

อันไค่ตี่ยิ้ม "ฮ่าฮ่า" และพูดว่า "คุณปิงเซียน ภาพยนตร์เฟ่ยซิงของเรากำลังเปิดตัวผลงานภาพยนตร์และโทรทัศน์ขนาดใหญ่หลายเรื่องในเร็ว ๆ นี้ ฉันคิดว่าคุณเหมาะกับนางเอกในเรื่องนี้มาก ไม่รู้ว่าคุณสนใจไหม? "

หลินปิงเซียนไม่มีความความดีใจเลยสักนิด: "ขอบคุณการสนับสนุนของประธานอัน"

“เฮ้ จากนี้ไปเราจะเป็นเพื่อนกัน เพื่อนกันควรช่วยเหลือกัน” ขณะที่เขาพูด เขาก็วางมือลงบนขาขาวเนียนของหลินปิงเซียน

หลินปิงเซียนสะดุ้งและรีบผลักมือของเขาออกไป หน้าแดงแล้วพูดว่า "ประธานอัน อย่าทำแบบนี้"

อันไค่ตี่มีสีหน้าตื่นเต้น ยิ่งผู้หญิงปฏิเสธ เขาก็ยิ่งชอบ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณปิงเซียน คุณต้องเข้าใจว่าถ้าคุณไม่มีเส้นสายในวงการบันเทิง ศิลปินผู้นั้นก็จะอยู่ยาก”

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาต้องการยื่นมือออกไปอีกครั้ง และจุดที่เหยียดไปก็สูงขึ้นไปอีก

หลินปิงเซียน โกรธมาก เธอผลักอันไค่ตี่ ออกไป และพูดอย่างเคร่งขรึม: "โปรดมีความเคารพต่อฉันด้วย!"

อันไค่ตี่ผงะ เขาทำสิ่งเหล่านี้กันหลายมาร้อยครั้งและนี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกศิลปินหญิงปฏิเสธ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกไร้ยางอายและพูดด้วยความโกรธ: "แกเป็นใคร! กล้าไม่ให้หน้าอันไค่ตี่อย่างฉัน ชื่อไหมว่าฉันจะจัดการแกเดี๋ยวนี่เลย?”

"ตุบ!"

เย่เสวียนซึ่งอยู่ที่ประตูตกใจมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้ และทนไม่ได้อีกต่อไป จึงถีบประตูออก

ทันทีที่เขาเข้ามา อันไค่ดี่ก็ตกตะลึง และพูดตะกุกตะกัก "ประธาน...เย่!"

"เพี้ยะ!"

เย่เสวียน ใช้ฝ่ามือฟาดไปที่หน้าของอันไค่ตี่ และอีกฝ่ายก็ถูกกระแทกออกไปหลายเมตร เลือดกำเดาไหลพุ่งออกมาและเขาก็กรีดร้องว่า: "ประธานเย่ คุณตบฉันทำไม"

เย่เสวียนก้าวไปข้างหน้าและเหยียบเท้าของเขาจนเท้าทั้งสองข้างหัก จากนั้นด้วยเสียง กร๊อบ อีกสองสามครั้ง หักแขนทั้งสองข้างของเขาไปด้วย เขาพูดอย่างเย็นชว่า: "ไอ่สารเลว แม้แต่คุณหลิน แกยังกล้าแตะ" แกอยากตายหรือไง!”

อันไค่ตี่ตัวสั่นด้วยความตกใจและเข้าใจในทันที: "ประธานเย่ ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงของคุณ..."

เย่เสวียนเตะเขาอย่างแรงอีกครั้ง และเขาก็กรีดร้องอีกครั้ง

“ถุ้ย! คุณหลินนั้นเป็นเพื่อนท่านน้อยฉัน!”